Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2010 r., II GSK 1083/09

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2010 r., II GSK 1083/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy Ż. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 463/09 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Gminy Ż. na czynność Zarządu Województwa D. w przedmiocie braku oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 463/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odrzucił skargę Gminy Ż. na czynność Zarządu Województwa D. w przedmiocie braku oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej.

3 Przytaczając na wstępie uzasadnienia stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że Zarząd Województwa D., działając jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa D. na lata 2007-2013, na zasadzie art. 25 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2, art. 26 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.), ogłosił w dniu 29 września 2008 r. nabór nr 9/S/4.2/2008 w trybie systemowym poprzez zaproszenie do składania propozycji projektów w ramach Priorytetu 4 "Środowisko i bezpieczeństwo ekologiczne", Działanie 4.2 "Infrastruktura wodno - ściekowa", współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Dolnośląskiego na lata 2007-2013.

4 W dniu 3 listopada 2008 r. (ostatni dzień naboru) Gmina Ż. zgłosiła w formie elektronicznej do Bazy Projektów Systemowych (BPS) do IZ RPO WD formularz propozycji projektu nr 948 "Budowa kanalizacji dla wsi Kłoda, Słoćwina, Tameczno". Z uwagi na niezatwierdzenie formularza propozycji projektu w systemie przez administratora (Wójta Gminy Ż.), nie podlegał on dalszej ocenie.

5 Pismem z dnia 12 lutego 2009 r. (Nr L. Dz. 520/2009) Wójt Gminy Ż. złożył zażalenie na "procedurę składania wniosków w trybie systemowym". Urząd Marszałkowski Województwa D. pismem z dnia 29 kwietnia 2009 r. (Nr DRPO/0290/552/DRPO-JKo/1807/07) potwierdził, że formularz propozycji projektu nr 948 nie podlegał ocenie ze względu na jego niezatwierdzenie w czasie trwania naboru nr 9/S/4.2/2009, "gdyż faktycznie nie istniał".

6 Pismem z dnia 13 maja 2009 r. Wójt Gminy wezwał Urząd Marszałkowski Województwa D. do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że po pierwsze Gmina Ż. nie była informowana o sposobie prowadzenia sprawy, a po drugie nie była wezwana do usunięcia zaistniałych uchybień. W odpowiedzi na wezwanie (pismo z dnia 20 maja 2009 r. nr DRPO/0290/666/DRPOW-JKo/2027/09) wskazano, że Gminie Ż. znane były warunki prowadzenia naboru w trybie systemowym oraz zamieszczania propozycji projektu w bazie BPS, o czym świadczy podpisany przez Gminę "Regulamin - warunki uzyskania dostępu do BPS przez Beneficjanta w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013". Ponadto pouczono, że wnioskodawcy nie przysługuje żaden środek odwoławczy.

7 Pismem z dnia 16 czerwca 2009 r. Gmina Ż. wniosła skargę na czynność Zarządu Województwa D. w przedmiocie braku oceny wniosku o dofinansowanie budowy kanalizacji.

8 Odrzucając powyższą skargę Sąd I instancji wskazał, iż możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć podejmowanych na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju została wprowadzona ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. nr 216, poz. 1370), nowelizującą ww. ustawę, stanowiąc w art. 14 ust. 1, że zawarte w niej regulacje nie mają zastosowania do konkursów ogłoszonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, a zatem konkursów ogłoszonych przed 20 grudnia 2008 r. Jednocześnie Sąd stwierdził, że Zarząd Województwa D. nabór nr 9/S/4.2/2008 w trybie systemowym poprzez zaproszenie do składania propozycji projektów ogłosił w dniu 29 września 2008 r. W dacie tej obowiązywał zatem art. 30 ust. 2, 4, 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który nie przewidywał możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a ponadto w art. 37 zawierał uregulowanie zgodnie z którym wyłączone było stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz postępowania sądowoadministracyjnego w tych sprawach. W konsekwencji WSA we W. uznał, iż skarga w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna z uwagi na brak drogi sądowej w tym zakresie.

9 Skargę kasacyjną od postanowienia WSA we W. z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 463/09 wniosła Gmina Ż. Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

10 Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) powyższemu postanowieniu strona zarzuciła:

11 1. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 roku - Konstytucja RP (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w zw. z art. 145 §1 pkt 1 c i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 14 ustawy z dnia 7 listopada 2008 roku o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, iż skarga Gminy Ż. nie podlega kognicji sądu administracyjnego w sytuacji gdy jest ona niezgodna z Konstytucją RP w zakresie w jakim ogranicza drogę sądową podmiotom biorącym udział w konkursach będących w toku, w dniu wejścia w życie ww. ustawy;

12 2. art. 145 §1 pkt 1 c i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez przyjęcie, iż skarga Gminy Ż. dotyczy czynności negatywnego, merytorycznego rozpatrzenia wniosku.

13 Kasator wniósł ponadto o wystąpienie przez Naczelny Sąd Administracyjny z pytaniem prawnym w sprawie zgodności z Konstytucją RP wprowadzenia przez ustawodawcę obowiązków proceduralnych niemożliwych do spełnienia przez stronę jako warunku niezbędnego wniesienia skargi w przypadku przyjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż w niniejszym postępowaniu znajduje zastosowanie przepis art. 30c i 30d ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

14 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Marszałek Województwa D. pismem z dnia 9 grudnia 2009 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

15 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

16 Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

17 W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

18 Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

19 Odnosząc się do poszczególnych zarzutów przytoczonych w skardze kasacyjnej należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że zostały one sformułowane w sposób nieprawidłowy. Strona wnosząca skargę kasacyjną powołuje bowiem w punkcie pierwszym petitum skargi zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 145 §1 pkt 1 c i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 14 ustawy z dnia 7 listopada 2008 roku o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności, poprzez błędną ich wykładnię oraz w punkcie drugim zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 c i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wyjaśnić należy, iż przepis art. 145 §1 pkt 1 c p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jest przepisem prawa procesowego, którego skuteczne powołanie w zarzutach skargi kasacyjnej może nastąpić jedynie w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2009 r. I GSK 266/08, LEX nr 516675). Nadto strona wnosząca skargę kasacyjną nie wyjaśniła na czym polegało naruszenie przepisów postępowania przez organ administracyjny, tym samym uniemożliwiając Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do tego zarzutu.

20 Z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wywieźć, iż strona w istocie formułuje zarzuty naruszenia prawa materialnego, to jest art. 45 konstytucji RP w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 14 ustawy z dnia 7 listopada 2008 roku o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż skarga Gminy Ż. nie podlega kognicji sądu administracyjnego oraz błędną wykładnię art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, polegająca na przyjęciu, iż skarga Gminy Ż. dotyczy czynności negatywnego, merytorycznego rozpatrzenia wniosku.

21 Przystępując do oceny zasadności pierwszego z powołanych zarzutów należy podkreślić, iż stosownie do art. 14 w związku z art. 6 pkt 27 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności, przepisów art. 30a-30g ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie stosuje się do konkursów ogłoszonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa nowelizująca z dnia 7 listopada 2008 r. weszła w życie 20 grudnia 2008 r. Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że Zarząd Województwa D. nabór nr 9/S/4.2/2008 w trybie systemowym poprzez zaproszenie do składania propozycji projektów w ramach Priorytetu 4 "Środowisko i bezpieczeństwo ekologiczne", Działanie 4.2 "Infrastruktura wodno - ściekowa" współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013, ogłosił w dniu 29 września 2008 r. W dacie tej obowiązywał art. 30 ust. 2, 4, 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który nie przewidywał możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a ponadto art. 37 zawierał uregulowanie, zgodnie z którym wyłączone było stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz postępowania sądowoadministracyjnego w tych sprawach. Dlatego wbrew twierdzeniom strony wnoszącej skargę kasacyjną nie można w sposób uzasadniony stawiać zarzutu Sądowi I instancji, iż dokonał błędnej wykładni przepisów wskazanych w punkcie pierwszym petitum skargi, ponieważ rozstrzygnięcia podejmowane na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w brzmieniu obowiązującym do 20 grudnia 2008 r. nie podlegały kognicji sądu administracyjnego.

22 W związku z powyższym nie jest również zasadny zarzut skargi kasacyjnej wymieniony w punkcie drugim jej petitum, gdyż WSA we W. nie oceniał prawidłowości zastosowania w sprawie przez organ administracyjny art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, stwierdził jedynie, że organ administracyjny zasadnie nie zastosował powołanego przepisu.

23 Jednocześnie należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia złożonego w skardze kasacyjnej wniosku o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego co do zgodności art. 30d i art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z Konstytucją RP, gdyż powołane przepisy nie miały zastosowania w niniejszej sprawie.

24 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 orzekł, jak w sentencji.