Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2015 r., II GSK 1525/14

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2015 r., II GSK 1525/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 101/14 w sprawie ze skargi O. [...] S.A. w O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie postanowienia o uzgodnieniu koncesji na wydobywanie kruszywa 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] w R. na rzecz O. [...] S.A. w O. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 101/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: WSA w Olsztynie lub Sąd I instancji) uwzględnił skargę O. S.A. w O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. (dalej: SKO) z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] o stwierdzeniu nieważności postanowienia Burmistrza Miasta B. z dnia [...] marca 1998 r. o uzgodnieniu koncesji na wydobywanie kruszywa. Sąd I instancji uchylił zaskarżone postanowienie, zasądził od SKO na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego oraz orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.

3 Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

4 Stowarzyszenie [,,,] w B. (dalej: Stowarzyszenie) wniosło do SKO o stwierdzenie nieważności postanowienia Burmistrza Miasta B. z dnia [...] marca 1998 r., znak: [...] uzgadniającego na wniosek O. (dalej: OKSM) wydanie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "R." znajdującego się na gruntach wsi B. i R. (gmina B.) oraz R. (gmina D.). Jednocześnie wniosło o dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w tym postępowaniu ze względu na cele statutowe Stowarzyszenia jak i interes społeczny.

5 Postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r. SKO wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej wymienionego postanowienia uzgodnieniowego z dnia 18 marca 1998 r

6 Następnie, postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., SKO odmówiło stwierdzenia nieważności wskazanego wyżej postanowienia Burmistrza Miasta B. uznając, iż zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.).

7 W wyniku wniosku Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. wydanym w oparciu m.in. o art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. SKO uchyliło własne postanowienie z dnia [...] października 2012 r. i stwierdziło nieważność wyżej wymienionego postanowienia z dnia [...] marca 1998 r. SKO przyjęło, że powyższe postanowienie uzgodnieniowe zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 27, poz. 96 ze zm., dalej p.g.g.), ponieważ oczywisty był w dacie wydania tego postanowienia wymóg jego zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. SKO uznało, że skoro jedynym kryterium branym pod uwagę przy dokonywaniu uzgodnienia są zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 16 ust. 5 p.g.g.), to miał zastosowanie art. 106 k.p.a., a zatem organ współdziałający zobowiązany był do zajęcia stanowiska w określonym zakresie i przekazania go we właściwej formie organowi decydującemu. Rozstrzygające znaczenie miała zatem okoliczność przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wynikająca z uchwały Nr XI/129/91 Rady Miejskiej w Biskupcu z dnia 26 września 1991 r. (Dz. Urz. Woj. Olsztyńskiego Nr 21, poz. 258). Według organu odwoławczego, postanowienie Burmistrza wymogu tego nie spełnia ponieważ nie wskazuje numerów działek, z których wydobywanie kruszywa uzgodniono. Z wyrysu do rysunku ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że teren wydobycia kruszywa to teren rolny. Nadto w planie brak jest informacji o przeznaczeniu i zakwalifikowaniu terenu planowanej inwestycji, jako terenu górniczego, co bezsprzecznie stanowi o braku zgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu.

8 W skardze do WSA w Olsztynie O. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

9 W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

10 WSA w Olsztynie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.). uchylił zaskarżone postanowienie. W ocenie Sądu I instancji, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Według WSA w Olsztynie, SKO w niedostateczny sposób rozważyło zaistnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa przy wydaniu postanowienia uzgadniającego. W ocenie WSA, należało w sposób bardziej wnikliwy rozważyć, czy zamieszczenie w części ogólnej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia o treści: "obszary stwierdzonego i spodziewanego występowania złóż należy chronić przed trwałym zainwestowaniem. Szczególnie duże złoża o znaczeniu ponadlokalnym dokumentowane są obecnie w rejonie R. i B. Są to złoża kruszywa naturalnego. Eksploatacja złóż powinna być prowadzona w sposób racjonalny, minimalizujący straty w ich zasobach oraz w gruntach rolnych i leśnych. Wyrobiska poeksploatacyjne należy rekultywować" - jest wystarczające do wydania postanowienia o uzgodnieniu w trybie art. 16 ust. 5 ustawy p.g.g. wówczas obowiązującej, czy też nie i dać temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

11 WSA wskazał, że SKO nie przywołało żadnego przepisu prawa, który wskazywałby na obowiązek umieszczenia w postanowieniu właściwego organu w przedmiocie uzgodnienia koncesji na wydobywanie kruszywa numerów działek, których dotyczy planowana działalność. Natomiast tę okoliczność SKO uczyniło podstawowym powodem stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza Miasta B. W ocenie Sądu I instancji, SKO nie uzasadniło również w sposób jednoznaczny kwalifikowanych naruszeń prawa. Nie rozważono, bowiem dostatecznie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na dzień wydania postanowienia z 1998r. w powiązaniu z załącznikiem do niego, przedstawiającym w sposób graficzny różne obszary, w tym m.in. "granice strefy ochronnej obiektu szkodliwego" i "powierzchniową eksploatację surowców". Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi naruszenia art. 31 k.p.a., Sąd wskazał, że zarzut ten jest o tyle uzasadniony, że przesłanki wskazane tym przepisem powinny zostać rozważone przez SKO na etapie wniosku Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy.

12 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie [...] zarzucając naruszenie:

13 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

14 - art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 7 i 77 k.p.a. i art. 31 k.p.a. polegające na nieprawidłowym wykonaniu funkcji kontrolnej poprzez niewłaściwą ocenę okoliczności faktycznych przyjętych przez organ za podstawę zaskarżonego postanowienia, w tym poprzez pominięcie najistotniejszych z tych okoliczności i niedokonanie oceny prawnej poprawności ich ustalenia oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia w oparciu o ustalenia wynikające z błędnej interpretacji treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i błędną ocenę okoliczności faktycznych;

15 - art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez braki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku polegające na zaniechaniu wskazania podstaw faktycznych rozstrzygnięcia i przyczyn, z powodu których Sąd uznał za nieprawidłowe ustalenia okoliczności faktycznych dokonane przez organ, zaniechanie wskazania przepisów prawa materialnego, które uległy naruszeniu oraz wyników ocen prawnych dotyczących ustaleń dokonanych przez organ, pominięcie w uzasadnieniu ustaleń dotyczących wpływu bądź istotnego wpływu stwierdzonych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego na wynik sprawy, nie ustosunkowanie się do twierdzeń uczestnika oraz do wszystkich zarzutów zawartych w skardze;

16 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

17 - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 6 p.g.g., art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., art. 7, art. 77 i 80 k.p.a., art. 105a ust. 1 i 2 p.g.g., art. 106 § 1 i § 2 k.p.a., art. 6 k.p.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu niewłaściwej subsumcji stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy pod hipotezy norm wynikających z tych przepisów, co winno prowadzić do oddalenia skargi.

18 Argumentację na poparcie postawionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów, autor przedstawił w jej uzasadnieniu.

19 Podnosząc powyższe zarzuty, Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. Nadto - w każdym przypadku zasądzenie od O. na rzecz Stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

20 W odpowiedzi na skargę kasacyjną O. wniosły o odrzucenie skargi kasacyjnej, jako pochodzącej od podmiotu nieposiadającego przymiotu strony ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na rzecz O. kosztów postępowania kasacyjnego.

21 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

22 Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej.

23 Skarga kasacyjna, w niniejszej sprawie, została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W ramach pierwszej spośród nich, autor skargi kasacyjnej sformułował zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 6 p.g.g., art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., art. 7, art. 77 i 80 k.p.a., art. 105a ust. 1 i 2 p.g.g., art. 106 § 1 i § 2 k.p.a., art. 6 k.p.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w ramach drugiej postawił zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 7 i 77 k.p.a.

24 Przed przystąpieniem do oceny podniesionych zarzutów kasacyjnych w pierwszej kolejności należy się odnieść do wniosku O. zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną o odrzucenie niniejszej skargi, jako wniesionej przez nielegitymowany podmiot, nieposiadający w postępowaniu przymiotu strony. Wniosek ten, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za niezasadny. Nie ulega wątpliwości, że określony podmiot nie uzyskuje przymiotu strony tylko z uwagi na fakt, że brał udział w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, a następnie sąd ten doręczył mu odpis wyroku z uzasadnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu bada, czy skarga kasacyjna wniesiona jest przez stronę (art. 173 § 2 p.p.s.a.), ponieważ jest to jedna z przesłanek jej dopuszczalności. Nie można jednak odrzucić skargi kasacyjnej z tego powodu, że została wniesiona przez podmiot niebędący stroną, jeżeli ten podmiot został dopuszczony do udziału w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym i brał udział w tym postępowaniu, jako strona. W tej sytuacji ustalenie, czy wnoszący skargę kasacyjną ma przymiot strony, wymaga merytorycznego rozpoznania sprawy w kontekście posiadania przezeń interesu prawnego w sprawie. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie określonym we wskazanym przepisie. Z kolei zgodnie z art. 33 § 1 p.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Wynika z tego, że legitymacja do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym oparta jest na kryterium interesu prawnego, który w tym przypadku oznacza, że ze skargą kasacyjną może wystąpić, co do zasady podmiot, który ma oparty na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego orzeczenia. Osoba, którą w decyzji administracyjnej wskazano, jako stronę, choćby nią de facto nie była, ma prawo wnieść w ramach interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego. W ramach tak samo rozumianego interesu prawnego, jeżeli osoba taka nie wniosła skargi, ma prawo być uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego na prawach strony po myśli art. 33 § 1 p.p.s.a. Niewątpliwie Stowarzyszenie [...] brało udział w postępowaniu administracyjnym i nie wniosło skargi do WSA w Olsztynie a zatem zgodnie z art. 33 § 1 p.p.s.a. było uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie sygn. akt II SA/Ol 101/14 na prawach strony. Stowarzyszenie uzyskało tym samym legitymację procesową do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w tej sprawie orzeczenia przez Sąd I instancji. Z pola widzenia nie może także umknąć, że Stowarzyszenie [...] miało przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji koncesyjnej udzielonej O. przez Wojewodę O. w dniu [...] kwietnia 1998 r. a zatem decyzji koncesyjnej, która została wydana po uzyskaniu m.in. niniejszego postanowienia uzgodnieniowego (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1621/12 oddalający skargę kasacyjną O. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2012 r. wydanego w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Ministra Środowiska z dnia 18 października 2011 r.)

25 Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w niniejszej skardze kasacyjnej należy stwierdzić, że nie podważają one prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd I instancji. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia, stanowisko WSA w Olsztynie uwzględnia całokształt materiału zebranego w sprawie. Należy przy tym wskazać, że w nadesłanych aktach administracyjnych znajduje się pismo organu uzgadniającego, z którego wynika, że organ orzekający w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia uzgodnieniowego nie dysponował zasadniczymi dokumentami - w tym wnioskiem koncesyjnym O. Jak wynika z korespondencji między organem uzgadniającym i SKO, stwierdzono brak stosownych dokumentów z uwagi na ich zaginięcie a SKO zaniechało wystąpienia do organu koncesyjnego o pełną dokumentację. To powoduje, że pogląd Sądu I instancji, o braku dostatecznej analizy sprawy pod kątem wystąpienia kwalifikowanych wad postępowania uzgodnieniowego jest trafny. Niewątpliwie bowiem, z uwagi na art. 16 ust.5 p.g.g., gruntownego rozważenia wymaga pełna treść zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ustalenia szczegółowe należy analizować w powiązaniu z zapisami części ogólnej). Jak słusznie podnosi Sąd I instancji, jeżeli istnieje plan miejscowy, wspomniane uzgodnienie mogło być dokonane tylko na jego podstawie. Organ współdziałający w postępowaniu koncesyjnym zobowiązany jest stosować wyłącznie kryteria wskazane w p.g.g. i to w sposób ścisły. Niedopuszczalne jest stosowanie innych kryteriów aniżeli te, które są przewidziane w ustawie, a rozstrzygnięcie wydane w myśl art. 16 ust. 5 p.g.g. musi być związane z treścią planu miejscowego, a w przypadku jego braku z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

26 Należy również ustalić zakres wniosku o uzgodnienie. Na gruncie p.g.g. do dokumentów dostarczonych organowi właściwemu do uzgodnienia należało dołączyć projekt decyzji koncesyjnej, w której musiały być zawarte m.in. granice terenu i obszaru górniczego oraz przestrzeń w granicach, których ma być wykonywana działalność. Innymi słowy w projekcie decyzji koncesyjnej należało wskazać zasięg złoża poprzez podanie numerów działek. Warto także odnotować, że załącznikiem do wniosku o koncesję na wydobywanie kopaliny był także projekt zagospodarowania złoża, zaopiniowany przez właściwy organ nadzoru górniczego (art. 20 ust.2 pkt 2 p.g.g.). Zatem w stanie prawnym na dzień złożenia przedmiotowego wniosku wymaganych było szereg dokumentów na podstawie, których można było ustalić jakiego terenu/działek dotyczył wniosek koncesyjny. Analizy wymaga także samo postanowienie uzgodnieniowe pod kątem wystąpienia w nim wad kwalifikowanych (przykładowo poprzez zawarcie w postanowieniu zapisów sprzecznych z prawem). Następnie należy zbadać kwestię nieodwracalności skutków prawnych. Nie można podzielić zarzutów kasacyjnych, że WSA w Olsztynie oceniał prawidłowość przesłanek stwierdzenia nieważności wyłącznie w aspekcie braku numerów działek a także, że nie dokonał jakiejkolwiek oceny prawnej w zakresie stwierdzonych naruszeń prawa. Uzasadnienie Sądu I instancji wyraźnie przeczy powyższemu stanowisku skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia. WSA w Olsztynie dokonał oceny prawidłowości przesłanek stwierdzenia nieważności przyjętych przez SKO z uwzględnieniem uregulowania zawartego w art. 16 ust.5 p.g.g. Wnoszący skargę kasacyjną nie wyjaśnił także, jakie okoliczności faktyczne zostały przez Sąd I instancji pominięte, co uniemożliwia odniesienie się do tego zarzutu. Z kolei zarzut braku dokonania kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie zgodności z art. 31 k.p.a poprzez brak jednoznacznej oceny prawnej, co do udziału Stowarzyszenia w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym również nie jest zasadny. Sąd I instancji trafnie zwrócił uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że przesłanki z art. 31 k.p.a. powinny zostać rozważone przez SKO na etapie postępowania odwoławczego, skoro organ rozpoznał wniosek Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo braku postanowienia o dopuszczeniu Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym z urzędu. Prawidłowo WSA w Olsztynie wskazał, że tej kwestii organ odwoławczy w ogóle nie rozważał i powinien to uczynić w toku ponownego rozpoznania sprawy. Słusznie też Sąd I instancji zwrócił uwagę, że interpretując art. 31 k.p.a. należy mieć na względzie, iż brak postanowienia organu o dopuszczeniu Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu nadzwyczajnym nie niweczy możliwości uznania, że Stowarzyszenie brało jednak udział w tym postępowaniu a to z uwagi na podjęte przez organ czynności faktyczne.

27 Nie jest także trafny podniesiony na stronie 9 skargi kasacyjnej zarzut wydania postanowienia z dnia 18 marca 1998 r. bez podstawy prawnej z uwagi na dokonanie uzgodnienia na wniosek O. a nie organu administracji. Powyższe stanowisko, zaprezentowane dopiero na etapie skargi kasacyjnej nie zostało bliżej uzasadnione, co uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do tego zarzutu. Należy natomiast podkreślić, że z treści wzmiankowanego postanowienia taki wniosek w żadnym razie nie wynika /cyt.: Na podstawie art. 16 ust 5 p.g.g. (...) postanawia się uzgodnić wniosek O. S.A. o wydanie koncesji (...), pod względem zgodności z planem zagospodarowania gminy B./. Tak więc wniosek O. dotyczył wydania przedmiotowej koncesji i w tym charakterze została powołana ta spółka w postanowieniu Burmistrza Miasta B.

28 Stosownie do treści art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W rozpatrywanej sprawie uzasadnienie Sądu I instancji spełnia wszystkie wymogi wskazane w cytowanym przepisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odniósł się do wszystkich, istotnych z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia, zarzutów strony. Wbrew poglądowi autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji wykazał również, że stwierdzone naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego uzasadniają uchylenie zakwestionowanego postanowienia z dnia [...] listopada 2013 r.

29 Mając na uwadze powyższe skarga kasacyjna podległa oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).