Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2014 r., II FSK 2945/12

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2014 r., II FSK 2945/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia WSA del. Nina Półtorak, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "T." sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 443/12 w sprawie ze skargi "T." sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 20 grudnia 2011 r. nr WF-II-3120.234.2011.JKC w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, 2) zasądza od Prezydenta Miasta Gdańska na rzecz "T." sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 440 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 1. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r., I SA/Gd 443/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. spółki z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca lub spółka) na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Gdańska (dalej: organ) z dnia 20 grudnia 2011 r., nr WF-II-3120.234.2011.JKC, w przedmiocie podatku od nieruchomości. Jako podstawę prawną powołano ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

3 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Gdańsku):

4 2.1. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania WSA w Gdańsku podał, że spółka wystąpiła do organu z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości. Przedmiotem interpretacji jest art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej: u.p.o.l.). Spółka przedstawiła zaistniały stan faktyczny wskazując, że jest spółką należącą do Grupy PKP. Na skutek prywatyzacji PKP i zmian organizacyjnych spółka przejęła system telekomunikacyjny, obejmujący sieć kabli z urządzeniami telekomunikacyjnymi. Na gruncie u.p.o.l. spółka klasyfikuje przejęte obiekty jako budowle, dotyczy to w szczególności kanalizacji teletechnicznej oraz linii kablowych telekomunikacyjnych (infrastruktura kablowa). Infrastruktura kablowa, w związku z zakresem świadczonych usług, jest doprowadzona do wszystkich obiektów kolejowych, w tym budynków stacyjnych, dworcowych, posterunków ruchu, obiektów szlakowych, biur, magazynów, peronów. Infrastruktura kablowa służy i jest udostępniania w formie umów wielu podmiotom, które prowadzą i zarządzają ruchem pociągów (PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.), jak również licencjonowanym przewoźnikom kolejowym korzystającym z infrastruktury kolejowej w tym telekomunikacyjnej (np. PKP Cargo S.A., PKP Intercity sp. z o.o., PKP Polskie Koleje S.A. oraz PKP Przewozy Regionalne sp. z o.o.). Umowy dotyczące udostępnienia infrastruktury kablowej mają charakter umów ramowych oraz umów szczegółowych regulujących świadczenie poszczególnych rodzajów usług. Umowy dotyczą zarówno świadczenia usług związanych z prowadzeniem ruchu pociągów, jak i ogólnych usług telekomunikacyjnych (telefonicznych i internetowych). Ponadto, w związku z pozostającą "wolną przepustowością" część infrastruktury kablowej udostępniania jest na podstawie umów podmiotom innym niż przewoźnicy lub podmioty, które prowadzą działalność w zakresie ruchu pociągów. Spółka podkreśliła jednak, że podmioty prowadzące działalność w zakresie ruchu pociągów traktowani są przez nią priorytetowo i mają pierwszeństwo w dostępie do infrastruktury kablowej. Spółka wskazała nadto, że posiada pismo Urzędu Transportu Kolejowego potwierdzające jego status jako zarządcy infrastruktury kolejowej.

5 Odnośnie do przytoczonego we wniosku stanu faktycznego spółka zadała następujące pytanie: czy całość infrastruktury kablowej wykorzystywanej do świadczenia usług na rzecz licencjonowanych przewoźników kolejowych lub podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie ruchu pociągów podlega zwolnieniu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.p.o.l. Spółka, przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego przyjęła, że całość infrastruktury kablowej wykorzystywanej do świadczenia usług na rzecz licencjonowanych przewoźników kolejowych lub podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie ruchu pociągów podlega zwolnieniu, o którym mowa w art. 7 ust.1 pkt 1 lit. a/ u.p.o.l.

6 2.2. Organ w interpretacji indywidualnej z dnia 20 grudnia 2011 r. stwierdził, że stanowisko spółki odnośnie do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku w zakresie tezy ".. całość infrastruktury kablowej wykorzystywanej do świadczenia usług na rzecz licencjonowanych przewoźników kolejowych lub podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie ruchu pociągów podlega zwolnieniu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.p.o.l." jest nieprawidłowe.

7 Organ zauważył, że z określonej w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.p.o.l. ulgi korzystają budowle i zajęte pod nie grunty, jeżeli zarządca infrastruktury obowiązany jest udostępnić ją licencjonowanym przewoźnikom kolejowym. Dla pełnego zrozumienia treści interpretowanego przepisu konieczne jest odwołanie do wykładni systemowej, a mianowicie przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94; dalej: u.t.k.), do której odsyła ustawodawca w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Organ odnotował też, powołując się m.in. na wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., II FSK 330/09, że zakres korzystania z definicji użytych w u.t.k. jest szerszy niż uczynił to ustawodawca w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.p.o.l. w zakresie bezpośredniego odsłania i dotyczy także rozumienia innych użytych tam pojęć. W konsekwencji powyższego, wskutek dokonania analizy stosownych przepisów u.t.k., organ stanął na stanowisku, że budowle infrastruktury kolejowej korzystają ze zwolnienia nie w każdym przypadku świadczenia usług na rzecz licencjonowanych przewoźników kolejowych, ale wyłącznie w przypadku, gdy zarządca infrastruktury obowiązany jest do jej udostępnienia licencjonowanym przewoźnikom w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym. Tak rozumiane udostępnienie polega na przydzieleniu przewoźnikowi kolejowemu trasy pociągu na liniach kolejowych oraz umożliwieniu mu korzystanie z niezbędnej infrastruktury kolejowej. Udostępnienie następuje na podstawie wniosku złożonego przez licencjonowanego przewoźnika kolejowego. Zatem dopiero wniosek, składany zgodnie z regulaminem przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras przez licencjonowanych przewoźników kolejowych, wywołuje w dalszej kolejności konsekwencje związane z obowiązkiem udostępniania infrastruktury kolejowej licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu. Zwolnienie z podatku odnosi się zatem do sytuacji, w której mamy do czynienia z konkretnym, istniejącym zobowiązaniem zarządcy infrastruktury, na podstawie zawartej umowy, do udostępnienia budowli wchodzącej w skład infrastruktury kolejowej, ściśle określonemu, licencjonowanemu przewoźnikowi. Organ zauważył, że zarządca infrastruktury nie może udostępniać infrastruktury kolejowej na innych zasadach niż określone w ustawie o transporcie kolejowym.

8 2.3. Organ, w odpowiedzi na wezwanie spółki do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził brak podstaw do uchylenia interpretacji indywidualnej.

9 3. Stanowiska stron w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku.

10 3.1. W skardze na interpretację indywidualną, skierowaną do WSA w Gdańsku, spółka zaskarżyła ją w całości. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej spółka zarzuciła naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.p.o.l. w zw. z art. 29 u.t.k. oraz w związku z załącznikiem do tejże ustawy, poprzez nieprawidłową wykładnię, w następstwie której błędnie przyjęto, że na podatniku nie ciąży obowiązek udostępniania infrastruktury kolejowej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, a co za tym idzie budowle zarządzane przez spółkę wchodzące w skład infrastruktury kolejowej nie korzystają ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.p.o.l. Wskazując na powyższe naruszenia, spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego.

11 Uzasadniając skargę skarżąca stwierdziła, że w sprawie spornym jest, czy ciąży na niej obowiązek udostępniania zarządzanej przez nią infrastruktury kolejowej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym. W ocenie skarżącej obowiązek taki został na nią nałożony wprost przez przepisy u.t.k. W wykonaniu tego obowiązku spółka zawiera umowy z licencjonowanymi przewoźnikami kolejowymi. Przy czym spółka wskazała na regulacje ustawowe, które nakładają na nią obowiązek zawierania takich umów, i które stanowią o prawie licencjonowanych przewoźników do żądania udostępnienia im infrastruktury kolejowej (art. 29 ust. 1a i art. 29 ust. 1b u.t.k. oraz załącznik do tej ustawy). Zarządca infrastruktury kolejowej dysponujący urządzeniami związanymi z obsługą pociągów ma zatem obowiązek ich udostępniania licencjonowanym przewoźnikom, gdy ci licencjonowani przewoźnicy zwrócą się do niego z żądaniem udostępnienia infrastruktury. Wypełniając swój obowiązek, zarządca zawrze umowę z licencjonowanym przewoźnikiem kolejowym a następnie będzie ją realizował. Usługi w zakresie łączności służącej prowadzeniu ruchu kolejowego świadczone przez spółkę przy użyciu budowli są objęte ustawowym obowiązkiem udostępniania jako usługi wprost wymienione w części I załącznika do u.t.k. (w części II załącznika wymieniono usługi, które mogą być świadczone). Odnotowano, że wskazane przepisy u.t.k. nie regulują na jakich zasadach ma się odbywać umożliwianie korzystania z infrastruktury kolejowej, nie wprowadzają systemu składania wniosków oraz regulaminu, nie odnoszą się do art. 29 ust. 2 u.t.k. Dodatkowym argumentem wspierającym stanowisko spółki jest przewidziana w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b/ u.t.k. kara pieniężna nakładana na zarządcę, który zarządzając infrastrukturą kolejową nie zapewnia przedsiębiorcom wykonującym przewozy kolejowe równego dostępu do infrastruktury kolejowej.

12 3.2. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

13 4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku:

14 4.1. Zdaniem WSA w Gdańsku, skarga nie miała uzasadnionych podstaw, zatem podlegała oddaleniu. Uwzględniając bowiem treść powołanych przepisów, tj. art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.p.o.l. oraz art. 29 ust. 1 u.t.k., WSA w Gdańsku zauważył, że udostępnianie infrastruktury kolejowej polega na przydzielaniu przewoźnikowi kolejowemu trasy pociągu na liniach kolejowych oraz umożliwieniu mu korzystania z niezbędnej infrastruktury kolejowej. Ustawodawca zastrzegł przy tym, że zarządca jest obowiązany do udostępniania infrastruktury kolejowej na podstawie wniosków składanych zgodnie z regulaminem przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych z zachowaniem zasady równego ich traktowania – art. 29 ust. 2 u.t.k. Uwzględniając treść powołanych przepisów można stwierdzić, że dopiero wniosek złożony zgodnie z regulaminem przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych, wywołuje po stronie zarządcy infrastruktury skutek w postaci powstania obowiązku udostępnienia tej infrastruktury licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu. Zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.p.o.l. stwierdzenie: "jeżeli zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym", dotyczy sytuacji, w której mamy do czynienia z konkretnymi, istniejącymi zobowiązaniami zarządcy infrastruktury do udostępnienia budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej określonym podmiotom - licencjonowanym przewoźnikom, którzy są skonkretyzowani co do tożsamości (zob. wyroki NSA z dnia 1 września 2010 r., II FSK 330/09 i II FSK 606/09). Z wykładni językowej przepisu wynika, że z określonej w art. 7 ust. 1 u.p.o.l. ulgi korzystają wskazane w tym przepisie budowle i grunty pod warunkiem, że zarządca infrastruktury obowiązany jest udostępnić ją licencjonowanym przewoźnikom kolejowym.

15 4.2. Według WSA w Gdańsku, dla pełnego zrozumienia treści powyższego przepisu konieczne jest odwołanie się do wykładni systemowej, a mianowicie przepisów u.t.k., do której odsyła ustawodawca w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W słowniczku zamieszczonym w art. 4 pkt 1 u.t.k., ustawodawca definiuje pojęcie "infrastruktury kolejowej", w pkt 9 pojęcie "przewoźnika kolejowego", zaś w pkt 7 pojęcie "zarządcy infrastruktury". Regulacje dotyczące podatku od nieruchomości nie uzasadniają poszukiwania innego rozumienia tego zapisu. Wynika z nich również, że zarządca infrastruktury nie może udostępnić infrastruktury kolejowej na innych zasadach niż określone w ustawie o transporcie kolejowym. Stosownie do art. 29 ust. 1 u.t.k., udostępnienie infrastruktury kolejowej polega na przydzieleniu przewoźnikowi kolejowemu (licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu), na jego wniosek trasy pociągu na liniach kolejowych oraz umożliwienie mu korzystania z niezbędnej infrastruktury kolejowej.

16 4.3. Dokonując wykładni językowej i celowościowej art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a/ u.p.o.l., WSA w Gdańsku stwierdził, że przesłanka nabycia prawa do zwolnienia podatkowego polegająca na obowiązku udostępnienia przez zarządcę infrastruktury licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu ma charakter faktyczny, a to oznacza, że nie chodzi w niej o hipotetyczną możliwość udostępnienia zarządzanej infrastruktury kolejowej lecz o faktyczne udostępnienie jej na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Powyższe zobowiązanie zarządcy infrastruktury do udostępnienia budowli, o jakich mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. dotyczy skonkretyzowanych co do tożsamości licencjonowanych przewoźników. W konsekwencji WSA w Gdańsku uznał za trafne rozstrzygnięcie zawarte w interpretacji indywidualnej, w którym organ interpretujący stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy w zakresie tezy "... całość infrastruktury kablowej wykorzystywanej do świadczenia usług na rzecz licencjonowanych przewoźników kolejowych lub podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie ruchu pociągów podlega zwolnieniu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.p.o.l." jest nieprawidłowe. Z przedstawionych wyżej względów WSA w Gdańsku nie podzielił oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., II FSK 260/09.

17 4.4. Zdaniem WSA w Gdańsku, przyjęcie poglądu, że obowiązek udostępnia należy rozumieć w sposób abstrakcyjny, jak chce tego skarżąca, prowadziłby w rzeczywistości do zwolnienia tych składników infrastruktury, które są udostępniane także innym podmiotom aniżeli licencjonowani przewoźnicy kolejowi. Spółka przedstawiając stan faktyczny podała, że udostępnia infrastrukturę także innym podmiotom aniżeli wskazane w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.p.o.l. W ocenie WSA w Gdańsku bez znaczenia jest w tym zakresie oświadczenie spółki, że przewoźnicy kolejowi traktowani są priorytetowo w zakresie przydzielania infrastruktury kablowej.

18 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym:

19 5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Gdańsku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego), która zaskarżyła ten wyrok w całości, przedstawiając argumentację na jej poparcie zarówno w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jak i w piśmie z dnia 26 listopada 2014 r. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, tj. (1) art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.p.o.l. w związku z art. 29 ust. 1, ust. 1 a, ust. 1 b, oraz ust. 2 u.t.k. oraz w związku z załącznikiem do tejże ustawy, polegającą na uznaniu, że w stanie faktycznym sprawy na skarżącej nie ciąży obowiązek udostępniania infrastruktury kolejowej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, a co za tym idzie budowle zarządzane przez skarżącego wchodzące w skład infrastruktury kolejowej nie korzystają ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.p.o.l.; (2) art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że przepis ten odnosi się jedynie do faktycznego udostępnienia infrastruktury kolejowej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, a co za tym idzie, bezpodstawne uzależnienie zwolnienia od podatku od warunku, który nie został ustanowiony w art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a/ u.p.o.l., tj. warunku faktycznego udostępnienia budowli, podczas gdy z brzmienia tego przepisu wynika, iż dotyczy on jedynie gotowości do udostępnienia infrastruktury kolejowej w przypadku, kiedy zwróci się o to uprawniony podmiot. Mając na uwadze powyższe podstawy kasacyjne na podstawie art. 176 p.p.s.a., skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku, zgodnie z art. 185 § 1 p.p.s.a., względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi zgodnie z art. 188 p.p.s.a., a ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

20 5.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego) wniósł o oddalenie tejże skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

21 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

22 6.1. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, dlatego podlega uwzględnieniu na podstawie art. 185 § 1 pp.s.a. Należy zauważyć, że analogiczne zagadnienie prawne leżące u podstaw rozpoznawanej sprawy (II FSK 2945/12), było już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach zakończonych między innymi wyrokami: z dnia 22 czerwca 2010 r., II FSK 260/09; z dnia 24 kwietnia 2012 r., II FSK 2014/10; z dnia 4 września 2012 r., II FSK 2453/10 (publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W rozpatrywanej sprawie skład orzekający podziela rozstrzygnięcie i argumentację zawartą w ww. orzeczeniach, więc w konkretnej sprawie wykorzystuje argumentację z tych orzeczeń.

23 6.2. Zdaniem składu orzekającego w rozpatrywanej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną trafnie podniosła, że art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a/ u.p.o.l. nie daje podstaw do przyjęcia, że ze zwolnienia przewidzianego w tym przepisie można skorzystać tylko w przypadku udostępnienia linii kolejowej przewoźnikowi, a nie "bycia gotowym do wypełnienia tego obowiązku". Wykładnia językowa tego przepisu nie daje podstaw do wprowadzenia dodatkowego warunku zwolnienia od podatku, jakim jest obowiązek świadczenia w postaci udostępnienia budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej ściśle określonemu podmiotowi. Interpretacja art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a/ u.p.o.l. dokonana przez WSA w Gdańsku i organy podatkowe jest więc nieprawidłowa.

24 Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a/ u.p.o.l. mowa jest o zwolnieniu od podatku budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej oraz zajętych pod nie gruntów, jeżeli zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym. Sformułowanie "zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania" należy rozumieć w ten sposób, że zarządca ma obowiązek jedynie pozostawania w gotowości do udostępniania budowli w każdym czasie licencjonowanym przewoźnikom kolejowym. Zwolnione od podatku na podstawie omawianego przepisu są te budowle, których zarządca ma obowiązek ich udostępnienia, jeśli zwróci się o to właściwy podmiot. Czym innym jest być zobowiązanym do udostępniania budowli, a czym jest udostępniać budowle. W interpretowanym przepisie nie użyto sformułowania "zarządca infrastruktury, który ją udostępnia", a tylko wówczas prawidłowa byłaby dokonana przez WSA w Gdańsku wykładnia tego przepisu. Trafnie skarżąca zatem wywodzi, że WSA w Gdańsku w sposób nieuprawniony uzależnił zwolnienie od podatku od warunku, który nie został ustanowiony w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a/ u.p.o.l., tj. warunku faktycznego udostępnienia budowli.

25 6.3. Wymaga podkreślenia, że art. 29 ust. 1 u.t.k. stanowi, iż udostępnianie infrastruktury kolejowej polega na przydzielaniu przewoźnikowi kolejowemu trasy pociągu na liniach kolejowych oraz umożliwieniu mu korzystania z niezbędnej infrastruktury kolejowej, z zastrzeżeniem ust. 2. Przepis ten zatem definiuje pojęcie "udostępnianie infrastruktury". Z kolei zgodnie z ust. 2 tego artykułu, zarządca jest obowiązany do udostępniania infrastruktury kolejowej na podstawie wniosków składanych zgodnie z regulaminem przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych, o którym mowa w art. 32 u.t.k., zwanym dalej "regulaminem", z zachowaniem zasady równego ich traktowania. Przytoczony przepis określa zasady przydzielania tras pociągów i korzystania z tych tras. Każdy z tych przepisów normuje kwestie związane z realizacją obowiązku udostępniania infrastruktury kolejowej, czyli dotyczy czynności nieobjętych normą art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a/ u.p.o.l., który jak już to wykazano, stanowi o gotowości do świadczenia usługi udostępniania infrastruktury, a nie do jej świadczenia (tak również NSA w wyroku z dnia 24 kwietnia 2012 r., II FSK 2014/10).

26 Należy w związku z tym stwierdzić, że bezzasadnie WSA w Gdańsku ustalił treść art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a/ u.p.o.l. w oparciu o regulacje zawarte w art. 29 ust. 1 i 2 u.t.k. Co prawda art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a/ u.p.o.l. odsyła do ustawy o transporcie kolejowym, jednak tylko w ściśle wskazanym w tym przepisie zakresie, tj. do przyjęcia znaczenia określenia "budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej", takiego jakie zostało nadane w ustawie o transporcie kolejowym. (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2010 roku II FSK 260/10; zob. również w aprobującej glosie B. Brzeziński, K. Lasiński-Sulecki, W. Morawski, Glosa do wyroku NSA z dnia 24 kwietnia 2012 r., II FSK 2014/10, "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" 2013, nr 2, s. 122-126). Wojewódzki Sąd administracyjny w Gdańsku naruszył więc art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a/ u.p.o.l. przez błędną jego wykładnię.

27 6.4. Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odniesie się ponownie do wszystkich argumentów skargi, uwzględniając w swoich rozważaniach stanowisko zajęte w niniejszym orzeczeniu. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie 203 pkt 1 p.p.s.a.