Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2011 r., II FZ 139/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2011 r., II FZ 139/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. sp. z o.o. w W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 stycznia 2011 r., o sygn. akt I SA/Wr 243/11 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 29 listopada 2010 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie I SA/Wr 243/11 skarżąca – B. sp. z o.o. w W., reprezentowana przez radcę prawnego, wezwana została do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. w kwocie 1.886,00 zł. Jako podstawę wezwania wskazano art. 220 § 1 i 3 w związku z art. 218 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." oraz § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), dalej: "rozporządzenie w sprawie wpisu".

3 Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła zażalenie zarzucając naruszenie § 1 pkt 3 oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia w sprawie wpisu poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu wpisu stosunkowego, podczas gdy ze względu na charakter sprawy od skargi należny jest wpis stały. W uzasadnieniu zażalenia spółka podniosła, że zaskarżona w sprawie decyzja odmawiająca stwierdzenia nadpłaty nie przyznaje podatnikowi żadnych praw, ani obowiązków – nie zmienia jego sytuacji w stosunku do tej, przed wszczęciem postępowania. Nie istnieje zatem obowiązek podatnika wyrażony kwotą pieniężną, który można byłoby traktować jako przedmiot sporu.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5 Zażalenie nie jest zasadne.

6 Nie ma racji strona skarżąca twierdząc, że w sprawach dotyczących stwierdzenia nadpłaty spór nie sprowadza się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej. Występując do organu podatkowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty strona domaga się przecież konkretnej kwoty tyle tylko, że w odróżnieniu od decyzji wymiarowej nakładającej obowiązek zapłaty, kwota ta została już uiszczona, a w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty podatnik kwestionując wysokość zapłaconego podatku ubiega się o jego zwrot. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie należny wpis od skargi winien zostać wyliczony zgodnie z § 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie wpisu, jako wpis stosunkowy, którego wysokość zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem.

7 Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, można chociażby wskazać na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2008 r., I FZ 175/08, które zapadło w analogicznym stanie faktycznym (dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl)

8 Ponieważ w tej sprawie organy podatkowe odmówiły skarżącej stwierdzenia nadpłaty w łącznej kwocie 93.278,00 zł, należny wpis od skargi, wyliczony zgodnie z § 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie wpisu, wynosi 1.866,00 (2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1500 zł) i taka też kwota została wskazana w zaskarżonym zarządzeniu przewodniczącego wydziału. Istotnie, w aktach sprawy brak jest odrębnego zarządzenia przewodniczącego wydziału w przedmiocie ustalenia wysokości wpisu, które winno być wydane stosownie do art. 218 p.p.s.a., jednakże uchybienie tego rodzaju pozostaje bez wpływu na prawidłowość kwestionowanego w sprawie wezwania.

9 Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.