Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2009 r., II FSK 1517/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2009 r., II FSK 1517/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Zakładów U. Spółki Akcyjnej w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Ke 206/08, odrzucającego skargę Zakładów U. Spółki Akcyjnej w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 1. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2008 r. o sygn. I SA/Ke 206/08 Wojewódzki Sad Administracyjny w Kielcach – działając na podstawie art. 54 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) – odrzucił skargę Zakładów U. S.A. w K. (dalej: Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego.

3 2. Uzasadniając postanowienie, WSA w Kielcach wskazał, że w dniu 10 czerwca 2008 r. została złożona bezpośrednio w siedzibie tegoż Sądu skarga Spółki na w.w. decyzję SKO w K. Podkreślono, że począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r. skargę do sądu administracyjnego wnosi się wyłącznie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są jej przedmiotem, co jednoznacznie wynika z art. 54 § 1 P.p.s.a. Obowiązujące przepisy nie wprowadziły możliwości konwalidowania błędnego wniesienia skargi, a ponadto jeśli skarga została zaadresowana i skierowana do sądu, to wymaga procesowego załatwienia, do zakresu którego nie należy przekazywanie jej pismem innemu podmiotowi (postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. II GSK 213/07). Oznacza to, że wniesienie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego z pominięciem organu administracji publicznej jest niedopuszczalne.

4 Sąd nie podzielił stanowiska prezentowanego w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2007 r., sygn. II OSK 1530/07 oraz z dnia 10 października 2007 r., sygn. II OSK 1433/07, które nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa. Powołując art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.; dalej: ustawa – Przepisy wprowadzające), wskazano, że przepis ten na okres przejściowy dopuszczał bezpośredni tryb wnoszenia skargi i regulował sposób obliczania terminu jej wniesienia, jednakże miał on charakter edukacyjny, a wraz z utratą jego mocy obowiązującej skargę do sądu administracyjnego wnosi się wyłącznie za pośrednictwem organu administracji publicznej. Niezachowanie prawidłowego trybu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego musi zatem skutkować jej odrzuceniem.

5 Zauważono, że w decyzji SKO w K., na którą wniesiona został skarga, strona została prawidłowo pouczona o sposobie wniesienia skargi. Skoro Spółka wniosła skargę bezpośrednio do WSA w Kielcach, zamiast skierować ją do WSA w Kielcach za pośrednictwem SKO w K., którego decyzję skarży, skargę tę, zdaniem WSA, należało odrzucić.

6 3. Skargę kasacyjną od postanowienia WSA w Kielcach do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka (reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego), zaskarżając to postanowienie w całości i opierając skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania: art. 54 § 1 P.p.s.a., poprzez błędną wykładnię oraz art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie. Z uwagi na wyżej wymienione podstawy kasacyjne wniesiono o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

7 Uzasadniając skargę kasacyjną wskazano na "utrwaloną linię orzeczniczą" NSA, tj. postanowienia z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. II OSK 1674/06, 4 października 2007 r., sygn. I OZ 715/07, 10 października 2007 r., sygn. II OSK 1433/07 oraz 19 października 2007 r., sygn. II OSK 1530/07. Podniesiono, że mimo zmiany w funkcjonowaniu art. 54 § 1 P.p.s.a., WSA winien przesłać skargę wniesioną bezpośrednio do niego właściwemu organowi administracji publicznej, a o zachowaniu ustawowego terminu do wniesienia skargi decyduje data wysłania skargi przez Sąd. Dodano, że w rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia skargi upływał w dniu 13 czerwca 2008 r. w tym też dniu WSA w Kielcach wydał postanowienie odrzucające skargę, więc gdyby zamiast postanowienia WSA w Kielcach wysłał skargę do SKO w K., termin zostałby zachowany. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej, ponieważ wniesienie skargi bezpośrednio do sądu nie jest inną przyczyną niedopuszczalności skargi (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.).

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 4. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 54 § 1 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, należy wskazać, że przepis ten został przez WSA w Kielcach prawidłowo zinterpretowany, gdyż z jego treści wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że uruchomienie postępowania przed sądem administracyjnym następuje poprzez wniesienie skargi za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W konstrukcji uruchamiania postępowania sądowoadministracyjnego przewidzianej w.w. przepisem tylko wniesienie skargi za pośrednictwem organu automatycznie wszczyna postępowanie przed tym sądem.

10 Słusznie i zasadnie Sąd I instancji powołał regulację art. 98 ustawy – Przepisy wprowadzające zawierającą normę szczególną, obowiązującą tylko w okresie dwóch lat od dnia 1 stycznia 2004 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy – P.p.s.a. Tenże przepis dopuszczał w okresie przejściowym i dostosowującym możliwość wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego i jeżeli skarga wniesiona została w terminie trzydziestu dni (art. 53 § 1 P.p.s.a.), sąd administracyjny miał obowiązek przekazać ją organowi, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi. A więc tylko w tym ściśle oznaczonym okresie, przewidzianym w omawianym art. 98 ustawy – Przepisy wprowadzające, możliwe było zainicjowanie postępowania przed sądem administracyjnym także poprzez wniesienie skargi bezpośrednio do tego sądu, który miał obowiązek przekazać sprawę organowi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a., a więc skutecznego uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego. Wprowadzenie takiego rozwiązania w okresie przejściowym potwierdza prawidłowość twierdzenia, że po upływie dwuletniego okresu, licząc od daty 1 stycznia 2004 r., skargę skutecznie można wnosić tylko za pośrednictwem organu administracyjnego.

11 Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że dokonując prawidłowego odczytania przepisu art. 54 § 1 P.p.s.a., Sąd I instancji, który był zobowiązany do badania przewidzianych przez przepisy prawa przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, zasadnie skargę odrzucił, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

12 5. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a.