Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2016 r., II FSK 261/14

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2016 r., II FSK 261/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA del. Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej ze skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] "B." sp. z o.o. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 910/13 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] "B." sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie wpłaty na PFRON za okres od grudnia 2008 r. do listopada 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Przedsiębiorstwa [...] "B." sp. z o.o. z siedzibą w O. na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 910/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. "B." sp. z o.o. z siedzibą w O na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 lutego 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od grudnia 2008 r. do listopada 2009 r.

3 Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "r.z.s.z.n.") skarżąca Spółka była zobowiązana do dokonywania wpłat na Fundusz w terminie do dnia 20 następnego miesiąca po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku wpłat, składając jednocześnie Zarządowi Funduszu deklaracje miesięczne i roczne według ściśle określonego wzoru. Należności te, wynikały przede wszystkim z miesięcznych i rocznych deklaracji, do składania których strona obowiązana jest na podstawie art. 49 ust. 2 r.z.s.z.n.

4 W związku z tym, że strona nie wywiązała się z zapłaty należności Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wydał decyzję zgodnie z dyspozycją art. 21 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8. poz. 60 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "O.p.").

5 Określone zobowiązanie zostało wyliczone na podstawie danych zgromadzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z uwagi na brak złożenia przez skarżącą, mimo licznych wezwań, deklaracji oraz dokumentów potwierdzających ewentualne uprawnienie do obniżenia wpłat na PFRON. Organ wyjaśnił, że pismem z 28 maja 2012 r. strona poinformowała, iż nie zatrudniała w zakładzie w Polsce więcej niż 4 - 6 pracowników, w związku z czym nie ma obowiązku składania deklaracji oraz dokonywania wpłat na PFRON. Ponadto w kolejnym piśmie wyjaśniła, że posiada zakład w Berlinie, który jest samodzielny organizacyjnie, posiada majątek własny i zatrudnia pracowników (jest pracodawcą). Strona poinformowała, że rozlicza się ze wszystkich zobowiązań w Niemczech. Wyłącznie w tym kraju strona prowadzi swoją działalność, biuro w Polsce spełnia jedynie funkcję służebną.

6 Skarżąca nie nadesłała żądanych przez organ dokumentów wyjaśniając jedynie, że z przesłanych umów o pracę wynika, iż pracodawcą jest P. "B. oddział w Berlinie. Regulamin, który powstał dla potrzeb Spółki w Polsce został adoptowany dla oddziału w Berlinie. Strona nie dosłała jednak deklaracji ZUS DRA.

7 Organ I instancji nie uznał wyjaśnień strony i w decyzji, jako podstawę do wyliczenia wysokości zobowiązania za okres od grudnia 2008 r. do listopada 2009 r., przyjął dane o zatrudnieniu z ZUS.

8 W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Decyzji zarzucono naruszenie art. 210 § 1 pkt 5, 6 i 8 oraz § 4 O.p. w związku z art. 247 § 1 pkt 3 i 6 O.p., poprzez: wydanie niewykonalnej decyzji, brak wskazania jakiego okresu dotyczy obowiązek zapłaty składek na PFRON, nie wskazanie wiarygodnego sposobu ustalenia liczby zatrudnionych pracowników oraz podpisanie decyzji przez osoby nieuprawnione.

9 Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z 13 lutego 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

10 Organ odwoławczy zgodził się z rozstrzygnięciem Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Powołując się na art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "K.p.") wyjaśnił, że z przedstawionych przez stronę kopii umów o pracę wynika, że pracodawcą dla zatrudnionych pracowników jest P. "B.", sp. z o. o. z siedzibą w O, a nie jak twierdzi strona – jej oddział w Berlinie. Zgodnie z § 13 umowy o pracę, "Po zakończeniu prac w Niemczech, pracownik jest zobowiązany zgłosić się w siedzibie firmy w O w ciągu 3 dni roboczych. Niestawiennictwo będzie traktowane jako porzucenie pracy przez pracownika". Co istotne, w praktyce umowy o pracę z pracownikami zawierane były zarówno przez spółkę z siedzibą w O, jak i jej oddział w Berlinie.

11 Organ odwoławczy podkreślił, że w toku postępowania strona nie odpowiadała na liczne wezwania organów. Ponadto strona po dwukrotnych wezwaniach nie dosłała zestawienia zatrudnienia ogółem w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy wszystkich pracowników, z podziałem na krajowych i zagranicznych, w tym także pracowników niepełnosprawnych. Podkreślono, że regulamin wynagradzania pracowników oddelegowanych na kontrakty budowlane w Niemczech ustalony został przez spółkę z siedzibą w O., a nie oddział w Berlinie. Uznano w związku z tym, że oddział spółki nie był na tyle wyodrębniony finansowo i organizacyjnie, aby można było mu przypisać przymiot samodzielnego pracodawcy. Poza tym, powołując się na poszczególne zapisy umowy spółki wskazano, że spółka mogła tworzyć oddziały, przedstawicielstwa, zakłady usługowe, wytwórcze i handlowe, a także łączyć się z innymi podmiotami gospodarczymi na mocy uchwały zgromadzenia wspólników z zachowaniem obowiązujących przepisów. Umowa nie stanowiła jednak, że tworzone w ten sposób oddziały, czy przedstawicielstwa będą pracodawcami w rozumieniu Kodeksu pracy. Wobec tego stwierdzono, że niemieckiemu oddziałowi spółki nie można przypisać przymiotu samodzielnego pracodawcy.

12 Odnosząc się do zarzutu niewykonalności zaskarżonej decyzji z uwagi na uniemożliwiający jego identyfikację okres zobowiązania zauważono, że został on podany zgodnie z normą ISO 8601 i jest jednoznaczny. Odnosząc się do wątpliwości strony co do zgodności z prawem podpisów osób wydających decyzję organ odwoławczy powołał się na art. 53 ust. 2 i ust. 3 r.z.s.z.n.

13 W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podobnie jak w odwołaniu zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 210 § 1 pkt 5, 6 i 8 oraz § 4 O.p. w związku z art. 247 § 1 pkt 3 i 6 O.p., poprzez: wydanie niewykonalnej decyzji, brak wskazania jakiego okresu dotyczy obowiązek zapłaty składek na PFRON, nie wskazanie wiarygodnego sposobu ustalenia liczby zatrudnionych pracowników oraz podpisanie decyzji przez osoby nieuprawnione. Ponadto strona zarzuciła nie wyjaśnienie istoty problemu, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony zgodnie z art. 199 O.p. oraz naruszenie art. 3 Kodeksu Pracy poprzez uznanie, że oddział Spółki w Berlinie nie jest samodzielnym pracodawcą.

14 W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

15 Wyrokiem z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 910/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki.

16 Sąd i instancji ocenił, że prawidłowe, zgodne z udzielnym pełnomocnictwem są podpisy pod decyzją organu pierwszej instancji. Ponadto, stwierdził, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oddziału Spółki w Berlinie nie można było uznać za pracodawcę w rozumieniu art. 3 K.p. Tym samym, w celu ustalenia poziomu zatrudnienia u pracodawcy należało zsumować stan zatrudnienia we wszystkich jej jednostkach organizacyjnych, jak to uczyniły organy orzekające w sprawie. Sąd podzielił w konsekwencji stanowisko, zgodnie z którym w rozumieniu Kodeksu pracy to skarżąca Spółka była pracodawcą osób wykonujących pracę na terytorium Niemiec.

17 Jednocześnie brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze strony osób uprawnionych do działania w imieniu skarżącej Spółki, na okoliczności samodzielnego charakteru oddziału skarżącej w Berlinie nie stanowił naruszenia art. 199 O.p., które mogłoby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Informacje, które Spółka chciała przekazać organowi w tym przesłuchaniu, bez szkody dla potrzeby ochrony jej interesów w prowadzonym w sprawie postępowaniu, mogła przekazać w formie pisemnych wyjaśnień, do których mogła dołączyć dokumenty, które jej zdaniem organ powinien był uwzględnić przy wydawaniu decyzji. Formułując w skardze zarzut naruszenia art. 199 O.p. przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony Spółka nie wskazała żadnych okoliczności, które przy pomocy tego środka dowodowego można byłoby wyjaśnić i które nie mogły być wyjaśnione przez złożenie pisemnych wyjaśnień w toku postępowania.

18 Niezasadny był zarzut określenia w decyzji organu pierwszej instancji obowiązku wpłaty na PFRON bez precyzyjnego wskazania w tej decyzji miesięcy, których obowiązek ten dotyczył. Przyjęty w decyzji sposób oznaczenia tych okresów przez oznaczenie miesięcy i lat przy pomocy cyfr arabskich, jest stosowany w praktyce przy formułowaniu tekstów.

19 Wskazana w decyzji liczba pracowników przyjęta przez organ do wyliczenia wysokości należnych od skarżącej wpłat na PFRON znajduje oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. W aktach sprawy (k-1 akt administracyjnych) znajduje się wydruk elektroniczny z bazy danych ZUS poświadczony za zgodność z oryginałem przez pracownika organu, na podstawie, którego ustalano liczbę pracowników zatrudnianych przez skarżącą w poszczególnych okresach wymienionych w decyzji. Do korzystania z powyższych danych organy orzekające w sprawie uprawnione były skorzystać na podstawie art.49 c r.z.s.z.n, wobec nieprzedstawienia przez stronę informacji i dokumentów w tym zakresie, do złożenia których wielokrotnie była wzywana, o czym świadczą pisma znajdujące się w aktach sprawy. Dane te potwierdzają, że w okresach, których dotyczyła decyzja skarżąca zatrudniała wskazaną w decyzji liczbę pracowników.

20 W skardze kasacyjnej wywiedzionej od wyroku Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi, reprezentowana przez pełnomocnika Spółka zarzuciła naruszanie:

21 I. prawa materialnego, tj. art. 3 Kodeksu pracy, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że oddział spółki w Berlinie nie jest pracodawcą w rozumieniu tego przepisu.

22 II. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

23 a) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a."), w związku z art. 210 § 1 pkt 5, 6 i 8 oraz § 4 oraz art. 143 § 1 O.p. w związku oraz art. 247 § 1 pkt 3 i 6 O.p., poprzez zaakceptowanie przez Sąd, że wydana decyzja: jest niewykonalna, nie wskazuje okresu dot. obowiązku zapłaty przedmiotowych składek, nie wskazuje wiarygodnego sposobu ustalenia liczby zatrudnionych pracowników i podpisana została przez osoby nieuprawnione;

24 b) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., w związku z art. 199 O.p. poprzez pominięcie zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony postępowania.

25 Zdaniem strony niewłaściwe jest stanowisko sądu, jakoby na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. zostały przedstawione pełnomocnictwa upoważniające do wydania decyzji w imieniu organu pierwszej instancji. Przedstawione pełnomocnictwa są pełnomocnictwami do reprezentowania PFRON na zewnątrz, udzielonymi w trybie art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Nie jest to w żaden sposób upoważnienie do wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 143 § 1 O.p. Dlatego też decyzja organu pierwszej instancji została wydana przez osoby nieuprawnione.

26 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Pracy i Polityki Społecznej podtrzymał dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalanie.

27 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

28 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem.

29 Rozstrzygnięcie sprawy zależy w znacznej mierze od oceny okoliczności natury faktycznej, a konkretnie tego, czy zagraniczny oddział Spółki powinien być uznany za pracodawcę w rozumieniu ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W wyniku przeprowadzonego postępowania organy obu instancji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodnie uznały, że oddział Spółki w Berlinie nie spełniał przesłanek warunkujących uznanie go za samodzielnego pracodawcę, w związku z czym wszyscy świadczący na rzecz tego oddziału pracę byli pracownikami Spółki.

30 Przed przystąpieniem do oceny tej kwestii należało w pierwszej kolejności ocenić zasadność podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów natury procesowej.

31 Odnośnie nieuwzględnienia przez Sąd I instancji zarzutu dotyczącego podpisania decyzji organu I instancji przez osoby do tego nieuprawnione wyjaśnić przede wszystkim należy, że Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, a w zasadzie jego Prezes nie jest organem podatkowym w klasycznym tego pojęcia znaczeniu. Sam Fundusz organizacyjnie ustanowiony został jako państwowy fundusz celowy, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych. Fundusz posiada osobowość prawną (art. 45 ust. 1 i 2 r.z.s.z.n.). Jego organami są Rada Nadzorcza i Zarząd (art. 50 ust. 1 r.z.s.z.n.). W skład Zarządu Funduszu wchodzą natomiast Prezes Zarządu Funduszu i dwaj jego zastępcy (art. 51 ust. 1 r.z.s.z.n.). Zgodnie z przepisem art. 53 ust. 1 r.z.s.z.n., jedynie Prezes Zarządu jest uprawniony do reprezentowania Funduszu na zewnątrz, co w ocenie Sądu stanowi podstawę do wydawania w imieniu Funduszu decyzji administracyjnych. Zapis ten nie oznacza jednak, że Prezes Zarządu w realizowaniu powierzonych mu kompetencji musi występować samodzielnie. Na mocy art. 53 ust. 2 r.z.s.z.n., Prezes może bowiem powoływać pełnomocników Zarządu, ustalając granice ich umocowania. Ustawa przewiduje przy tym sposób reprezentowania Funduszu. Kolejny z przepisów ustawy wyraźnie wskazuje bowiem, że oświadczenia w imieniu Funduszu, oprócz Prezesa, składać mogą zarówno zastępcy, jak i dwaj pełnomocnicy łącznie.

32 Konsekwencją powyższego jest to, że Prezes Zarządu był uprawniony w sprawie do wydania zaskarżonej decyzji, ale także powierzenia tej kompetencji podległym sobie pracownikom. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, wydane w trybie art. 53 r.z.s.z.n. pełnomocnictwa, na podstawie których wydano decyzję przez organ pierwszej instancji nie mogły powodować wadliwości ww. decyzji. Pełnomocnictwa te wydane zostały przez uprawniony podmiot, w ramach przysługujących mu uprawnień, dwóm osobom, które reprezentując Prezesa Zarządu działały łącznie. Prawidłowo zatem Sąd I instancji nie podzielił tego zarzutu.

33 Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki odnośnie niejasnego jej zdaniem określenia okresu, którego dotyczyć miały wydane w sprawie decyzje. Przede wszystkim Spółka jako przedsiębiorca powinna dysponować wiedzą, że wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych dokonuje się w okresach miesięcznych. Już sama ta okoliczność, w przypadku zaistnienia jakichkolwiek wątpliwości, powinna sugerować sposób odczytania zawartego w decyzji zapisu. Abstrahując od tego, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę nie dał wiary, aby dokonany cyframi arabskimi zapis daty, np. 2008-12, uniemożliwiał jego prawidłowe zrozumienie dorosłej osobie (działającej w strukturach Spółki). Elementarna wiedza, czy też doświadczenie życiowe wskazują, że w podanym przykładzie chodzi o grudzień 2008 r. Do odczytania tej daty nie jest wymagana jakakolwiek wiedza specjalna, dlatego też zarzut Spółki należało oddalić.

34 Na aprobatę nie zasługują również twierdzenia co do braku wyjaśnienia przez organy sposobu ustalenia liczby pracowników Spółki. Jak wskazano w zaskarżonym wyroku, w aktach sprawy znajduje się wydruk z bazy danych ZUS poświadczony za zgodność z oryginałem przez pracownika organu. Z wydruku tego wyraźnie wynika data jego sporządzenia, jak i personalia osoby (z podaniem stanowiska służbowego), która tej czynności postępowania dokonała. Wydruk ten szczegółowo wskazuje pracodawcę oraz liczbę zatrudnionych przez niego pracowników z podziałem na poszczególne okresy rozliczeniowe. Przepis art. 49c r.z.s.z.n. upoważnia do nieodpłatnego korzystania przez Fundusz z danych zgromadzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W związku z tym pracownik organu uprawniony był do skorzystania z tych danych i odnotowania uzyskanych informacji w aktach. Potwierdzenie tego zdarzenia znalazło się w uzasadnieniu decyzji.

35 Mając na uwadze sposób współdziałania strony (a w zasadzie jej brak) na uwzględnienie nie mógł zasługiwać zarzut związany z odmową przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony postępowania. Sąd stoi na stanowisku, że mająca istotne dla rozstrzygnięcia znaczenie kwestia, tj. liczba zatrudnionych przez Spółkę pracowników, powinna zostać wykazana w aktach sprawy w formie odpowiedniej dokumentacji. W toku postępowania, wielokrotnie wzywana o nadesłanie odpowiednich dokumentów strona, uchylała się od wykonania tego obowiązku. Wniosek o przesłuchanie strony, która jak słusznie wskazał Sąd I instancji mogła pisemnie ustosunkować się do przedmiotowej kwestii załączając odpowiednie dokumenty, wydaje się zmierzać jedynie do wydłużenia postępowania w sprawie, a następnie podważania jego rezultatów poprzez stawianie zarzutów jego nieuwzględnienia.

36 W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny podziela ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wydanego wyroku. W ich świetle Spółka nie wykazała jednak, że jej zagraniczny oddział był pracodawcą w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy. W sprawie nie jest przy tym kwestionowana sama dopuszczalność uznania takiego podmiotu za pracodawcę, lecz udowodnienia takiego stanu rzeczy.

37 Sąd pierwszej instancji wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się zajmując stanowisko w tej kwestii. Dokonał zarówno prawidłowej wykładni przepisu art. 3 K.p., jak i odniósł się do poszczególnych okoliczności faktycznych, które jego zdaniem miały znaczenie. Zasadnie przy tym Sąd I instancji zważył, że oddział Spółki nie funkcjonował samodzielnie. Wykazano dowodnie, że nie prowadził on odrębnej księgowości, nie składał też odrębnych sprawozdań finansowych. Analiza umów pracowniczych, jak i aktów założycielskich doprowadziła do wniosku, że pracownicy zatrudniani byli w rzeczywistości przez Spółkę, a pracę zagranicą świadczyli jedynie w formie delegacji. Spółka nie przedłożyła na podnoszoną przez nią okoliczność żadnych wiarygodnych dowodów, do czego zobowiązana była przecież zgodnie z rozkładem ciężaru dowodzenia. Nieprawdziwe są przy tym twierdzenia Spółki, jakoby dokonując tej oceny Sąd pierwszej instancji skupił się niemal wyłącznie na jednym zapisie umowy, który jest zresztą nieważny. Ocena Sądu, jak już była o tym mowa, miała szersze oparcie w materiale dowodowym. Co do samego zapisu warto z kolei zaznaczyć, że ów zapis, choć nieważny i niemożliwy do wyegzekwowania względem pracownika, po pierwsze nie musi oznaczać, iż nie był on stosowany w praktyce, po drugie dokumentuje rzeczywisty zamiar umawiającej się Spółki.

38 Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności skarga kasacyjna, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

39 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.