Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2014 r., II FZ 1500/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2014 r., II FZ 1500/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 764/13 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. S., R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 23 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 22 maja 2014 r., I SA/Ol 764/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania prawa pomocy J. S.

3 Sąd pierwszej instancji wskazał, że skoro wniesiona przez skarżącą skarga kasacyjna była niedopuszczalna, to uprawnia to do odmowy przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej P.p.s.a.).

4 W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca podniosła, że "wezwano nas o złożenie wniosku o przyznanie prawo pomocy zrobiliśmy to. Następnie otrzymaliśmy wezwanie do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, zrobiliśmy to."

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zażalenie jest niezasadne, dlatego podlega oddaleniu.

7 Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko przedstawione przez sąd pierwszej instancji w motywach rozstrzygnięcia, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W takim przypadku, zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje (postanowienia NSA: z 19 sierpnia 2009 r., I OZ 788/09, z 28 stycznia 2009 r., I OZ 35/09, oraz z 4 czerwca 2008 r., II OZ 561/08). Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 P.p.s.a.

8 Zgodzić się należy z sądem pierwszej instancji, że skarga kasacyjna nie może być skutecznie wniesiona bez uprzedniego wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Ponieważ J. S. nie składała wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienie wyroku, to w związku z tym nie można przyjąć, iż jest osobą legitymowaną do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie. Z uwagi na powyższe należy przyjąć, że bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarga kasacyjna wniesiona przez J. S. nie może zostać uwzględniona.

9 Zdaniem NSA ze względu na to, że skarga kasacyjna była oczywiście bezzasadna, zgodnie z art. 247 P.p.s.a., sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił przyznania prawa pomocy.

10 Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.