Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r., II FSK 1453/10

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r., II FSK 1453/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 159/10 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 18 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 159/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 18 listopada 2009 r. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 4 stycznia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 18 listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 2 grudnia 2009 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 8 stycznia 2010 r. skarga została przekazana do organu administracji publicznej. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. otrzymał skargę w dniu 12 stycznia 2010 r.

3 Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, ale za pośrednictwem organu administracji publicznej, wobec mylnego wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data przesłania skargi przez sąd organowi administracji. W rozpoznawanej sprawie nastąpiło to dnia 12 stycznia 2010 r., a ponieważ trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął dnia 4 stycznia 2010 r. skargę należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzucić jako wniesioną po upływie terminu.

4 W wywiedzionej od powyższego postanowienia skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 53 i 54 P.p.s.a. poprzez ich nadinterpretację oraz art. 95 Konstytucji RP. Zdaniem autora skargi kasacyjnej przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawierają regulacji dotyczących wadliwego wnoszenia skarg, zatem należy stosować regulacje zawarte w art. 57 i 65 kpa albo art. 12 i 170 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej: O.p.), które jednoznacznie określają sposób doręczenia oraz sanują doręczenie i zachowanie terminu w przypadku złożenia podania do organu niewłaściwego pod warunkiem, że złożono je przed upływem terminu.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

7 Na wstępie należy zauważyć, że skargę tę oparto na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Jeśli chodzi o zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to autor skargi kasacyjnej nie wskazuje, na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie przepisów wskazanych w zarzucie.

8 Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 53 i 54 P.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzut ten jest bezzasadny. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie i ten przepis Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo odczytał i zastosował. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że skargę należało wnieść w terminie trzydziestu dni od jej doręczenia skarżącej, przepisu art. 53 § 1 P.p.s.a. nie naruszył. Prawidłowo także ocenił, że wobec wynikającego z art. 54 § 1 P.p.s.a. wymogu wnoszenia skargi za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, wniesienie skargi bezpośrednio do sądu jest bezskuteczne i nie powoduje zachowania terminu wynikającego z art. 53 § 1 P.p.s.a. Pogląd ten, w myśl którego o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej, akceptowany jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. B. Dauter (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzecznictwo, Wyd. Wolters Kluwer 2009, teza 10 do art. 53, s. 263). W konsekwencji Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 §1 pkt 2 P.p.s.a. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera regulację, dotyczącą terminu oraz trybu wnoszenia skargi (art. 53 i 54 P.p.s.a). Brak jest podstaw prawnych do stosowania przez sąd administracyjny regulacji zawartych w kpa czy O.p., przepisy wymienionych ustaw stosują organy administracji publicznej.

9 Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 95 Konstytucji RP. Prawidłowe zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, w tym norm dotyczących trybu i terminu wniesienia skargi (art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a) i w konsekwencji odrzucenie skargi na podstawie oraz art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a nie uzasadnia twierdzenia skargi kasacyjnej, że Sąd wkroczył w uprawnienia władzy ustawodawczej.

10 Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 par. 1 i par. 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.