Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2013 r., II FSK 618/12

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2013 r., II FSK 618/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędziowie NSA Stefan Babiarz, WSA del. Bartosz Wojciechowski, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 525/11 w sprawie ze skargi H. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 13 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną. [pic]

Uzasadnienie

2 1. Wyrokiem z dnia 21 września 2011 r., I SA/Gd 525/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę H. L. (dalej: Skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 13 kwietnia 2011 r., nr akt 1306/11, w przedmiocie postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

3 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Gdańsku ):

4 2.1. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania, WSA w Gdańsku podał, że Skarżący pismem z dnia 27 września 2010 r. złożył skargę na czynności egzekucyjne, wnosząc o umorzenie egzekucji lub zawieszenie jej prowadzenia. Pismo to zostało skierowane do Dyrektora Izby Skarbowej w G. za pośrednictwem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (organu egzekucyjnego). Dyrektor IS postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r. uznał skargę za nieuzasadnioną, jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia przekazał Naczelnikowi US podanie Skarżącego celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością rzeczową. Organ egzekucyjny pismem z dnia 23 grudnia 2010 r. zwrócił się do Wójta Gminy K., jako wierzyciela (dalej: Wójt) o zajęcie stanowiska w kwestii zasadności umorzenia lub zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...] i [...].

5 2.2. Wójt postanowieniem z dnia 30 grudnia 2010 r. uznał za niedopuszczalne zarzuty Skarżącego oraz uznał za niedopuszczalne umorzenie prowadzonej egzekucji lub jej zawieszenie. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie i o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu podniósł, że został przez niego złożony wniosek o wyłączenie Wójta oraz podległych mu pracowników od wszelkich jego spraw. Wniosek ten nie został prawomocnie rozpoznany co powoduje, że Wójt nie powinien wobec Skarżącego podejmować żadnych czynności. Zarzucił, że Wójt nie odróżnia umorzenia zaległości podatkowej od umorzenia postępowania egzekucyjnego.

6 2.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ww. postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2011 r. uchyliło ww. postanowienie Wójta w sprawie zarzutów zawartych w piśmie Skarżącego z dnia 27 września 2010 r. oraz zasadności umorzenia lub zawieszenia postępowania egzekucyjnego i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, że pismo Skarżącego z dnia 27 września 2010 r. stanowiło skargę na czynności egzekucyjne i zawierało wniosek o umorzenie prowadzonej egzekucji lub zawieszenie jej prowadzenia. Skarżący nie wskazał żadnego z zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej wymienionych w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). Zauważono także, że gdyby nawet przyjąć, że Skarżący sformułował chociażby jeden zarzut, o którym mowa w art. 33 u.p.e.a., to należałoby uznać, że został on wniesiony po upływie terminu. W konsekwencji brak było podstaw do wydania postanowienia w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów. Przepisy u.p.e.a. nie przewidują wydania przez wierzyciela postanowienia w przedmiocie uznania za niedopuszczalne umorzenia prowadzonej egzekucji lub jej zawieszenia. W przypadku złożenia przez zobowiązanego wniosku o umorzenie lub zawieszenie postępowania egzekucyjnego wierzyciel nie zajmuje stanowiska w kwestii zasadności takiego wniosku. Brak było więc podstaw prawnych dla wydania kwestionowanego przez zobowiązanego rozstrzygnięcia.

7 3. Stanowiska stron w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku (Sądem pierwszej instancji):

8 3.1. W skardze skierowanej do WSA w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 54 i 59 u.p.e.a. oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; w skrócie: K.p.a.).

9 W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł błędne przyjęcie przez SKO, że jego pismo z dnia 27 września 2010 r. zawierające wniosek o umorzenie lub zawieszenie postępowania egzekucyjnego należało potraktować jako uruchamiający postępowanie w sprawie zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Wyjaśnił następnie, że jego pismo z 27 września 2010 r. zawierało wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na zasadzie art. 59 u.p.e.a. Tego rodzaju rozstrzygnięcie może nastąpić m.in. na skutek inicjatywy zobowiązanego poprzez wskazanie prze niego podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego; podjęcie takiej inicjatywy nie jest ograniczone żadnym terminem. Skarżący wskazał, że wielokrotnie w pismach kierowanych do organu egzekucyjnego, jak i do Dyrektora IS podnosił okoliczności będące podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego, a to przedawnienie oraz nieistnienie obowiązku podatkowego. Posiadając te informacje, organ egzekucyjny był obowiązany do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący zarzucił także, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich podniesionych w zażaleniu zarzutów.

10 3.2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

11 4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (Sądu pierwszej instancji):

12 Zdaniem WSA w Gdańsku zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu, zatem skargę należało oddalić. Sąd pierwszej instancji zauważył, że z uzasadnienia skargi wynika, iż Skarżący zarzuca organowi odwoławczemu błędne przyjęcie, że pismo jego z dnia 27 września 2010 r. uruchamiało postępowanie w sprawie zarzutów, które przysługują zobowiązanemu na zasadzie art. 33 i nast. u.p.e.a. Zdaniem WSA trzeba wyjaśnić, że organ odwoławczy dostrzegł, iż w powołanym wyżej piśmie Skarżący nie wskazał zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. i prawidłowo stwierdził, że nieuprawnione było wszczęcie postępowania w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów, w trybie określonym w art. 34 u.p.e.a. Ta konkluzja zaś powodowała konieczność uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania, co organ odwoławczy uczynił. Przyjęcie przez organ odwoławczy z ostrożności procesowej, co zdaniem Sądu wnioskować należy z zapisu uzasadnienia postanowienia "... nawet gdyby przyjąć stanowisko uznające pismo z dnia 23 września 2010 r. jako zawierające choć jeden zarzut, o którym mowa w art. 33 u.p.e.a. ..." i ocena, że takie ewentualne zarzuty zostały wniesione po upływie terminu do ich wniesienia nie mają wpływu na ocenę trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia.

13 Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. rozpatruje organ nadzoru, którym w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy jest Dyrektor IS. Wójt jako wierzyciel, nie był zatem zobowiązany ani uprawniony do zajmowania jakiegokolwiek stanowiska procesowego w odniesieniu do tej skargi. Skarżący zarzucił naruszenie art. 59 u.p.e.a., który stanowi o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, czyniąc organem właściwym organ egzekucyjny (§ 3). Podzielając pogląd Skarżącego, że organ egzekucyjny umarza postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informację o przyczynach uzasadniających umorzenie, Sąd pierwszej instancji zwrócił jednak uwagę, że ustawodawca nie przewidział w takim przypadku możliwości wypowiedzenia się wierzyciela, przed podjęciem takiego rozstrzygnięcia. Dopiero po wydaniu postanowienie o umorzeniu postępowania, przyznał wierzycielowi prawo wniesienia zażalenia. Także w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego (art. 56 u.p.e.a.) ustawodawca nie przewidział możliwości zajęcia stanowiska przez wierzyciela, przed wydaniem postanowienia o zawieszeniu postępowania. Wobec powyższych ustaleń WSA w Gdańsku stwierdził, że procesowa wypowiedź wierzyciela o niedopuszczalności umorzenia egzekucji lub jej zawieszenia nie miała podstawy prawnej, co dostrzegł organ odwoławczy i trafnie uchylił postanowienie oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji.

14 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym:

15 5.1. Wnosząc od ww. wyroku WSA w Gdańsku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Skarżący (wykonujący zawód adwokata) zaskarżył ten wyrok w całości. Zażądał uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

16 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.), tj. art. 134 § 1 p.p.s.a., wg którego Sąd pierwszej instancji winien był uwzględnić również okoliczności i zarzuty podniesione przez Skarżącego co do prowadzonej egzekucji również przed organami skarbowymi i tak: (1) błędne prowadzenie egzekucji z rachunku bankowego, który istnieje na inny podmiot aniżeli wymieniony w tytule wykonawczym (art. 81 § 1 u.p.e.a.); (2) błędne prowadzenie egzekucji z rachunku bankowego bez uprzedniego a przynajmniej jednoczesnego zawiadomienia M.Z.G. (dalej: MZG) o wszczęciu egzekucji z jego rachunku i praktycznie do chwili obecnej takie zawiadomienie ww. podmiotu nie nastąpiło; (3) błędne prowadzenie egzekucji mimo podniesienia zarzutu przedawnienia; (4) błędne prowadzenie egzekucji z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanego, a mianowicie zobowiązanymi byli A. L. i Skarżący i do takiego podmiotu egzekucja nie jest prowadzona, a mimo to komornik wyegzekwował środki pieniężne od innego podmiotu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący podał, nawiązując do poszczególnych zarzutów kasacyjnych, niżej wymienione argumenty:

17 Ad 1. Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał należycie zarzutu, że nastąpiło błędne prowadzenie egzekucji z rachunku bankowego, który istnieje na inny podmiot aniżeli podmiot wymieniony w tytule egzekucyjnym (art. 81 § 1 u.p.e.a.). W tym zakresie wskazano, że egzekucja jest prowadzona z typowego konta rolniczego i poprzez umieszczenie w nazwie podmiotu tego konta rolniczego określenia MZG już ewidentnie powinno sugerować organom skarbowym, iż chodzi o rolnicze konto bankowe prowadzone w banku spółdzielczym. Tytuły egzekucyjne zostały zaś wystawione nie na MZG, ale na Skarżącego. Skarżący zwrócił uwagę, że istnieje poważna różnica między podmiotem wymienionym w tytule egzekucyjnym, w którym wskazano, iż podmiotem do którego jest wystawiony tytuł egzekucyjny jest Skarżący jako osoba fizyczna. Natomiast egzekucja na podstawie tak wystawionego tytułu egzekucyjnego jest prowadzona do innego podmiotu bo do MZG. Tak więc zgodnie z tytułem egzekucyjnym, zobowiązanym nie jest MZG, lecz wyłącznie osoba prywatna. Nie może istnieć dowolność w działaniu organu skarbowego. Egzekucja administracyjna winna być prowadzona ściśle do podmiotu, który jest określony w tytule egzekucyjnym. Jeżeli zaś tytuł egzekucyjny widnieje na inny podmiot aniżeli podmiot, do którego się kieruje egzekucję, to jest to niedopuszczalne działanie. W takim przypadku powinno nastąpić nowe wydanie tytułu egzekucyjnego na ten inaczej określony podmiot. Brak tego rodzaju działania powoduje, że egzekucja jest prowadzona bezprawnie.

18 Ad 2. Błędne prowadzenie egzekucji z rachunku bankowego, który istnieje na inny podmiot aniżeli podmiot wymieniony w tytule egzekucyjnym doprowadziło do poważnych konsekwencji, ponieważ nastąpił błąd co do osoby zobowiązanego: zobowiązanymi byli A. L. i Skarżący i do takiego podmiotu egzekucja powinna być prowadzona, a mimo to komornik prowadził egzekucję tylko do Skarżącego. Okoliczność ta jest szczególnie ważna, gdyż Skarżący zamieszkuje w innej miejscowości, tj. w G., aniżeli położony jest MZG. Odległość między siedzibami tych podmiotów wynosi ponad 100 km, a mimo to komornik prowadził egzekucję wbrew tytułowi egzekucyjnego do MZG. Tego rodzaju sposób działania mógłby spowodować, że ofiarą działalności komornika mógł by paść każdy inny podmiot o nazwie MZG na terenie Polski.

19 Ad 3. Skarżący zarówno przed organami skarbowymi jak i w postępowaniu przed WSA w Gdańsku podnosił zarzut przedawnienia. Niestety, Sąd pierwszej instancji do tej okoliczności nie ustosunkował się, co spowodowało, że była prowadzona egzekucja nawet co do roszczeń, które uległy już przedawnieniu. Okoliczność, że nastąpiło w sprawie przedawnienie widać "gołym okiem" z porównania dat tytułu egzekucyjnego i daty zobowiązania, które jest wymienione w tytule egzekucyjnym.

20 Ad 4. Egzekucja z rachunku bankowego MZG została przeprowadzona bez uprzedniego, a przynajmniej jednoczesnego zawiadomienia tego podmiotu o wszczęciu egzekucji do jego rachunku bankowego. Praktycznie zawiadomienie ww. podmiotu o prowadzeniu egzekucji do jego rachunku bankowego do chwili obecnej nie zostało dokonane. Okoliczność ta spowodowała, że Skarżący nie był należycie poinformowany o treści zajęcia i podejmował różnego rodzaju czynności nie wiedząc dokładnie "o co w sprawie chodzi". W wyniku tego komornik przeprowadził egzekucję w pełnym wymiarze, nie dając szans Skarżącemu na wypowiedzenie się co do dokonanego zajęcia. Odległość 100 km między MZG i miejscem zamieszkania Skarżącego spowodowała, że podjęcie skutecznych działań przez Skarżącego było niemożliwe, zwłaszcza jeśli się zważy na fakt, że MZG administruje inna osoba. Zawiadomienie o zajęciu rachunku powinno było nastąpić na rzecz tego podmiotu, na którego ten rachunek istnieje i brak tego rodzaju zawiadomienia jest poważnym uchybieniem mającym wpływ na wynik sprawy.

21 5.2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie skorzystało z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

22 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

23 6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej zostały sformułowane z powołaniem się na podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania). Kontroli kasacyjnej należy zatem poddać proceduralną stronę postępowania sądowoadminstracyjnego przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. Uwzględniając tożsamość zagadnienia prawnego leżącego u podstaw rozpoznawanej sprawy (II FSK 618/12), z zagadnieniem powstałym m.in. w sprawie o sygn. II FSK 617/12, należy posłużyć się argumentacją zawartą w ww. wyroku NSA z dnia 27 lutego 2013 r. – publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, wydanym w tym samym składzie sędziowskim.

24 6.2. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 81 § 1 u.p.e.a., tj. w związku z błędem co do osoby zobowiązanego i przeprowadzenia egzekucji z rachunku bankowego prowadzonego na inny podmiot, należy zauważyć, że przedmiotem egzekucji w sprawie były zaległości podatkowe. Łączne zobowiązania pieniężne dotyczyły Skarżącego i jego żony. Zgodnie z art. 27e u.p.e.a., tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków (bez względu na to, kogo obciąża z mocy decyzji podatkowej zaległość podatkowa) wówczas, gdy egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych. Ma to wówczas znaczenie dla obrony małżonka niebędącego zobowiązanym w zakresie korzystania ze środków prawnych. W sytuacji natomiast, gdy zobowiązanym byli oboje małżonkowie, a egzekucję prowadzono do środków ze sprzedaży nieruchomości (akt notarialny zawierał tylko Skarżący), stanowiącej majątek osobisty tego zobowiązanego, to organ podatkowy (w konkretnym przypadku równocześnie wierzyciel) mógł dokonać wyboru do kogo skieruje egzekucję (art. 6c w związku z art. 3 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 25 listopada 1984 r. o podatku rolnym - Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm. i art. 92 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: o.p.). Wynika to z solidarnego charakteru zobowiązania podatkowego małżonków i rozumienia solidarności w prawie podatkowym (na ten temat zob. T. Brzezicki, Opłata adiacencka z tytułu podziału nieruchomości stanowiącej przedmiot współwłasności, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2012., nr 8, s. 16; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13 maja 2008 r., I SA/ Rz 231/08, Lex nr 377689, wyrok NSA z dnia 20 listopada 2008 r., II FSK 1310/06, Lex nr 519506). Skierowanie więc egzekucji tylko do jednego ze współzobowiązanych było tylko dokonaniem uprawionego wyboru, zgodnie z art. 91 i art. 92 § 1 o.p. w związku z art. 366 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.; w skrócie: k.c.).

25 6.3. Odnosząc się do kolejnego z wymienionych w skardze kasacyjnych zarzutów, należy stwierdzić, że firma pełni funkcję identyfikacyjną tylko względem przedsiębiorców będących osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi niemającymi osobowości prawnej, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, gdyż firmą tychże podmiotów zgodnie z art. 435 § 1 k.c. jest właśnie ich nazwa. Natomiast oznaczenie strony, którą jest osoba fizyczna mająca status przedsiębiorcy, powinno polegać na podaniu jej imienia i nazwiska. W stosunku do przedsiębiorców - osób fizycznych ich oznaczenie firmą może mieć jedynie znaczenie wtórne, a więc uzupełniające (na ten temat zob. J.J. Sitko, Firma i jej ochrona, Warszawa 2009, s. 29-32). Nazwa firmy podatnika: "Majątek Ziemski Góra (Gmina Zblewo)" zatem nie miała i nie ma samodzielności podmiotowej w obrocie. Zgodnie z art. 434 k.c., firmą osoby fizycznej jest bowiem jej imię i nazwisko. Nie wyklucza to włączenia do firmy pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsca jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych. Dodatki te dodane do imienia i nazwiska mają jednak za cel jedynie lepsze zidentyfikowanie przedsiębiorcy posługującego się firmą. W sytuacji, gdy przedsiębiorcą był Skarżący, który jest osobą fizyczną, to brak wskazania tych dodatków identyfikujących go jako przedsiębiorcę nie było naruszeniem prawa w stopniu mającym istotne znaczenie dla sprawy, skoro nie uniemożliwił prawidłowego zidentyfikowania zobowiązanego.

26 6.4. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej, mającego związek z zarzutem poprzednio omówionym, należy konsekwentnie wskazać, że Skarżący bezzasadnie zarzuca naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji braku zawiadomienia o prowadzeniu egzekucji z rachunku bankowego "M. Z. G.". Zauważyć bowiem trzeba, że zobowiązanymi byli podatnicy, tj. Skarżący i jego żona. Jak już powyżej wspomniano, przymiot "fantazyjny", przyjęty dla oznaczenia nazwy przedsiębiorcy nie ma istotnego znaczenia dla określenia zobowiązanego - jego celem jest tylko dokładniejsze zidentyfikowanie przedsiębiorcy, zaś sam dodatek fantazyjny nie jest i nie kreuje podmiotowości prawnej. Podmiotem (przedsiębiorcą) jest więc zawsze osoba fizyczna. W rozpoznawanej sprawie egzekucję wdrożono do osoby fizycznej i brak dookreślenia jej dodatkiem fantazyjnym nie utrudnił zidentyfikowania zobowiązanego. Brak zatem dookreślenia osoby fizycznej ww. dodatkiem fantazyjnym w tytule wykonawczym i zajęciu rachunku bankowego nie narusza przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w stopniu uzasadniającym pogląd, że miało to naruszenie mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

27 6.5. Nawiązując do ostatniej kwestii objętej skargą kasacyjną, należy podkreślić, że jeżeli chodzi o podnoszony zarzut przedawnienia, to organ egzekucyjny - zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. - nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zauważyć tylko wypada, że wierzyciel – ww. Wójt gminy - w postanowieniu uznał zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi za niedopuszczalny. Zgodnie z art. 34 § 1 in fine u.p.e.a., wypowiedź wierzyciela co do takiego zarzutu jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zarzut natomiast jest niedopuszczalny, gdy jest - lub był - przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym (art. 34 § 1a u.p.e.a.). W postanowieniu tym Skarżący był pouczony o przysługującym mu zażaleniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

28 6.6. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.