Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2019 r., II FSK 3585/17

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2019 r., II FSK 3585/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 119/17 w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 28 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 19 lipca 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 119/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 28 listopada 2016 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r., po wznowieniu postępowania.

3 Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną D. W., która wnosząc o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem, zarzuciła wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji, mimo że:

4 - organ błędnie uznał, że w niniejszej sprawie zaszła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - zwanej dalej "O.p."), tzn. że organ administracji prawidłowo wznowił postępowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy nie spełniono przesłanki wznowienia w postaci istnienia nowych okoliczności, a nadto organ nie wyjaśnił dokładnie podstawy wznowienia;

5 - organ błędnie zastosował art. 233 § 2 O.p., w zakresie w jakim organ odwoławczy nie nakazał przy ponownym rozstrzyganiu sprawy zbadać czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy obiekt oznaczony jako "garaż" jest budynkiem czy też budowlą. Jest to istotne dla sprawy i ma wpływ na jej wynik ponieważ organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie prowadził postępowanie dowodowe w przedmiocie kwestii wskazanych mu przez organ odwoławczy z uwagi na jego związanie zaleceniami organu odwoławczego.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw kasacyjnych.

8 Przedmiotem sporu w sprawie jest ocena prawna ustaleń faktycznych poczynionych przez organ podatkowy pierwszej instancji, na podstawie których stwierdził, że istnieje podstawa prawna do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2013 r., z tej przyczyny, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia 21 stycznia 2013 r. ustalającej podatnikom podatek od nieruchomości na 2013 r. w kwocie 2 942 zł, a nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.), i w konsekwencji - podstawa do uchylenia decyzji ostatecznej oraz do wymiaru podatku w nowej, wyższej kwocie, tj. 5 325 zł. Ta ocena prawna ustaleń faktycznych poczynionych przez organ podatkowy pierwszej instancji - zakwestionowana przez organ odwoławczy, który uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, a następnie zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji - jest przedmiotem zaskarżenia skarga kasacyjną.

9 Odnosząc się do pierwszego zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. podstawy do wznowienia postępowania, należy przedstawić na wstępie regulacje prawne znajdujące zastosowania w sprawie i przywołać brzmienie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z brzmienia tego przepisu wynika, że postępowanie może zostać wznowione, gdy zostaną łącznie spełnione trzy przesłanki:

10 1) wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody;

11 2) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji;

12 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

13 Zwrot: "wyjdą na jaw", oznacza, że decydujący jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli okazania i udostępnienia go organowi, zaś przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (vide: wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r. sygn. akt III SA 2923/01 publ. w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast, "nowe okoliczności lub dowody", to takie dowody lub okoliczności, które wprawdzie istniały w dniu wydania rozstrzygnięcia w zwykłym postępowaniu, ale które zostały wykryte po wydaniu decyzji. Istotne jest więc, aby te dowody lub okoliczności nie były znane organowi.

14 Nadto, wobec tego, że organ podatkowy pierwszej instancji uznał w sprawie, że został zawiadomiony w czerwcu 2015 r. o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących powierzchni zabudowy budynków, co stanowi nowy dowód w sprawie, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., potwierdzający, że powierzchnia podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jest wyższa, niż wskazano to w decyzji ostatecznej, oraz że moc tego zawiadomienia sięga wstecz, tj. od 2011 r., natomiast skarżąca uznaje, że organ powinien być w posiadaniu tej informacji z urzędu wcześniej, niż w 2015 r., to konieczne jest wskazanie, że argumentacja strony skarżącej zawarta w skardze kasacyjnej - iż z akt sprawy nie wynika w jakiej dacie organ podatkowy uzyskał informację o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków, czy nastąpiło to w 2015 r. w wyniku zawiadomienia organu (jak wskazał to organ pierwszej instancji), czy też w innej dacie organ powziął tę informację z urzędu (jak przypuszcza skarżąca), co podważałoby podstawę do wznowienia postępowania, gdyż nie byłaby to nowa okoliczność, nieznana organowi w dniu wydawania pierwotnej decyzji ostatecznej, skoro zmiany w tej ewidencji powinny być znane organowi z urzędu - nie dowodzi, że organy podatkowe i Sąd pierwszej instancji wadliwie oceniły zaistnienie podstawy do wznowienia w sprawie postępowania, na podstawie art. 210 § 1 pkt 5 O.p. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że informację o zmianach w ewidencji gruntów i budynków uzyskał w czerwcu 2015 r., natomiast skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła nawet, iż organ mógł tę informację uzyskać wcześniej. Samo bowiem odwołanie się przez skarżącą do regulacji § 49 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., nr 38, poz. 454 ze zm.) - zgodnie z którym o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe w wypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego - nie stanowi okoliczności potwierdzającej lub uprawdopodobniającej jej stanowisko, że organ podatkowy musiał już wcześniej, niż przed czerwcem 2015 r., być w posiadaniu informacji o zmianach wprowadzonych do ewidencji gruntów i budynków. W toku postępowania przed organami podatkowymi oraz przed sądem pierwszej instancji skarżąca - poza zgłaszaniem wątpliwości co do daty uzyskania przez organ podatkowy pierwszej instancji informacji o zmianach w ewidencji gruntów i budynków - nie uprawdopodobniła, ani też nie naprowadziła żadnych dowodów uzasadniających powzięcie przez ten organ informacji o zmianach wcześniej niż w czerwcu 2015 r. Zatem, w dacie wydawania w sprawie decyzji przez organ podatkowy pierwszej instancji była to nowa okoliczność, nieznana temu organowi w dniu wydania pierwotnej decyzji ostatecznej. Prawidłowo więc sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów podatkowych obu instancji, że w sprawie zaistniały wszystkie przywołane wyżej przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego określone w art. 210 § 1 pkt 5 O.p.

15 W tych okolicznościach sprawy, drugi zarzut skargi kasacyjnej - że organ błędnie zastosował art. 233 § 2 O.p. w zakresie w jakim organ odwoławczy nie nakazał przy ponownym rozstrzyganiu sprawy zbadać czy w stanie faktycznym sprawy obiekt oznaczony jako garaż jest budynkiem, czy też budowlą, co jest istotne dla sprawy i ma wpływ na jej wynik, ponieważ organ pierwszej instancji, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, będzie prowadził postępowanie dowodowe w przedmiocie kwestii wskazanych przez organ odwoławczy, z uwagi na jego związanie zaleceniami organu odwoławczego - nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem Sąd pierwszej instancji wyrokiem oddalającym skargą na decyzję kasacyjną organu odwoławczego prawidłowo potwierdził, że szereg okoliczności istotnych w sprawie nie zostało wyjaśnionych przez organ podatkowy pierwszej instancji. Prawidłowo także - wbrew argumentacji skarżącej - Sąd ten stwierdził, że w dalej prowadzonym przez organ podatkowy pierwszej instancji postępowaniu, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, uprawniony będzie także do przeprowadzenia w razie potrzeby innych dowodów, niż wskazane w decyzji organu odwoławczego, jeżeli w toku ponownie prowadzonego postępowania okaże się, że mogą one mieć wpływ na wynik sprawy. Nadto, skarżąca uprawniona będzie do zgłaszania wniosków i dowodów oraz stanowiska celem ustalenia czy obiekt wskazany jako garaż jest budowlą, czy też budynkiem.

16 Uprawniona więc była ocena organu odwoławczego i sądu pierwszej instancji, że rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

17 Ze wskazanych względów - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

18 [pic]