Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2016 r., II GSK 1109/15

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2016 r., II GSK 1109/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska Protokolant Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1529/14 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty odsetek przypadających do zwrotu oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1529/14 oddalił skargę E. Sp. z o.o. w S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie określenia kwoty odsetek przypadających do zwrotu w związku z nieterminowym rozliczeniem zaliczki.

3 Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

4 W dniu [...] sierpnia 2012 r. E. Sp. z o.o. w S. (dalej: beneficjent, spółka) otrzymała zaliczkę w wysokości 2.345.149,30 zł na realizację projektu dofinansowanego z Funduszu Spójności. Zgodnie z § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie zawartej pomiędzy skarżącą, a Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (WFOŚiGW, Instytucja Wdrażająca) zaliczka miała być rozliczona w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania tj. do dnia 3 listopada 2012 r.

5 W dniu 18 października 2012 r. spółka przedłożyła wniosek o płatność na kwotę 709.254,51 zł, następnie w dniu 2 listopada 2012 r. dokonała zwrotu niewykorzystanej kwoty w wysokości 88.530,90 zł. Wniosek dotyczący pozostałej kwoty 1.547.363,89 zł został złożony do Instytucji Wdrażającej w dniu 13 listopada 2012 r. tj. po terminie przewidzianym w umowie o dofinansowanie.

6 Złożenie przez skarżącą wniosku o rozliczenie części zaliczki w wysokości 1.547.363,89 zł z opóźnieniem w stosunku do terminu określonego w umowie, spowodowało konieczność uznania wskazanej kwoty za zaliczkę nierozliczoną w terminie. Organ I instancji wskazał więc, że od kwoty 1.547.363,89 zł powinny zostać naliczone odsetki podatkowe za okres od dnia przekazania skarżącej zaliczki (3 sierpnia 2012 r.) do dnia złożenia rozliczającego wniosku o płatność (13 listopada 2012 r.).

7 Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej jako organ I instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. na podstawie art. 189 ust. 3 i art. 207 ust. 1 pkt 3, ust. 9 i ust. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2013 r., poz. 885 ze zm.; dalej: u.f.p.) określił przypadającą do zwrotu kwotę w wysokości 63.188,00 zł, stanowiącą równowartość odsetek od nierozliczonych w terminie środków przekazanych w ramach zaliczki na realizację projektu dofinansowanego z Funduszu Spójności.

8 Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

9 W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż na podstawie art. 189 ust. 3 u.f.p. oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich (dalej: rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r.), termin i warunki rozliczenia zaliczki określone są przede wszystkim w umowie o dofinansowanie. Zgodnie z § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie, skarżąca miała obowiązek rozliczenia dofinansowania udzielonego w formie zaliczki w terminie 3 miesięcy od dnia jej otrzymania, to jest od dnia 3 sierpnia 2012 r. Aby całkowicie rozliczyć zaliczkę była obowiązana w ww. terminie określonym w umowie o dofinansowanie, liczonym od dnia otrzymania zaliczki, złożyć do WFOŚiGW wniosek o płatność, w którym wykazałaby wydatki kwalifikowalne o wartości pozwalającej na rozliczenie kwoty przekazanej zaliczki (przy uwzględnieniu stopy dofinansowania projektu) lub w tym terminie zwrócić niewykorzystaną część zaliczki.

10 Termin ten upłynął w dniu [...] listopada 2012 r. Skarżąca drugi wniosek o płatność rozliczający ww. zaliczkę złożyła w dniu [...] listopada 2012 r. czyli po wskazanym w umowie terminie, do którego jako beneficjent zobowiązała się do rozliczenia zaliczki.

11 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz od Ministra Infrastruktury i Rozwoju kosztów postępowania według norm przepisanych.

12 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2014 r. oddalił skargę i stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie istnieją dwie sporne kwestie – czy w ogóle nastąpiło opóźnienie w rozliczeniu zaliczki oraz czy istniała w chwili wszczęcia postępowania tj. w dniu [...] grudnia 2013 r. podstawa prawna do wydania decyzji określającej przypadającą do zwrotu kwotę odsetek od nieterminowo rozliczonej zaliczki.

14 Sąd I instancji zaznaczył, że od dnia [..] kwietnia 2014 r. zmienił się przepis art. 189 u.f.p., w którym dodano ustępy od 3a do 3e wyraźnie normujące tryb określania odsetek należnych na podstawie ust. 3. Przepisów tych nie stosuje się jednak do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie powyższej nowelizacji (art. 23 i 24 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. Dz. U. 2014.379).

15 WSA powołując treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj. art. 189 ust. 3 u.f.p., § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. oraz § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie i dokonując oceny stanu faktycznego wskazał, że organ odwoławczy zasadnie ustalił, iż beneficjent był zobowiązany do złożenia wniosku o płatność, rozliczającego całą zaliczkę przekazaną w dniu 3 sierpnia 2012 r. w kwocie 2.345.149,30 zł, w terminie do dnia 3 listopada 2012 r. W ocenie Sądu I instancji bezsporne jest, że skarżąca nie dochowała powyższego terminu. Aby wykazać, że była uprawniona do złożenia wniosku o płatność w terminie późniejszym powołuje się jedynie na nieobowiązujące w dacie złożenia wniosku o płatność wytyczne w zakresie sprawozdawczości z 2009 r. Natomiast przepis § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 189 ust. 4 u.f.p. wraz z zapisami umowy o dofinansowanie wyraźnie wskazuje w jakim terminie i w jaki sposób winna być rozliczona zaliczka.

16 Sąd I instancji stwierdził również, że nie ulega wątpliwości, iż art. 189 ust. 3 u.f.p. stanowi podstawę do naliczenia odsetek, a organ trafnie wskazał, że odsetki są niepodatkowymi należnościami budżetowymi o charakterze publiczno-prawnym w rozumieniu art. 60 u.f.p. i są świadczeniem akcesoryjnym. Chociaż przed wspomnianą wyżej nowelizacją nie zostały wymienione w treści tego przepisu, jednak wyliczenie w nim zawarte miało (i ma) charakter przykładowy, o czym świadczy użycie słów "w szczególności". Wobec powyższego dla określania i dochodzenia zwrotu tych środków właściwa jest droga postępowania administracyjnego, czego jak się wydaje strona skarżąca nie kwestionuje.

17 Sąd I instancji zaznaczył również, że nowelizacja ustawy o finansach publicznych, która ma zastosowanie do spraw wszczętych po dniu 8 kwietnia 2014 r. uściśliła jedynie pojęcia i procedury, które zdaniem ustawodawcy na gruncie dotychczasowych przepisów mogły wywoływać wątpliwości interpretacyjne. Stwierdził, że nieprzewidujące żadnych wyjątków brzmienie art. 189 ust. 3 u.f.p. i akcesyjny w stosunku do należności głównej (rozliczonego z opóźnieniem dofinansowania ze środków unijnych) charakter odsetek powodują, że również w stanie prawnym obowiązującym przed nowelizacją do odsetek naliczanych na podstawie art. 189 ust. 3 u.f.p. należało zastosować tryb określony w art. 207 u.f.p.

18 WSA nie podzielił stanowiska organu II instancji, że podstawą decyzji w zakresie zastosowanego trybu orzekania nie może być art. 207 u.f.p.

19 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku E. Sp. z o.o. wniosła o jego uchylenie w całości i w razie potwierdzenia się zarzutów dotyczących przepisów proceduralnych - przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi, a w przypadku stwierdzenia tylko naruszenia prawa materialnego - również o rozpoznanie skargi, a w każdym przypadku o zasądzenie kosztów postępowania.

20 Wyrokowi zarzuciła:

21 naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 189 ust. 3 u.f.p., przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w brzmieniu sprzed nowelizacji z 8 kwietnia 2014 r. (przed dodaniem ust. 3a-3e w art. 189 u.f.p.) przepis ten mógł stanowić samodzielną podstawę prawną do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu odsetek, podczas gdy podstawa prawna do wydania tego rodzaju decyzji o zapłacie odsetek, jak również zaliczenie ich do kategorii niepodatkowych należności budżetowych, nastąpiło dopiero przepisami ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poza. 379), a więc po dacie wydania zaskarżonej decyzji organu administracyjnego;

22 naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 26 ust 1 pkt 15, art. 27 ust. 1 pkt 6a, art. 32 ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, iż uprawnienie do dochodzenia odsetek naliczanych na podstawie z art. 189 ust. 3 u.f.p. nadane Instytucji Wdrażającej było skuteczne w sytuacji, kiedy de lege lata (przed dodaniem ust. 3a-3e w art. 189 u.f.p.) nie znajdowało podstawy ani w przepisach ustawy o finansach publicznych, ani w przepisach ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju;

23 naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, 7 i 77 k.p.a. poprzez mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie zasady legalizmu w postaci nieuwzględnienia zmiany prawa, o której mowa w zarzucie 1,

24 4) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, 7 i 77 k.p.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego przez brak uwzględnienia § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie w brzmieniu nadanym pkt. 2) aneksu nr 6 z 15 marca 2010 r. do umowy o dofinansowanie, zgodnie z którym skarżąca spółka dokonała rozliczenia spornej zaliczki, tj. w terminie 90 dni od jej otrzymania, a nie 3 miesięcy (jak było przed zmianą) oraz pominięcia w procesie ustalania stanu faktycznego znaczenia norm zawartych w "Wytycznych w zakresie Sprawozdawczości" dla sfery praw i obowiązków skarżącej;

25 5) art. 145 § 4 p.p.s.a. przez mające istotny wpływ na wynik sprawy zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu motywów rozstrzygnięcia w części dotyczącej wpływu przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poza. 379) na istnienie podstawy prawnej do wydania zaskarżonej decyzji albo jej brak;

26 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez mające istotny wpływ na wynik sprawy zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej w sytuacji, kiedy postępowanie ujawniło naruszenie prawa materialnego i innych przepisów.

27 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie.

28 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

29 Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.

30 Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2016 r., poz.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

31 Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w kolejności w jakiej zostały w niej podniesione, to jest w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisu art. 189 ust. 3 u.f.p. poprzez jego błędną wykładnię Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut jest nieusprawiedliwiony.

32 Skarżąca kasacyjnie wskazuje, że zgodnie z prawidłową wykładnią przepisu art. 189 ust. 3 u.f.p., przed nowelizacją z dnia 8 kwietnia 2014 r. przepis ten nie mógł stanowić samodzielnej podstawy do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu odsetek. Przed odniesieniem się do tak postawionego zarzutu przypomnieć należy, że przed nowelizacją ustawy o finansach publicznych dokonaną ustawą z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2014 r., poz. 379, dalej: ustawa nowelizująca), która weszła w życie dnia 8 kwietnia 2014 r. sprawa naliczania odsetek od nieterminowo rozliczonych zaliczek uregulowana była w ust. 3 i 4 art. 189 u.f.p. Ust. 3 stanowił, że "W przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 4, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność." Natomiast ust. 4 zawierał delegacje dla ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego do określenia, w porozumieniu z Ministrem Finansów, a w zakresie środków europejskich przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rybackiego - także w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rybołówstwa, w drodze rozporządzenia, warunków i trybu udzielania oraz rozliczania zaliczek, a także terminów składania wniosków o płatność oraz ich zakresu, przy uwzględnieniu rodzaju beneficjentów i sposobu wdrażania działań w ramach programu finansowanego z udziałem środków europejskich.

33 Wskazaną wyżej ustawą nowelizującą (art. 10 pkt 5) w art. 189 u.f.p. dodane zostały ustępy 3a do 3e określające procedurę stosowaną w przypadku nierozliczenia zaliczki. Ust. 3b stanowił, że "Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 3a, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej, instytucji pośredniczącej albo instytucji wdrażającej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (..) wydaje decyzję o zapłacie odsetek określającą: 1) kwotę środków, od których nalicza się odsetki; 2) termin, od którego nalicza się odsetki, a także sposób ich zapłaty. Przepis art. 207 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

34 Skarżąca kasacyjnie zarzuca, jak wyżej wskazano, że przed ww. nowelizacją przepis art. 189 ust. 3 nie stanowił podstawy do wydania decyzji w przedmiocie zapłaty odsetek od nieterminowo rozliczonej zaliczki i wydanie takiej decyzji jest możliwe dopiero od dodania w art. 189 ustępów 3a -3e. Natomiast Sąd I instancji stwierdził, że art. 189 ust. 3 u.f.p. jest podstawą materialnoprawną do zaistnienia obowiązku zapłaty odsetek i jest podstawą wydania decyzji.

35 Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji.

36 Z cyt. wyżej ust. 3 art. 189 u.f.p. wprost wynika obowiązek zapłaty odsetek w przypadku wystąpienia sytuacji w nim określonych, to jest w sytuacji w której beneficjent nie złożył wniosku o płatność w terminie, albo złożył wniosek w terminie, ale nie rozliczył wymaganej kwoty zaliczki.

37 Przyjęcie wykładni przedstawionej przez skarżącą prowadziłoby do sytuacji, w której w ustawie ustanowiony został obowiązek naliczania odsetek, natomiast brak jest możliwości zrealizowania tego obowiązku, ponieważ jedynym sposobem dochodzenia przez właściwe organy tych odsetek byłoby pomniejszenie kolejnych płatności, co jest możliwe wyłącznie jeżeli beneficjentowi należą się kolejne płatności. Wykładnia taka nie może zostać zaakceptowana. Analogiczne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn.akt II GSK 329/15 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

38 Podsumowując NSA twierdza, że zaaprobowanie proponowanej przez skarżącą wykładni zakładającej, że ustawodawca ustanowił obowiązek naliczania odsetek nie wprowadzając równocześnie narzędzi do realizacji tego obowiązku, podważałoby zasadę domniemania racjonalności ustawodawcy. Wykładnia taka jest niedopuszczalna.

39 W ocenie NSA dodanie przez ustawę nowelizującą w art. 189 u.f.p. ustępów 3a – 3e należy potraktować jako doprecyzowanie kwestii dotyczących naliczania odsetek i orzekania o obowiązku ich zapłaty, w celu uniknięcia wątpliwości takich jak przestawione w skardze kasacyjnej.

40 Nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 26 ust 1 pkt 15, art. 27 ust. 1 pkt 6a, art. 32 ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, ponieważ Sąd I instancji przepisów tych nie stosował ani też nie dokonał oceny ich zastosowania przez organ I instancji i stanowiska wyrażonego w tej sprawie przez organ II instancji.

41 Przed odniesieniem do zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym chodzi tu o naruszenie przepisów postępowania przez sąd I instancji. Skarżący kasacyjnie powinien więc wskazać na przepisy postępowania, których naruszenia dopuścił się ten sąd. Sąd administracyjny nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, nie może więc dopuścić się ich naruszenia, dlatego formułując zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. należy powiązać je z przepisami procedury sądowoadministracyjnej, które zdaniem skarżącego kasacyjnie sąd naruszył. Jednak na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009 r. (I OPS 10/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd I instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów.

42 Formułując zarzut naruszenia art. 6, 7 i 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady legalizmu w postaci nieuwzględnienia zmiany prawa, skarżąca nawiązuje do zarzutu naruszenia prawa materialnego, to jest naruszenia art. 189 ust. 3 u.f.p. Wobec uznania, że zarzut naruszenia tego przepisu jest nieuzasadniony, co zostało wyżej wyjaśnione, należało w konsekwencji uznać, że zarzut naruszenia art. 6 i 7 k.p.a. jest też nieuzasadniony, ponieważ organy administracji nie naruszyły prawa przyjmując przepis art. 189 ust. 3 u.f.p. za podstawę orzekania. Co do zarzutu naruszenia art. 77 k.p.a. dotyczącego prowadzenia postępowania dowodowego, NSA nie dostrzega związku tego przepisu ze sformułowanym zarzutem naruszenia zasady legalizmu.

43 Nie mogą być uwzględnione również zarzuty naruszenia przepisów art. 6, 7 i 77 k.p.a. w zakresie dotyczącym niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego. Zarzuty te zmierzają do wykazania, że skarżąca nie naruszyła terminu rozliczenia zaliczki. Przypomnieć należy, że stosownie do § 3 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. zaliczka lub transza zaliczki jest rozliczana przez beneficjenta w terminie określonym w umowie o dofinansowanie. W § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie zawartej przez skarżącą z Instytucją Wdrażającą strony postanowiły, że beneficjent ma obowiązek rozliczenia dofinansowania udzielonego mu w formie zaliczki, w terminie 3 miesięcy od dnia jej otrzymania. W przypadku braku rozliczenia w terminie, beneficjent zobowiązany jest do zapłaty odsetek, na zasadach określonych w art. 189 ust. 3 u.f.p. Skarżąca nie kwestionuje, że zaliczkę otrzymała dnia 3 sierpnia 2012 r., rozliczyła ją w dwóch wnioskach o płatność oraz dokonała zwrotu części nierozliczonej zaliczki, ani też że pierwszy wniosek o płatność został złożony dnia [...] października 2012 r., drugi [...] listopada 2012 r. Organy orzekające ustaliły, a Sąd I instancji ustaleń tych nie zakwestionował, że termin rozliczenia zaliczki upływał dnia 3 listopada 2012 r., złożenie drugiego wniosku o płatność nastąpiło z 10 dniowym opóźnieniem. Skarżąca kasacyjne podważa tak ustalony termin rozliczenia zaliczki odwołując się do zapisu § 8 ust. 11 umowy, w którym znajduje się odesłanie do "Wytycznych w zakresie sprawozdawczości", które zobowiązywał beneficjenta do złożenia wniosku "rozliczającego" w terminie innym niż wynikający z § 8 ust. 3a umowy. Zarzut skarżącej jest nieuzasadniony, bowiem z § 8 ust. 11 wynika, że terminy określone w wytycznych miały zastosowanie przy składaniu wniosków o płatność pośrednią, a nie o rozliczenie zaliczki. Ponadto, Minister Rozwoju Regionalnego wyjaśnił, a strona nie podważyła tego wyjaśnienia, że w wytycznych obowiązujących w dacie rozliczania zaliczki, nie było już zapisu, na który strona się powoływała. Nie może odnieść zamierzonego skutku również powoływanie się na nierozpatrzenie całego materiału dowodowego poprzez pominięcie zmian umowy dokonanych aneksem nr 6. Aneks nr 6, wbrew twierdzeniu skarżącej, nie został podpisany dnia 10 marca 2010 r., ale dnia 30 października 2013 r., a więc nie mógł mieć zastosowania w stanie faktycznym rozpoznanej sprawy.

44 Co do zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a (wskazanie art. 145 § 4 p.p.s.a. NSA traktuje jako oczywistą omyłkę pisarską) rację ma skarżąca kasacyjnie, podnosząc, że w uzasadnieniu wyroku brak jest odniesienia się do wpływu przepisów ustawy zmieniającej na istnienie podstawy prawnej do wydania zaskarżonej decyzji. Jednak, wobec ustalenia przez Sąd I instancji, że przepis art. 189 ust. 3 u.f.p. stanowił podstawę wydania decyzji w przedmiocie obowiązku zapłaty odsetek, oraz wobec prawidłowego uzasadnienia tego stanowiska, brak ten nie miał wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, nie uniemożliwił również dokonania kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, nie może być zatem podstawą do jego uchylenia.

45 W sytuacji, w której nieuzasadnione okazały się podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego, nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

46 Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.