Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2017 r., II FZ 155/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2017 r., II FZ 155/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. S. działającej jako kurator P. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 335/16 w przedmiocie wynagrodzenia kuratora w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 21 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 1. Postanowieniem z 30 stycznia 2017 r., I SA/Gl 335/16 w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 21 grudnia 2015 r., [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. w kwestii wynagrodzenia dla kuratora, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowił: 1. przyznać kuratorowi skarżącego wynagrodzenie za udział w postępowaniu, w kwocie 1.800 zł, którą nakazał Skarbowi Państwa wypłacić z zaliczki uiszczonej w dniu 13 czerwca 2016 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach 2. pozostałą kwotę zaliczki uiszczonej w dniu 13 czerwca 2016 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach zwrócić Dyrektorowi Izby Skarbowej w Katowicach.

3 Postanowieniem z 11 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, działając w oparciu o wniosek Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, ustanowił kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu skarżącego w osobie K. S.

4 Pismem z 6 maja 2016 r. K. S., działająca jako kurator dla nieznanego z miejsca pobytu skarżącego, wniosła o przyznanie jej wynagrodzenia w wysokości odpowiadającej połowie wynagrodzenia przewidzianego przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie.

5 Wyrokiem z 5 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, oznaczoną w sentencji postanowienia, nie orzekając o wynagrodzeniu należnemu ustanowionemu kuratorowi.

6 W ocenie sądu pierwszej instancji działanie kuratora w niniejszej sprawie ograniczyło się do stawiennictwa na rozprawie, wniesienia skargi o jednakowej treści we wszystkich sprawach toczących się przeciwko skarżącemu, albowiem pozostałe pisma w sprawie stanowiły: wniosek o przyznanie wynagrodzenia, pismo o niezwyznaczanie rozprawy w okresie urlopu kuratora oraz pismo z 5 września 2016 r., w odpowiedzi na skierowane do kuratora wezwanie do nadesłanie informacji jakie działania zostały podjęte celem ustalenia miejsca pobytu skarżącego, w którym wskazała, że do czynności kuratora należy podejmowanie czynności niezbędnych do obrony praw strony, dla której został ustanowiony. Z treści tego pisma wynika również, że ustanowiony kurator (siostra skarżącego) nie miała możliwości ustalenia miejsca pobytu. Tymczasem, pomijając stopień pokrewieństwa pomiędzy skarżącym a kuratorem oraz fakt, że z akt spraw rozpoznawanych przez sąd pierwszej instancji a dotyczących ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego wynika, że kurator pozostawał w kontakcie telefonicznym ze skarżącym, możliwe było choćby danie ogłoszenia do prasy w tym zakresie. Takich czynności zdaniem sądu pierwszej instancji jednak nie podjęto.

7 Ponadto sąd pierwszej instancji miarkując wysokość wynagrodzenia kuratora wziął pod uwagę fakt, że przy analogicznym nakładzie pracy wykonanej przez ustanowionych przez sądy administracyjne pełnomocników z urzędu sądy te przyznawały im wynagrodzenie w wysokości połowy stawki urzędowej.

8 Oceniając zatem nakład pracy kuratora w niniejszej sprawie, jak również uznając zatem zasadę równego traktowania stron sąd pierwszej instancji uznał, że wynagrodzenie w wysokości 1.800 zł będzie wynagrodzeniem adekwatnym.

9 Sąd pierwszej instancji z uwagi na powyższe, na podstawie art. 213 pkt 1 w zw. z art. 237 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a") w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1476) w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801), orzekł jak w sentencji.

10 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie kurator zaskarżył je na podstawie art. 194 p.p.s.a. i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ew. orzeczenie w zakresie wysokości wynagrodzenia dla kuratora z uwzględnieniem zażalenia. Jednocześnie stosownie do art. 239 pkt. 3 p.p.s.a. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych tj. wpisu o którym mowa w pkt. 4 pouczenia doręczenia odpisu postanowienia.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

12 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

13 Na wstępie należy podkreślić, że należności kuratora podejmującego czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy zaliczyć do wydatków w tym postępowaniu. Wynika to wprost z art. 211 w zw. z art. 213 pkt 1 p.p.s.a. Wynika z nich bowiem norma, że koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków, zaś do wydatków zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie. Istnieje zatem podstawa materialnoprawna zasądzenia kosztów związanych z działaniem kuratora. Zasady wynagradzania kuratorów uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. Wprawdzie przepisy te mają zastosowanie w sprawach cywilnych, a nie sądowoadministracyjnych, jednakże jak słusznie wskazał sąd pierwszej instancji powyższa kwestia została już wyjaśniona w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 lipca 2014 r., I OZ 632/14 , zgodnie z którym, przyznając należność ustanowionemu kuratorowi należy mieć na względzie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej, a także mając na względzie art. 2 i art. 32 Konstytucji RP oraz nakaz wykładni systemowej przepisów, przepisy powołanego rozporządzenia mogą stanowić punkt odniesienia dla sądu administracyjnego, który będzie orzekał o należności kuratora na podstawie art. 211 w zw. z art. 213 pkt 1 p.p.s.a.

14 Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13 listopada 2013 r., wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie. Stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie określa § 4 ust. 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. W niniejszej sprawie zaskarżeniu podlega decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, w której wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 130.301 zł. Zgodnie z § 8 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia opłata maksymalna w sprawach przy wartości przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnych od 50.000 zł do 200.000 zł wynosi 7.200 zł. Natomiast stosownie do treści § 4 ust. 1 ) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.

15 Stwierdzić należy, że niniejsza sprawa jest jedną z wielu zainicjowanych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Sprawy te są rodzajowo takie same, dotyczą identycznego zagadnienia prawnego, a analiza faktyczno-prawna podejmowanej w nich materii, jak trafnie przyjął sąd pierwszej instancji, jest oparta o te same mechanizmy interpretacyjne. Świadczy o tym treść sformułowanych zarzutów, które w poszczególnych skargach są niemal identyczne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji przy ustalaniu wysokości zasądzanego kuratorowi wynagrodzenia, słusznie wziął pod uwagę charakter i jednorodność rozpatrywanych spraw oraz w sposób prawidłowy ocenił wkład pracy kuratora. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sąd pierwszej instancji dokonał szczegółowego wyliczenia wynagrodzenia, z którym Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się w całości.

16 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., jako niezasadne.