Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2016 r., II FSK 4084/14

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2016 r., II FSK 4084/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Andrzej Jagiełło (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia WSA (del.) Wojciech Stachurski, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Jo. W. i Ja. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 września 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 367/14 w sprawie ze skargi Jo. W. i Ja. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 21 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Jo. W. i Ja. W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 II FSK 4084/14

3 Uzasadnienie

4 1.1 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 września 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 367/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718) - dalej p.p.s.a. - oddalił skargę J.W. i I.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 21 lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. 1.2 Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że decyzją z dnia 20 stycznia 2003 r. Prezydent Miasta L. ustalił J.W. i I.W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] za 2003 r. w kwocie 16.873,50 zł. Strony nie złożyły od tej decyzji odwołania. W piśmie z dnia 22 lipca 2013 r., podatnicy wnieśli o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami wydanymi w przedmiocie podatku od ww. nieruchomości. Jako podstawę wznowienia wskazali art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168). Jednocześnie strony wniosły o zawieszenie postępowania w sprawie wznowienia do czasu stwierdzenia, orzeczeniem sądu lub innego organu, sfałszowania dowodów lub popełnienia przestępstwa. Domagały się też, by Prezydent Miasta L. wystąpił do Starosty Powiatowego o niezwłoczne podjęcie działań w celu uregulowania stanu prawnego wskazanej wyżej nieruchomości. Precyzując następnie wniosek, podatnicy jako podstawę wznowienia, wskazali art. 240 § 1 pkt 5 zd. pierwsze i art. 240 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) - dalej "O.p. Zaznaczyli, że wznowieniem powinny być objęte postępowania podatkowe prowadzone od 1994 r. do chwili obecnej. Postanowieniem z dnia 28 października 2013 r. Prezydent Miasta L. wznowił postępowanie zakończone decyzją ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości na rok 2003. Decyzją z dnia 3 stycznia 2014 r. Prezydent Miasta L. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 20 stycznia 2003 r. ustalającej skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. uznając , że nie wystąpiły żadne przesłanki z art. 240 § 1 O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi - dalej SKO - decyzją z dnia 21 lutego 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że podatnicy oparli swój wniosek na przesłankach z art. 240 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 4 pkt 5 i pkt 7 O.p. Odnosząc się do pierwszej z wymienionych wyżej przesłanek SKO argumentowało, że strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedstawić organowi orzeczenie sądowe stwierdzające, że dowód był sfałszowany. W przedmiotowej sprawie strona nie przedstawiła takiego orzeczenia. W ocenie organu drugiej instancji, załączone do wniosku o wznowienie postępowania zawiadomienie z Prokuratury z dnia 1 lipca 2013 r. o wszczęciu śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez urzędników państwowych poprzez poświadczenie nieprawdy w decyzjach administracyjnych jest w tym zakresie niewystarczające. Jednocześnie SKO wskazało, że nie ma podstaw do zastosowania art. 240 § 2 i § 3 O.p., z uwagi na brak oczywistości sfałszowania jakiegokolwiek dowodu, na podstawie którego w decyzji ostatecznej ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. W ocenie organu odwoławczego nie zachodziła również przesłanka z art. 240 § 1 pkt 2 O.p., ponieważ także w tym przypadku strony nie przedstawiły dowodu w postaci wyroku sądowego stwierdzającego, że decyzja ostateczna wydana została w wyniku przestępstwa. W kwestii zastosowania art. 240 § 1 pkt 4 O.p. SKO stwierdziło, że w aktach sprawy brak jest dowodów na to, że podatnicy nie z własnej winy nie brali udziału w postępowaniu podatkowym zakończonym kwestionowaną decyzją ostateczną. Zdaniem organu nie zachodzi również przypadek opisany w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Organ nie stwierdził także, by zachodziła podstawa wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Wyjaśnił, że w zakresie tej przesłanki strony powołały się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2003 r., sygn. akt II CKN 1155/00. Wyrok ten dotyczył powództwa J.W., I.W. i D.W. przeciwko Zakładom Produkcji Zabawek "P" Spółdzielni Pracy w L. w likwidacji o odszkodowanie i eksmisję, a Sąd Najwyższy wyrokiem tym oddalił kasację powodów. W ocenie organu odwoławczego powyższe orzeczenie Sądu Najwyższego nie świadczy o tym, że ww. decyzja ostateczna została wydana na podstawie orzeczenia sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Wobec tego, że Kolegium nie stwierdziło istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 4, pkt 5 i pkt 7 O.p., za zasadne uznało odmówienie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta L. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucili rażące naruszenie prawa poprzez niezastosowanie art. 233 § 1 pkt 2 i art. 233 § 3 w związku z art. 240 § 1 pkt 2 O.p. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji SKO, poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wydanej w trybie wznowienia postępowania oraz decyzji podatkowej wymiarowej. W uzasadnieniu skarżący wywodzili, że jakkolwiek wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2003 r., sygn. akt II CKN 1155/00, nie został wydany w sprawie ustalenia nieważności umowy, to umowa została oceniona przez ten Sąd jako bezwzględnie nieważna i takiej samej ocenie podlega w każdym innym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. 1.3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku rozpoznania skargi uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podniósł, że w przedmiotowej sprawie sporne jest, czy zaistniała wskazana przez stronę przesłanka do wznowienia postępowania podatkowego (art. 240 § 1 pkt 2 O.p.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta L. z dnia 20 stycznia 2003 r. ustalającej wymiar podatku od nieruchomości przy ul. [...] na rok 2003. Mimo bowiem powoływania przez skarżących wcześniej różnych podstaw wznowienia postępowania podatkowego, to w skardze wyraźnie wskazali, że błąd organów polega na nieuwzględnieniu podstawy wznowienia z art. 240 § 1 pkt 2 O.p. Sąd podkreślił, że argumentem zawartym w skardze przemawiającym zdaniem strony za naruszeniem przez SKO, a wcześniej Prezydenta Miasta prawa, była stwierdzona wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2003 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II CKN 1155/00, nieważność umowy z dnia 23 grudnia 1993 r., na podstawie której skarżący nabyli prawo wieczystego użytkowania gruntu (udział w tym prawie wynoszący 1/10 i 9/10 udział nieżyjącej już D.W.). W oparciu o tę umowę zostały dokonane zapisy w ewidencji gruntów i budynków, które z kolei zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego były podstawą wydania spornej, ostatecznej decyzji wymiarowej. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem skarżących. Argumentował, że nie zostało wydane orzeczenie stwierdzające, że popełniono przestępstwo rzutujące na wydanie decyzji. Takiego związku nie tworzy okoliczność, że sądy cywilne stwierdziły, że umowa, na podstawie której skarżący mieli nabyć prawo wieczystego użytkowania gruntu położonego w L. przy ul. [...], była nieważna. Orzeczenia te zapadły w innym niż postępowanie karne trybie, w sprawie o odszkodowanie i eksmisję, nawet nie w postępowaniu opartym o treść art. 189 k.p.c. Takiego związku pomiędzy potencjalnym popełnieniem przestępstwa, a będącej jego wynikiem decyzji nie tworzy też w ocenie Sądu okoliczność, że Prokuratura Rejonowa w dniu 14 maja 2013 r. wszczęła śledztwo pod sygnaturą [...] w sprawie przekroczenia uprawnień przez urzędników państwowych poprzez poświadczenie nieprawdy w dokumentach urzędowych – decyzjach administracyjnych. Sąd podkreślił, że z akt sprawy wynika, że wyrok Sądu Najwyższego i wynikająca z niego nieważność umowy sprzedaży użytkowania wieczystego była znana organowi pierwszej instancji prawdopodobnie od grudnia 2004 r., kiedy to Minister Skarbu Państwa przesłał Prezydentowi Miasta L. odpis wyroku w sprawie II CKN 1155/00, co oznacza, że w chwili wydawania decyzji wymiarowej za 2003 r. organ podatkowy nawet mógł nie mieć żadnych podstaw do podejrzeń co do ważności umowy nabycia przez skarżących prawa do nieruchomości. 2.2 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący. Działający w ich imieniu pełnomocnik zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił naruszenie:

5 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) lub

6 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 3, art. 194 § 1 i 2, art. 194a § 1 O.p. (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.);

7 3) art. 30, art. 38, art. 40, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 2, art. 77 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 3, art. 6.1, art. 1 Protokołu Nr 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka polegające na świadomym utrzymywaniu stanu naruszającego prawa podmiotowe Skarżących objęte wskazanymi normami konstytucyjnymi oraz prawem międzynarodowym, poprzez nie zastosowanie przepisów wskazanych w pkt 1 i 2 (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).

8 Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o stwierdzenie naruszenia praw podmiotowych skarżących wskazanych w pkt 3 i zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania sądowego za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

9 Uzasadniając stawiane zarzuty skarżący zwrócili uwagę na pominięcie przez organy i WSA faktu, że skarżący nie korzystają z przedmiotowej nieruchomości od 1994 r. do chwili obecnej, nie są użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Właścicielem nieruchomości jest gmina. Zdaniem skarżących, w sprawie pominięto też fakt istnienia decyzji wydanych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w podatku od nieruchomości, umarzających postępowanie w oparciu o art. 208 § 1 O.p.

10 2.2 Odpowiadając na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

11 3.1 Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, bowiem zawarte w niej zarzuty okazały się niezasadne, a w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu (art. 183 § 1 i 2 p.p.s.a.). Chybiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie

12 z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naruszenie tego przepisu może polegać na tym, że uzasadnienie Sądu nie zawiera wszystkich elementów

13 w nim wymienionych. Skarżący musi wskazać jakich konkretnie elementów brakuje w uzasadnieniu Sądu oraz wykazać jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy. Z uzasadnienia tego wynika jaki stan sprawy przyjęty został przez Sąd pierwszej instancji do orzekania. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku zawierają również wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn oddalenia skargi w sprawie toczącej się w nadzwyczajnym trybie wzruszania ostatecznych decyzji podatkowych. Sąd wojewódzki trafnie odwołał się do charakteru instytucji wznowienia postępowania i zakresu, w jakim prowadzone jest postępowanie zainicjowane tym nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia.

14 Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje w pełni pogląd Sądu pierwszej instancji, dotyczący warunków koniecznych do spełnienia przesłanki wznowienia postępowania, wymienionej w art. 240 § 1 pkt 2 O.p. Nie ulega wątpliwości,

15 że okoliczność wydania decyzji w wyniku przestępstwa musi zostać potwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu karnego. Sąd pierwszej instancji odwołał się w tej kwestii do ugruntowanego stanowiska judykatury i doktryny. Wśród poglądów wyrażonych w orzecznictwie przytoczyć należy tytułem przykładu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., II FSK 997/10, LEX nr 1104121, w którym stwierdzono, że organy podatkowe i sądy administracyjne nie zastępują organów postępowania karnego w ustalaniu dokonania, sprawstwa i winy przestępstwa. Nie można od organów postępowania podatkowego wymagać, aby ustalały prawnokarnie winę i sprawstwo osób, które w postępowaniach karnych nie zostały zindywidualizowane, za czyny, co do których organy postępowania karnego ustaliły: że nie mają znaczenia dla prawa karnego bądź też brak jest dostatecznych dowodów uzasadniających popełnienie przestępstwa. Za utrwalone i niepozostawiające żadnych wątpliwości uznać należy poglądy, że wszczęcie i prowadzenie postępowania przygotowawczego w przedmiocie przestępstwa nie wyczerpuje przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 2 O.p. (zob. prawomocny wyrok WSA w Kielcach z dnia 21 listopada 2007 r., I SA/Ke 474/07, LEX nr 488552).

16 Sąd pierwszej instancji trafnie skonkludował zatem w kontrolowanym wyroku,

17 że w tej sprawie nie zostało wydane orzeczenie stwierdzające popełnienie przestępstwa rzutującego na wydanie decyzji, której uchylenia w trybie nadzwyczajnym domagali się skarżący. Takim orzeczeniem nie może być wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2003 r., II CKN 1155/00, który zapadł w sprawie o eksmisję i odszkodowanie. Nie można więc mówić o spełnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 2 O.p. Ponadto nie jest wyczerpaniem omawianej przesłanki wznowienia, wszczęcie przez Prokuraturę Rejonową Łódź-Śródmieście postępowania przygotowawczego w sprawie przekroczenia uprawnień przez urzędników państwowych poprzez poświadczenie nieprawdy w dokumentach urzędowych – decyzjach administracyjnych.

18 Kolejnym elementem, który był przedmiotem trafnej analizy Sądu pierwszej instancji stał się wyjątek od wspomnianej zasady, że wydanie decyzji w wyniku przestępstwa powinno być wykazane orzeczeniem sądu. Z art. 240 § 2 O.p. wynika bowiem, że jeżeli popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie

19 z przyczyny określonej w § 1 pkt 2 może być wznowione również przed wydaniem przez sąd orzeczenia stwierdzającego popełnienie przestępstwa. Ponadto, stosownie do art. 240 § 3 O.p., z przyczyny określonej w § 1 pkt 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn, określonych

20 w przepisach prawa.

21 W rozpatrywanym przypadku Sąd pierwszej instancji rozważał istnienie przesłanki "oczywistości" popełnienia przestępstwa i trafnie ocenił, że nie została ona w sprawie spełniona. Oceny tej kasator skutecznie nie podważył. W kwestii tej należy podnieść, że oczywistość popełnienia przestępstwa zachodzi wtedy gdy nie ma żadnych wątpliwości, że przestępstwo w ogóle zostało popełnione, w jaki sposób, i chociażby ogólnie przez kogo zostało popełnione (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2008 r., II FSK 1299/07; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2007 r., I SA/Bk 492/07 - oba dostępne w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Powyższą "oczywistość" należy oceniać w dacie prowadzenia i wydania decyzji w postępowaniu wznowieniowym (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2014 r., II FSK 71/13, LEX nr 1643687). O "oczywistości" popełnienia przestępstwa nie może zatem świadczyć subiektywne przekonanie strony.

22 W realiach rozpatrywanego przypadku, w dacie wydania decyzji wymiarowej

23 za 2003 r. organ podatkowy nie mógł mieć wiedzy o wspomnianym wyroku Sądu Najwyższego, w którym wypowiedziano się o nieważności umowy z dnia 23 grudnia 1993 r. dotyczącej sprzedaży prawa użytkowania wieczystego, która to umowa była podstawą wpisu użytkowania wieczystego skarżących w ewidencji gruntów i budynków, stanowiącego z kolei podstawę decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. Godna zaakceptowania jest konkluzja Sądu pierwszej instancji, że skoro, ani notariusz sporządzający przedmiotową umowę sprzedaży prawa wieczystego użytkowania, ani Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych

24 nie dostrzegli wady prawnej oświadczenia stron, to tym bardziej takiej wady mógł

25 nie dostrzec urzędnik dokonujący wpisu do ewidencji gruntów i budynków. W skardze kasacyjnej brak jest argumentów podważających stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w zakresie braku przesłanki "oczywistości" popełnienia przestępstwa.

26 Wobec powyższego za pozbawione podstaw należało uznać również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 122, art. 180 § 1,

27 art. 187 § 1 i 3, art. 194 § 1 i 2, art. 194a § 1 O.p. Lektura uzasadnienia tych zarzutów prowadzi do konkluzji, że poddana sądowi kasacyjnemu sprawa ogranicza się wyłącznie do rozstrzygnięcia problemu istnienia przesłanki wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 2 O.p.

28 Trzeba ponadto podkreślić, że motywy skargi kasacyjnej odwołują się w znacznej części do argumentów, które nie dotyczą tej sprawy, tzn. sprawy zainicjowanej w nadzwyczajnym trybie wzruszenia ostatecznej decyzji – wznowienia postępowania. Otóż autor skargi kasacyjnej dużo uwagi poświęcił rozważaniom w zakresie postępowań toczących się w innym trybie nadzwyczajnym – stwierdzenia nieważności decyzji, które nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Chybione okazały się też zarzuty zawarte w pkt 3 skargi kasacyjnej. Egzekwowanie ostatecznych decyzji podatkowych przez uprawnione do tego organy i we właściwych procedurach, nie oznacza naruszenia konstytucyjnych wolności i praw wymienionych w art. 30, art. 38, art. 40, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 2 i art. 77 Konstytucji RP. Skarżący kasacyjnie nie wykazali – że kontrowany wyrok, rozstrzygający o legalności decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r. – doprowadził do tak daleko idących naruszeń w sferze wolności i praw osobistych, jak prawo do życia, zakaz tortur, ochrona prawa własności, prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez organy władzy publicznej. Nie świadczą o tym ogólne stwierdzenia strony o stworzeniu warunków egzystencji uniemożliwiających ochronę życia, zdrowia, rodziny i jej mienia, których istnienie prowadzić ma w ocenie kasatora, w pierwszej kolejności do fizycznego wyniszczenia człowieka a następnie do przedwczesnej jego śmierci, a nadto o uniemożliwieniu zwrotu wyegzekwowanych należności oraz pozbawieniu prawa do sądu o naprawienie wyrządzonej szkody. Dodać ponadto trzeba, że w rozpatrywanym przypadku organy podatkowe orzekły w sprawie wniosku małżonków o wznowienie postępowania. Skarżący skorzystali z prawa do wniesienia odwołania, następnie skargi do sądu administracyjnego, a także z uprawnienia do wzruszenia wyroku sądowego poprzez środek odwoławczy złożony do sądu kasacyjnego. Skarga kasacyjna nie zawiera argumentów wskazujących na naruszenie zasady prawa każdego do rzetelnego procesu sądowego i prawa do skutecznego środka odwoławczego. Wyniki weryfikacji rozstrzygnięć podjętych w sprawie, odmienne od tych oczekiwanych przez stronę, nie świadczą same w sobie o stanie naruszenia praw podmiotowych skarżących. 3.2 Jako, że skarga kasacyjna nie znalazła usprawiedliwionych podstaw, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

29 i art. 207 § 2 p.p.s.a., odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w części, z uwagi na jednorodność spraw rozpoznawanych w postępowaniu kasacyjnym z udziałem pełnomocnika organu.