Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2008 r., II FZ 200/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2008 r., II FZ 200/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1305/07 w zakresie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. oraz odsetek za zwłokę postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1303/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 kwietnia 2004 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. oraz odsetek za zwłokę.

3 Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 28 stycznia 2008 r. strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania przed sądem administracyjnym do czasu rozpatrzenia jej wniosku o wznowienie postępowania podatkowego dotyczącego pozbawienia podatnika prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej. W załączeniu przesłała odpis kierowanego do Dyrektora Izby Skarbowej w W. wniosku z dnia 23 stycznia 2008 r. o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Izby Skarbowej w W. z dnia 9 maja 2003 r., utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W. z dnia 20 stycznia 2003 r. w sprawie wygaśnięcia decyzji z dnia 18 stycznia 2002 r. dotyczącej ustalenia J. D. wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.

4 Sąd, powołując się na art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., doszedł do przekonania, że wynik postępowania wznowieniowego, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Postępowania te nie dotyczą wystąpienia tożsamych okoliczności, które podlegają ocenie z punktu widzenia różnych norm prawa podatkowego. Dlatego nie sposób przyjąć, że rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w bezpośredni sposób zależy od wyniku toczącego się postępowania administracyjnego. Nie istnieje bowiem w ramach sprawy, w której strona dąży do wznowienia postępowania żadna przeszkoda, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji kontroli legalności dokonania przez organy podatkowe wymiaru zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych.

5 W zażaleniu na powyższe postanowienie podatnik wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, zarzucił naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wskazał, że rozstrzygnięcie sprawy jest związane i uzależnione od wyniku wznowionego postępowania prowadzonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sprawie wygaśnięcia decyzji z dnia 28 stycznia 2002 r. W związku bowiem z wydaniem decyzji w sprawie wygaśnięcia w/w decyzji organ podatkowy uznał, że dochody J. D. podlegały opodatkowaniu na zasadach ogólnych, a w konsekwencji wydał zaskarżoną decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. oraz odsetki za zwłokę. Skoro wznowiono postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji z dnia 28 stycznia 2002 r., to w sprawie będącej przedmiotem skargi pojawiła się przeszkoda, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego (kontrola legalności decyzji) i ma bezpośredni wpływ na wynik tegoż postępowania.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

8 Art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt I FZ 99/06, zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej. Celowość zawieszenia postępowania powinna być z kolei analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym toczącym się postępowaniu.

9 W niniejszej sprawie skarżący wniósł o zawieszenie postępowania ze względu na wznowienie postępowania prowadzonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sprawie wygaśnięcia decyzji z dnia 18 stycznia 2002 r. Zgodzić się jednak należy z Sądem pierwszej instancji, że wynik postępowania wznowieniowego, dotyczącego zaistnienia przesłanek wygaśnięcia decyzji z dnia 18 stycznia 2002 r. dotyczącej ustalenia stronie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. nie ma bezpośredniego wpływu na niniejszą sprawę dotyczącej wymiaru zobowiązania podatnikowi w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. Sprawa, w której podatnik zmierza do wznowienia postępowania, dotyczyła wystąpienia określonych w art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizycznych (Dz. U. nr 144, poz. 930 ze zm.) przesłanek wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia podatku dochodowego w formie karty podatkowej na okres obejmujący 2002 r. Wpływ zaś pośredni nie jest przesłanką zawieszenia postępowania w tym trybie.

10 Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.