Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., II FSK 3231/13

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., II FSK 3231/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi K. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1692/08 oddalającym skargę kasacyjną K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1416/07 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1. wznawia postępowanie, 2. uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1692/08, 3. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1416/07, 4. uchyla decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2007 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu z dnia 27 września 2006 r., znak [...], 5. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu na rzecz K. S. kwotę 13 135 (słownie: trzynaście tysięcy sto trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 11 marca 2010 r. (sygn. akt II FSK 1692/08) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K. S. – nazywanego dalej "Skarżącym", od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 29 lutego 2008 r. (sygn. akt I SA/Wr 1416/07) w przedmiocie zryczałtowanego podatku od osób fizycznych za 2000 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych.

3 Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że decyzją z 27 września 2006 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. ustalił Skarżącemu zryczałtowany podatek dochodowy do osób fizycznych za 2000 r. od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych. Decyzję wydano na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późń. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.".

4 Rozpoznawszy odwołanie Skarżącego, decyzją z 22 czerwca 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

5 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 3, 7 i 9, art. 20 ust. 1 i 3, art. 30 ust. 1 pkt 7, art. 45 ust. 1 i 6 u.p.d.o.f. W skardze sformułowano ponadto zarzut naruszenia art. 120-123, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6, art. 247 § 1 pkt 1, art. 210 § 1 pkt 4, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późń. zm.).

6 Wyrokiem z dnia 29 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną i ją oddalił.

7 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późń, zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w zw. z art. 120-122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Ponadto w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3, 7 i 9, art. 20 ust. 1 i 3, art. 30 ust. 1 pkt 7, art. 45 ust. 1 i 6 u.p.d.o.f.

8 Wspomnianym na wstępie wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.

9 Od powyższego wyroku Skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego, żądając uchylenia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz orzeczenie co do istoty sprawy (art. 270 i art. 272 § 1 i 2 P.p.s.a.).

10 W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzje organów zostały wydane na podstawie art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Tymczasem wyrokiem z 18 lipca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny, w sprawie o sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. z 2013, poz. 985), uznał wspomniany przepis, w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

12 Skarga o wznowienie postępowania sądowego okazała się zasadna, dlatego podlega uwzględnieniu.

13 Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2010 r. (sygn. akt II GPS 1/10), art. 272 § 1 P.p.s.a. "stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie." Kierując się powyższymi względami, w celu realizacji prawa Skarżącego do ponownego rozpoznania sprawy w nowym stanie prawnym, ustalonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2013 r. (SK 18/09), Naczelny Sąd Administracyjny postanowił wznowić postępowanie w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem i rozpoznać sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 P.p.s.a.).

14 Mając na uwadze, że w przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – Sąd w niniejszym składzie uwzględnia skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem i uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2010 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 1692/08, jak również zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz decyzje organów podatkowych (art. 282 § 2 P.p.s.a.). Jest bowiem rzeczą bezsporną, że podstawą materialnoprawną decyzji, której sprawa dotyczy, był art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Skoro decyzję wydano na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją orzekł Trybunał Konstytucyjny, należy uznać, że jest ona sprzeczna z prawem. Okoliczność ta przesądza o konieczności uchylenia – poza zapadłymi w sprawie wyrokami sądowymi – także decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2007 r. nr [...], jak też poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., znak [...].

15 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 282 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 w zw. z art. 276 tej ustawy.