Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2018 r., II FSK 1021/18

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2018 r., II FSK 1021/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca) Sędziowie NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka WSA (del.) Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 5 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. G. (dawniej: S. T.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Op 371/17 w sprawie ze skargi S. G. (dawniej: S. T.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie przewrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi kasacyjnej S.G. (dawniej: S.T.) (dalej: skarżący, strona) jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 17 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Op 371/17, w którym oddalono jego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej: Kolegium) z 30 czerwca 2017 r., wydane na podstawie art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy P. z dnia 31 stycznia 2017 r., ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. w kwocie 595,00 zł.

3 W motywach orzeczenia Sąd podał, że skarżący w dniu 16 lutego 2017 r. odmówił przyjęcia powyższej decyzji od sołtysa wsi R., co wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej decyzji. Dodatkowo z treści sporządzonej i włączonej do akt sprawy notatki sołtysa wsi R. wynikało, że w dniu 16 lutego 2017 r. próbował on doręczyć przedmiotową decyzję, jednakże podatnik otworzył mu drzwi i poinformował go, że jest chory i nie może jej odebrać.

4 W dniu 28 kwietnia 2017 r. wpłynęło do Urzędu Gminy P. odwołanie strony od decyzji z dnia 31 stycznia 2017 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu jego wniesienia. Podatnik podał, że gdy w dniu 18 kwietnia 2017 r. otrzymał z gminy niezrozumiałe dla niego upomnienie do zapłaty, w dniu 25 kwietnia 2017 r. udał się do Urzędu Gminy, gdzie poinformowano go, że upomnienie to dotyczy zaległości z tytułu I raty podatku za 2017 r. Kwestionując skuteczność doręczenia mu przez sołtysa decyzji wymiarowej, co miało mieć według organu miejsce w lutym 2017 r., przyznał wprawdzie, że widział wówczas przez okno jakąś osobę, ale jej nie poznał i dlatego pytał ją o co chodzi. Osoba ta miała ze sobą jakieś kartki i coś tam mówiła, jednakże on zamykając drzwi powiedział jej, że nie wyjdzie, gdyż w tym czasie chorował (sąsiadka robiła mu zakupy) i miał inne zmartwienia. U lekarza jednak nie był, gdyż dał sobie radę przy pomocy leków ogólnie dostępnych. Końcowo wskazał, że z rodziną sołtysa nie ma dobrych stosunków. Nie wiedział przy tym, że teraz sołtys doręcza pisma, gdyż do tej pory gmina wysyłała mu pisma pocztą.

5 Rozpatrując wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na wstępie, że skuteczne doręczenie ww. decyzji Wójta Gminy nastąpiło w trybie art. 153 § 1 O.p. w dniu 16 lutego 2017 r., wobec czego 14-dniowy termin do wniesienia od niej odwołania upłynął z dniem 2 marca 2017 r. Zatem odwołanie złożone przez podatnika osobiście w Urzędzie Gminy w dniu 28 kwietnia 2017 r. zostało złożone już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności.

6 Powoławszy się na treść art. 162 O.p. Kolegium stwierdziło, że podatnik nie dopełnił wszystkich wymogów dla ewentualnego przywrócenia mu uchybionego terminu. Nie uprawdopodobnił on bowiem podnoszonej we wniosku okoliczności, aby w okresie od 16 lutego 2017 r. do 2 marca 2017 r. był ciężko chory, oraz że charakter tego schorzenia uniemożliwiał mu sporządzenie odwołania. Choroba podatnika, niewymagająca - jak sam wskazał - wizyty u lekarza, mająca mieć miejsce w tym okresie, nie może być uznana za przyczynę, która uniemożliwiła mu sporządzenie odwołania. Także okoliczność, iż sąsiadka pomagała mu w tym czasie (robiła zakupy), nie przesądza o niemożności sporządzenia i wniesienia odwołania (osobiście bądź za pośrednictwem osoby trzeciej). Zatem gdyby nawet podatnik nie mógł złożyć odwołania osobiście lub wysłać go na poczcie, to dokładając należytej staranności mógł skorzystać w tym zakresie z pomocy osób trzecich.

7 W skardze od powyższego postanowienia podatnik nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego co do skutecznego doręczenia mu w dniu 16 lutego 2017 r. decyzji Wójta Gminy ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. Podkreślił, że nieprawidłowości w doręczeniu oraz jego choroba winny zostać uwzględnione przy ocenie wniosku.

8 W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślił, że kontroli sądowej w rozpatrywanej sprawie poddane zostało postanowienie Kolegium odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. Natomiast wskazywane w skardze okoliczności dotyczące ewentualnej wadliwości wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji wymiarowej z dnia 31 stycznia 2017 r. podane zostały ocenie Sądu w ramach wyroku o sygn. akt I SA/Op 370/17 oddalającego skargę na postanowienie Kolegium o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

10 Sąd orzekający w tej sprawie uznał za prawidłowe ustalenia organu, że doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, co ustalono w oparciu o wiarygodne dowody, w pełni potwierdzające skuteczne doręczenie skarżącemu, w trybie art. 153 O.p., decyzji organu I instancji. Zatem niewątpliwie z prawidłowym wprowadzeniem decyzji organu I instancji do obrotu prawnego rozpoczął swój bieg termin do wniesienia od niej odwołania, który upływał z dniem 2 marca 2017 r.

11 Zdaniem Sądu nie budzi zastrzeżeń stanowisko organu odwoławczego o braku podstaw do przywrócenia stronie terminu do wniesienia odwołania. Podnoszony przez skarżącego stan jego zdrowia, nie uzasadniał zarówno samej odmowy przyjęcia przesyłki, doręczanej mu osobiście do jego domu przez osobę pełniącą obowiązku sołtysa wsi, w której zamieszkuje, jak i nie stanowi podstawy do uznania, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Słusznie przy tym Kolegium zauważyło, że wskazywany przez skarżącego jego zły stan zdrowia, nie wymagający jednakże, co sam przyznał, interwencji lekarskiej, nie może być uznany jako przeszkoda nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tym bardziej, że jak dalej wskazywał sam skarżący, w czasie mającej mieć miejsce choroby pomagała mu sąsiadka (robiła zakupy). Zatem dokładając należytej staranności mógł skorzystać on z pomocy osób trzecich w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania.

12 Braku winy w uchybieniu terminowi nie uzasadnia również podnoszona w skardze okoliczność złych stosunków z rodziną sołtysa.

13 Sąd zwrócił uwagę, że skarżący, pomimo wiedzy o skierowaniu do niego przesyłki doręczanej mu w dniu 16 lutego 2016 r za pośrednictwem sołtysa, pomimo jej nieprzyjęcia, nie przejawił żadnego zainteresowania co do jej zawartości. Dopiero gdy otrzymał upomnienie do zapłaty, w dniu 25 kwietnia 2017 r. udał się osobiście do urzędu i dowiedział się, że dotyczy ono niezapłaconej pierwszej raty podatku za 2017 r.

14 Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że wbrew podniesionym w skardze zarzutom przy wydaniu zaskarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia art. 162 O.p. mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: P.p.s.a.).

15 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucił naruszenie:

16 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 O.p. przez zaakceptowanie przez sąd rozstrzygnięcia SKO wydanego z naruszeniem art. 162 § 1 O.p. w wyniku badania zasadności przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji braku prawidłowego uprzedniego ustalenia terminu doręczenia skarżącemu decyzji wymiarowej, co spowodowało przedwczesne, a tym samym błędne ustalenie że skarżący ponosi winę w uchybieniu terminu;

17 2) art. 141 § 1 P.p.s.a. przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku przyczyn uznania stanowiska SKO w przedmiocie skuteczności doręczenia skarżącemu decyzji w trybie art. 153 O.p. za prawidłowe;

18 3) art. 170 P.p.s.a. przez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie w oparciu o ustalenia dotyczące skuteczności doręczenia decyzji dokonane na gruncie sprawy I SA/Op 370/17 i wydany w tej sprawie wyrok z 17 listopada 2017 r., podczas gdy wyrok ten nie był prawomocny i dotyczył postanowienia, które organ wydał po uprzednim wydaniu postanowienia będącego przedmiotem skargi w niniejszej sprawie;

19 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 191, art. 153 i art. 177 § 1 O.p. przez zaakceptowanie przez Sąd uznania za udowodnioną przez SKO okoliczność ustaloną z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów na podstawie materiału dowodowego, w którym uwzględniono notatkę sołtysa wsi, która nie mogła stanowić dowodu w sprawie;

20 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 153 § 1 O.p. przez zaakceptowanie ustaleń faktycznych prowadzących do uznania, że wskutek odmowy przyjęcia decyzji nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji.

21 Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

22 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

23 Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

24 Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, które przesłanki określa art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.

25 W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna jako sformalizowany środek prawny powinna spełniać wymagania wynikające z art. 176 P.p.s.a., tj. powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym w tym przepisie wymaganiom materialnym, tzn. powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. To sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych czy też ich uzasadnienia.

26 Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.).

27 Ocena zasadności naruszenia przepisów postępowania musi uwzględniać to, że o skuteczności tych zarzutów nie decyduje każde uchybienie przepisów procesowych, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy musi uzasadniać istnienie możliwości odmiennego wyniku sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w taki sposób, że w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

28 Uwzględniając przedstawione uwagi wprowadzające należy stwierdzić, że zarzuty kasacyjne odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania nie zostały uzasadnione w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 P.p.s.a. Nie wynika z nich bowiem, poza ponownym przedstawieniem tez strony skarżącej prezentowanych już w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego, z jakich dokładnie powodów, w jakim zakresie, w relacji do jakich innych okoliczności podlegających ustaleniu, lecz nieustalonych, niewyjaśnionych i nierozważonych, za wadliwe należałoby uznać ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie oraz dlaczego równie błędna jest ocena faktów stanowiących podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

29 Jak prawidłowo w skardze kasacyjnej stwierdził jej autor, w postępowaniu administracyjnym rozumianym jako postępowanie zainicjowane odwołaniem od decyzji podatkowej, w którym analizowana jest kwestia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji oraz do przywrócenia takiego terminu, zagadnienie prawidłowości doręczenia decyzji podlega analizie raz, a nie dwukrotnie, raz na potrzeby przywrócenia terminu, a raz na potrzeby stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Relacje między tymi postępowaniami wpadkowymi są drugorzędne w sprawie; ważne, by zagadnienie to zostało poddane analizie organu na potrzeby obu postępowań. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że organ podatkowy przeanalizował zagadnienie prawidłowości doręczenia skarżącemu decyzji w trybie art. 153 o.p. Dlatego też argumenty, które podnosi skarżący, dotyczące kolejności rozpatrywania spraw przez organ podatkowy czy sąd administracyjny, nie mają, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wpływu na treść rozstrzygnięcia. A jak zostało wyjaśnione powyżej, tylko takie uchybienie przepisom procesowym prowadziłoby do uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. Skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób analiza tego zagadnienia w jednym bądź drugim postępowaniu wpadkowym przez organ podatkowy przełożyłaby się na wynik sprawy. Nie przedstawił też argumentacji pozwalającej uznać, że w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji w wyniku rozpoznania poszczególnych zagadnień w sprawie I SA/Op 371/17 i I SA/Op 370/17 doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które spowodowało wadliwe rozpoznanie spraw skarżącego.

30 Nie budzi wątpliwości, że w postępowaniu dotyczącym skarżącego kwestia doręczenia decyzji wymiarowej została prawidłowo poddana analizie, a w aktach sprawy znajduje się materiał dowodowy dotyczący tego zagadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie stanowisko przedstawione w wyroku tutejszego Sądu z dnia 5 października 2018 r., sygn. akt II FSK 1020/18 i częściowo przyjmuje przedstawioną w nim argumentację jako własną.

31 Zgodnie z art. 148 § 1 O.p. Osobie fizycznej, a taką jest skarżący, doręczeń w postępowaniu podatkowym dokonuje się m.in. pod adresem jej zamieszkania. Doręczenia pisma w postępowaniu prowadzonym przez wójta, może dokonać sołtys (art. 144 § 1 i § 4 O.p.). W tym przypadku pozostaje poza sporem, że pismem, którego doręczenia dotyczy spór, była decyzja wydana przez organ podatkowy. Doręczenie tego pisma mogło być zatem dokonane przez sołtysa wsi, w której zamieszkuje skarżący. Nie budzi też wątpliwości, że próba doręczenia została podjęta w miejscu zamieszkania skarżącego, a zatem w miejscu wskazanym w art. 148 § 1 O.p. Skarżący, co jest bezsporne, pisma tego od sołtysa nie odebrał, co wynika z treści jego pism składanych w toku postępowania, w tym również ze skargi kasacyjnej. Spór dotyczy jedynie tego, czy w sposób jednoznaczny odmówił on odbioru pisma i czy odmowa ta została prawidłowo odnotowana. W tym zakresie przyznać należy rację Sądowi pierwszej instancji, który zaakceptował stanowisko organu odwoławczego o przyjęciu fikcji doręczenia decyzji w dniu, w którym sołtys podjął próbę jego doręczenia. Skarżący nie zaprzecza bowiem, że sołtys był pod jego posesją w tym dniu i dysponował decyzją. Wprawdzie zaprzecza, jakoby poinformował go o tym, że chce mu doręczyć decyzję, jednakże wskazane przez niego choćby w skardze kasacyjnej, skardze i odwołaniu okoliczności, przeczą prezentowanej przez niego tezie o nierozpoznaniu (z uwagi na chorobę i odległość między wejściem na posesję a wejściem do domu – 15-17 m) osoby doręczającej pismo i niemożności porozumienia się z nią. Skarżący przyznaje, że to on był osobą, do której zwracał się doręczający pismo i że wskazując na swoją chorobę nie wyszedł do tej osoby i nie wpuścił jej na teren posesji. Sołtys wsi podjął próbę osobistego doręczenia decyzji, a skarżący wymawiając się chorobą odmówił wyjścia z domu i odebrania przesyłki. Podkreślić należy, że skarżący nie był nawet u lekarza, a więc nie dysponuje dowodem pozwalającym stwierdzić, że jego choroba uniemożliwiała mu współpracę z doręczającym i odebranie decyzji. Wyjaśnienia skarżącego są zgodne z notatką służbową, jaka została sporządzona przez sołtysa co do przyczyn niedoręczenia przesyłki. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w okolicznościach tej sprawy doręczyciel prawidłowo stosownie do art. 153 § 1 i § 2 O.p. uznał, iż skarżący odmówił przyjęcia decyzji podatkowej. Dla skuteczności doręczenia nie jest bowiem niezbędne, aby adresat pisma znał jego zawartość (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 1875/17). Wola skarżącego co do odmowy przyjęcia pisma została w sposób dostateczny uwidoczniona, skoro powołując się na swoją chorobę nie podszedł do sołtysa lub nie umożliwił mu wejścia do domu i wręczenia pisma. Z tych powodów prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że decyzja została doręczona skarżącemu w sposób określony w art. 153 § 2 O.p. i od 17 lutego 2017 r. (następnego dnia po doręczeniu decyzji) rozpoczął bieg terminu do wniesienia odwołania.

32 Działanie organu nie naruszało przy tym art. 120 i art. 191 O.p. Nie ma znaczenia dla oceny zaistniałego stanu faktycznego przywoływana przez skarżącego okoliczność konfliktu rodziny sołtysa ze skarżącym. Sołtys działał w tym przypadku jako osoba upoważniona, z racji wykonywanej funkcji, do doręczania pism w postępowaniu podatkowym. Miał zatem nie tylko prawo, ale i obowiązek doręczenia pisma. Ponadto w przypadku istniejącego konfliktu, jaki tłumaczyć miał zdaniem skarżącego to, że sołtys nie wszedł na posesję, niewiarygodne wydaje się twierdzenie skarżącego, że nie znał osoby doręczającej pismo. Nie było też potrzeby badania, kiedy została sporządzona notatka o przyczynach niedoręczenia przesyłki, skoro skarżący nie zaprzecza, że nie wyszedł z domu, powołując się na swoją chorobę i nie zaprosił sołtysa, aby wszedł na jego posesję. Przepis art.153 § 1 O.p. nakazuje podmiotowi doręczającemu jedynie poczynienie adnotacji o odmowie przyjęcia przesyłki i dacie odmowy. Wprawdzie co do zasady adnotację taką powinno się zamieścić na przesyłce, zwracanej następnie do nadawcy, jednakże sporządzenie tego rodzaju notatki na odrębnej kartce papieru, jeżeli zawiera ona wszystkie wymagane prawem informacje i została załączona do akt sprawy wraz ze zwróconą przesyłką, nie może stanowić o uchybieniu art. 153 § 1 O.p., jeżeli nie zostanie wykazane, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. W tym przypadku wpływu takiego nie wykazano, skoro notatka stanowi jedynie uzupełnienie adnotacji na przesyłce.

33 Dodać należy, że w skardze kasacyjnej nie przedstawiono żadnych argumentów mających świadczyć o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Argumentacja skarżącego dotyczyła wyłącznie kwestionowania prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej, co okazało się w sprawie nieskuteczne.

34 Z tych względów na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

35 Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie mu wynagrodzenia z tytułu świadczenia pomocy prawnej z urzędu, wyłącznie właściwy do rozpoznania tego wniosku jest bowiem z mocy art. 254 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny.