Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., II GSK 1728/12

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., II GSK 1728/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędziowie NSA Magdalena Bosakirska Maria Jagielska (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 43/12 w sprawie ze skargi G. B. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu radcowskiego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od G. B. na rzecz Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu radcowskiego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę G. B. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu radcowskiego z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego.

3 Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną uchwałą Komisja Egzaminacyjna II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości ds. odwołań od wyników egzaminu radcowskiego na podstawie art. 368 ust. 1, 9 i 12 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymała w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej Nr 1 do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego przy Ministrze Sprawiedliwości w L. z dnia [...] lipca 2011 r., stwierdzającą, że G. B. uzyskał wynik negatywny z egzaminu radcowskiego. O negatywnym wyniku z egzaminu decydowały oceny niedostateczne uzyskane z zadań z zakresu prawa gospodarczego i administracyjnego.

4 Organ odwoławczy, odnosząc się do oceny z zakresu prawa gospodarczego wskazał, że podstawowym zarzutem jaki postawili egzaminujący pracy skarżącego było sporządzenie przez niego umowy, która była nieważna z uwagi na niewłaściwą reprezentację po stronie sprzedającego. Organ wskazał, że czynność naruszająca art. 379 k.s.h. jest bezwzględnie nieważna i nie może zostać potwierdzona przez spółkę. Przy takim naruszeniu zawsze bowiem dochodzi do zawarcia umowy sprzecznej z prawem, a sankcją tego jest nieważność umowy.

5 Zdaniem organu skarżący nietrafnie powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2010 r., sygn. III CZP 69/10, która wydana została w zupełnie innym stanie faktycznym i dopasowywał jej uzasadnienie do wykazania celowości zastosowania w pracy art. 15 k.s.h., który w stanie faktycznym zadania egzaminacyjnego nie miał w ogóle zastosowania. Organ podkreślił, że skarżący nienależycie wykonał zlecenie osoby, którą w myśl założeń zadania miał reprezentować, nie zabezpieczając przez to jej interesów. Zdaniem organu, nawet gdyby przyjąć, iż niezgodna z prawem reprezentacja sprzedającego nie dyskwalifikowała pracy, to praca skarżącego posiadała inne poważne mankamenty, takie jak niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 41 § 1 k.r.o. i art. 307 § 1 k.c., a także nierozróżnienie prawa pierwszeństwa od prawa pierwokupu. Ponadto w umowie brak komparycji, miejsca i daty jej zawarcia. Umowa nie zawierała przepisów końcowych, przygotowana była niestarannie i w konsekwencji uwzględnienie odwołania poprzez podwyższenie oceny z zakresu prawa gospodarczego do oceny dostatecznej było niezasadne.

6 Odnosząc się do odwołania z zakresu prawa administracyjnego organ wskazał, że istotą zadania z tego zakresu było dokonanie przez zdających oceny prawidłowości rozstrzygnięcia przez organy administracji publicznej wniosku o wznowienie postępowania wniesionego przez właściciela działki sąsiedniej do działki, co do której udzielano pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny. W uzasadnieniu niedostatecznej oceny z tej części egzaminu, organ wyjaśnił, że z treści sporządzonej skargi nie wynikało, aby skarżący zauważył problematykę zadania, która sprowadzała się do oceny, czy jest dopuszczalne badanie przez organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania, przed formalnym wznowieniem postępowania, okoliczności czy wnioskodawca ma legitymacje do złożenia takiego wniosku. Skarżący zdaniem organu, nie odróżnił żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonych postanowień od wniosku o ich uchylenie i przesłanek przemawiających za takim żądaniem. Tym sposobem błędna koncepcja co do podstawowego problemu zadania, dyskwalifikowała zaproponowane rozwiązanie zadania. Wprawdzie opracowana przez skarżącego jako profesjonalistę skarga, zostałaby w oparciu o art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., rozpoznana przez wojewódzki sąd administracyjny, ale treść tego przepisu nie mogła sanować podstawowych jej mankamentów. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że nie można zmienić oceny pracy z zakresu prawa administracyjnego na ocenę pozytywną.

7 Skargę na powyższą uchwałę wniósł G. B.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., stwierdził m.in., że ocena prac egzaminacyjnych winna być dokonana z uwzględnieniem przesłanek wymienionych w art. 365 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, zaś opis istotnych zagadnień służy wyłącznie jako wzorzec poprawnego rozwiązania zadania i jako taki, nie stanowi normatywnego kryterium oceny prac. W okolicznościach sprawy przypisywanie opisowi istotnych zagadnień takiego charakteru i wiązanie z tym zarzutu naruszenia przez organ przepisów powołanej ustawy, zdaniem Sądu I instancji, nie znajduje uzasadnienia. Z zaskarżonej uchwały wynika bowiem, że to nie opisem istotnych zagadnień kierował się organ dokonując oceny sprawy, a przesłankami, o których mowa w art. 365 ust. 2 cyt. ustawy.

9 Odnosząc się do części egzaminu radcowskiego obejmującej zadanie z dziedziny prawa gospodarczego, WSA Sąd podzielił stanowisko Komisji II stopnia, że przepis art. 379 § 1 k.s.h. jednoznacznie stanowi, że w umowach pomiędzy spółką a członkami zarządu oraz w sporach z nimi, spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnicy powołani uchwałą walnego zgromadzenia. Przepis ten ma na celu zarówno ochronę interesów spółki, jak i ochronę jej wierzycieli przed niekorzystnym rozporządzaniem majątkiem spółki w drodze umów pomiędzy spółką a członkami zarządu i nie wymaga badania, czy zachodzi sprzeczność interesów między spółką a członkami zarządu, lecz stanowi generalną zasadę dotyczącą umów pomiędzy spółką a członkami zarządu. Sens normatywny art. 379 k.s.h. obejmuje także funkcję prewencyjno-represyjną, zapobiega działaniu na szkodę spółki, jednoznacznie wyłączając możliwość jej reprezentowania przez zarząd we własnych w tym przepisie przypadkach.

10 WSA stwierdził, że możliwość ewentualnej konwalidacji nieprawidłowej reprezentacji spółki przeczy idei egzaminu radcowskiego. Zdaniem Sądu, nie bez znaczenia dla oceny była kwestia, czy ewentualna kontrowersyjna koncepcja, zarzut lub wniosek są w interesie klienta, a gdyby nawet nie zostały uwzględnione przez sąd, to czy pogarszałyby procesową lub merytoryczną sytuację klienta. Należy zaproponować rozstrzygnięcie problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem egzaminowany reprezentuje. Z powyższych względów WSA za słuszne uznał stanowisko Komisji II stopnia, która braki i uchybienia w pracy pisemnej kandydata zakwalifikowała jako istotne w stopniu dyskwalifikującym omawianą pracę.

11 Odnosząc się do zarzutów dotyczących oceny z zadania z prawa administracyjnego, Sąd I instancji stwierdził, że nie są one uzasadnione, gdyż treść zaproponowanego przez skarżącego sposobu rozwiązania wskazuje, że nie dostrzegł on problematyki zadania, która sprowadzała się do oceny, czy jest dopuszczalne badanie przez organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania, przed formalnym wznowieniem postępowania, okoliczności, czy wnioskodawca ma legitymację do złożenia takiego wniosku. Zdaniem WSA niedostrzeżenie istoty problemu egzaminacyjnego, uzasadniało przekonanie o nieznajomości prawa i jego wykładni. Ponadto skarżący błędnie wyłożył art. 150 § 2 k.p.a. uznając, że właściwym do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania jest Starosta W.

12 Skargą kasacyjną od powyższego wyroku G. B. domagał się jego uchylenia w całości i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie:

13 1. prawa materialnego tj. art. 36 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, polegające na wyrażeniu błędnego poglądu prawnego, że dopuszczalna jest ocena pracy egzaminowanego poprzez odniesienie zaproponowanego przez niego rozwiązania do opisu istotnych zagadnień opracowanych przez komisję egzaminacyjną jako standardowych wymogów w zakresie profesjonalizmu pełnomocnika w sytuacji gdy żaden przepis ustawy o radcach prawnych ani przepisy wykonawcze nie uprawniają do przyjęcia takiego wzorca, lecz przeciwnie, art. 365 ust. 2 ustawy o radcach prawnych nakazuje dokonanie oceny pracy egzaminowanego przez pryzmat ustawowych kryteriów, a mianowicie, iż ocena pracy egzaminacyjnej winna obejmować w szczególności zachowanie wymogów formalnych, właściwość zastosowanych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje, a w konsekwencji dokonania oceny pracy zdającego niemal wyłącznie przez pryzmat rozwiązania przyjętego w opisie istotnych zagadnień przy wykluczeniu innego rozwiązania, które pomimo odmienności od przyjętego wzorca spełnia ustawowe kryteria pozytywnej oceny pracy egzaminacyjnej wskazane w art. 365 ust. 2 ustawy o radcach prawnych w następstwie czego w sposób dowolny, z przekroczeniem granic dopuszczalnego uznania administracyjnego poczyniono istotne w sprawie ustalenia faktyczne w sytuacji, gdy prawidłowe zastosowanie wskazanego przepisu doprowadziłoby do weryfikacji ustaleń organu i uwzględnienia skargi,

14 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

15 - art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 365 ust. 2 ustawy o radcach prawnych poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia decyzji uznaniowej,

16 - art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 365 ust. 2 ustawy o radcach prawnych polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji obu instancji, pomimo, że decyzje te zostały wydane bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało niewskazaniem w uzasadnieniach obu decyzji, na jakich dowodach oparły organy ustalenia faktyczne sprawy. W szczególności nie wyjaśniono istotnych okoliczności mających bezpośredni wpływ na ocenę prawidłowości rozwiązania zadań egzaminacyjnych przez zdającego pomimo przytoczenia przez skarżącego okoliczności wskazujących na prawidłowe rozwiązanie zadań egzaminacyjnych, w szczególności w sposób zgodny z orzecznictwem odpowiednio SN i sądów administracyjnych,

17 - art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom tego przepisu, polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego w skardze zarzutu niewłaściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ odwoławczy poprzez pominięcie bez ich wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności wskazywanych przez skarżącego, a także nieustosunkowanie się przez WSA w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów.

18 W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

19 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

20 Skarga kasacyjna oparta została na obu wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podstawach, a z postawionych w ich ramach zarzutów wynika, że dokonana przez Sąd I instancji pozytywna ocena przeprowadzonego przez organy postępowania administracyjnego, także w części dotyczącej postępowania dowodowego, doprowadziła do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz do naruszenia art. 365 ust. 2 ustawy o radcach prawnych. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd, dokonując oceny legalności działania organu, w sposób niepełny przedstawił stan sprawy i uchylił się od rozpatrzenia wszystkich zarzutów dochodząc w efekcie do błędnych wniosków, co znalazło wyraz w sentencji wyroku i wadliwym, naruszającym art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnieniu.

21 Skarga kasacyjna jako oparta na nieusprawiedliwionych podstawach podlega oddaleniu.

22 W pierwszym rzędzie należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który określa wymogi jakie musi spełniać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Objaśniając sens i znaczenie wskazanej normy można powiedzieć, że uzasadnienie służy wyjaśnieniu powodów wydania określonej treści rozstrzygnięcia i powinno być tak sporządzone, aby umożliwiać stronom postępowania oraz sądowi kasacyjnemu, na wypadek wniesienia skargi kasacyjnej, prześledzenie rozumowania sądu, które do takiego rozstrzygnięcia doprowadziło. Podnoszone w ramach wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawy kasacyjnej naruszenie przez sąd tego przepisu tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna, wewnętrznie sprzeczna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (podobnie wyroki NSA: z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 1696/11, z dnia 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 285/12, z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2321/13). Kontrolowany wyrok, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest obarczony wadą nierespektowania zasad prawidłowego i odpowiadającego wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienia, a jego lektura pozwala w pełni poznać motywy jakimi kierował się Sąd I instancji, tym samym zarzut naruszenia go należy uznać za niezasadny.

23 Sąd wyjaśnił przede wszystkim, że u podstaw oceny rozwiązania każdego z zadań i - jak to stwierdził WSA - sprawy w jej całokształcie, legły przesłanki wymienione w art. 365 ust. 2 ustawy o radcach prawnych. W świetle tego stwierdzenia za całkowicie chybiony należy uznać zarzut naruszenia wskazanego przepisu przez odniesienie zaproponowanego przez skarżącego rozwiązania do opisu istotnych zagadnień opracowanego przez komisję egzaminacyjną. WSA podkreślił wręcz, że opis istotnych zagadnień nie stanowi normatywnego kryterium oceny prac, a przypisywanie mu takiego charakteru i wiązanie z nim naruszenia przez organ przepisów postępowania nie jest uzasadnione. Konfrontując stanowisko Sądu I instancji z treścią uzasadnienia zaskarżonej uchwały należy podzielić ocenę WSA, że trudno dopatrzeć się, aby organ oceniał zakwestionowane przezeń zadania przez pryzmat opisu istotnych zagadnień jako proponowanego wzorca rozwiązania obejmującego standardowe wymogi w zakresie profesjonalizmu pełnomocnika. Podkreślenie przez Sąd, przed przystąpieniem do oceny prawidłowości rozwiązania zadań z prawa gospodarczego i administracyjnego, że istota egzaminu radcowskiego polega na tym, iż ma on wykazać przygotowanie kandydata do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu radcy prawnego w niczym nie narusza art. 365 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, a stanowi jedynie nawiązanie do przepisu art. 364 ust. 1 tej ustawy, którego przywołanie stanowiło dla rozważań WSA oczywisty i logiczny punkt wyjścia. Dodać w tym miejscu wypada, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tego rodzaju sprawach konsekwentnie kładzie nacisk na konieczność dokonywania oceny prac w ramach egzaminu radcowskiego na podstawie art. 365 ust. 2 ustawy o radcach prawnych z perspektywy określonych w art. 364 ust. 1 tej ustawy wymogów realizowania zawodu w sposób samodzielny i profesjonalny (wyroki NSA: z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 695/11, z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1037/12, z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1340/12). Powyższe nie stanowi o naruszeniu prawa materialnego w sposób wskazywany przez kasatora.

24 Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego i nieuchylenia zaskarżonej uchwały, mimo przeprowadzonego nieprawidłowo postępowania dowodowego, co miało bezpośredni wpływ na ocenę zadań z prawa gospodarczego i administracyjnego, należy stwierdzić, że nie są one uzasadnione. Zdaniem kasatora nie wzięto pod uwagę podnoszonych przez niego okoliczności związanych z orzecznictwem Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych, z którym rozwiązane przez skarżącego zadania były zgodne. Powyższe stanowisko, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest do zaakceptowania a czynienie Sądowi zarzutu, że nie odniósł się do wszystkich argumentów skargi nie jest uzasadnione i stanowi polemikę z poglądem Sądu co do oczywistości błędu jaki popełnił skarżący, rozwiązując zadania egzaminacyjne.

25 Wypada przede wszystkim przypomnieć, że stosownie do art. 366 ust. 1 ustawy o radcach prawnych pozytywny wynik z egzaminu radowskiego otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu radcowskiego otrzymał ocenę pozytywną. Innymi słowy, brak oceny negatywnej z jakiejkolwiek części egzaminu radcowskiego kształtuje po stronie komisji egzaminacyjnej obowiązek podjęcia decyzji korzystnej dla zdającego. Konsekwentnie zatem, uzyskanie przez kandydata choćby jednej oceny negatywnej prowadzi do niezaliczenia egzaminu radcowskiego i obowiązku komisji egzaminacyjnej podjęcia uchwały o negatywnym wyniku egzaminu. Jedynie na marginesie, bowiem wyrażony w uzasadnieniu pogląd Sądu nie jest kontestowany w kasacji, zauważyć należy, że uchwały komisji egzaminacyjnych w przedmiocie wyniku egzaminu radcowskiego nie stanowią rozstrzygnięcia w trybie uznania administracyjnego.

26 W sprawie kontrolowanej przez Sąd I instancji, skarżący uzyskał wynik negatywny egzaminu z powodu niezaliczenia dwóch egzaminów cząstkowych – z prawa gospodarczego i prawa administracyjnego.

27 Nie ma wątpliwości, że praca z zakresu prawa gospodarczego oceniona została prawidłowo jako niekwalifikująca się na żadną z wymienionych w art. 36 ust. 4 pkt 1) ustawy o radcach prawnych ocenę pozytywną, co uzasadnia głównie waga popełnionego błędu polegającego na błędnie przyjętym w rozwiązaniu zadania sposobie reprezentacji spółki w umowie zawieranej z członkiem zarządu. W tym zakresie należało się odwołać do art. 379 § 1 k.s.h., zgodnie z którym w umowie między spółką a członkiem zarządu, jak również w sporze z nim spółkę reprezentuje rada nadzorcza albo pełnomocnik powołany uchwałą walnego zgromadzenia. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji przepis ma na celu ochronę interesów spółki, jak też ochronę interesów jej wierzycieli przed niekorzystnym rozporządzeniem majątkiem spółki w drodze umów pomiędzy tą spółką a członkami zarządu. Stanowiąc zaporę przed działaniami szkodzącymi interesom spółki, przepis jednoznacznie wyłączył możliwość reprezentowania jej przez zarząd we wskazanych przypadkach. Pozostaje w błędzie autor kasacji, twierdząc że przywołana przez sprzedających dwóch członków zarządu Spółki C. S.A. uchwała walnego zgromadzenia akcjonariuszy stanowi zgodę tego organu na dokonanie transakcji sprzedaży udziałów T. Sp. z o.o. Jak prawidłowo zauważył Sąd I instancji umowę zbycia należących do C. S.A. udziałów T. sp. z o.o. na rzecz członka zarządu C. S.A. mogła zawrzeć rada nadzorcza lub pełnomocnicy powołani przez walne zgromadzenie. Tymczasem proponowana przez skarżącego umowa sprzedaży nie powołuje się na uchwałę walnego zgromadzenia akcjonariuszy udzielającą dwom pozostałym członkom zarządu pełnomocnictwa do jej zawarcia, a jedynie na uchwałę tego organu przyjmującą ile udziałów za jaką kwotę za udział godzi się zbyć. Nie było zatem podstaw do przyjęcia, że zawierający z członkiem zarządu C. S.A. umowę zbycia udziałów pozostali dwaj członkowie zarządu mieli prawo reprezentować sprzedającego. WSA trafnie podsumował popełniony błąd jako wykluczający uznanie, że skarżący konstruując umowę sprzedaży jako profesjonalny pełnomocnik działał w interesie klienta, a tego przecież wymaga art. 365 ust. 2 ustawy o radcach prawnych.

28 Negatywna ocena wykonania zadania z prawa gospodarczego przesądza, że egzamin radcowski nie mógł zostać oceniony pozytywnie (art. 366 ust. 1 ustawy o radcach prawnych).

29 Mając na uwadze, że skargę kasacyjną opartą na zarzucie naruszenia prawa procesowego można uwzględnić jedynie wtedy, gdy stwierdzone uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a więc na wynik egzaminu radcowskiego, dla porządku jedynie należy odnieść się do zarzutu naruszenia prawa procesowego mającego wpływ na ocenę zadania z prawa administracyjnego.

30 Reprezentując domagającego się wznowienia postępowania i sporządzając skargę do sądu administracyjnego na postanowienie starosty w. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaną przez ten organ decyzją ostateczną z powodu braku legitymacji procesowej osoby żądającej wznowienia, jak prawidłowo ocenił Sąd I instancji, skarżący nie podniósł naruszenia zasadniczego, mającego znaczenie dla wyniku sprawy przepisu, a to art. 149 § 3 k.p.a. Tym samym nie zakwestionował podstawowego błędu jakim obarczone było skarżone rozstrzygnięcie. Skarga koncentrowała się na kwestii właściwości organu, a ta została niejako przesądzona w warunkach zadana egzaminacyjnego i mogła co najwyżej stanowić wątek poboczny sprawy.

31 Wykazanie się umiejętnością rozpoznania głównego problemu prawnego jaki w danej sprawie występuje i dostosowania do niego metod działania w oparciu o mające zastosowanie w tej sprawie prawidłowo zinterpretowane przepisy stanowi o przygotowaniu do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu radcy prawnego. Błędy, które popełnił skarżący w omówionych zadaniach zostały prawidłowo ocenione jako na tyle istotne, że niepozwalające na zaliczenie ich na ocenę pozytywną, a tym samym na zaliczenie na taką ocenę całego egzaminu radcowskiego

32 Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1) p.p.s.a.