Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2021 r., III OSK 5006/21

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2021 r., III OSK 5006/21

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. V. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt VII SAB/Wa 21/21 odrzucające skargę A. V. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie państwu obcemu osoby ściganej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 25 marca 2021 r. sygn. akt VII SAB/Wa 21/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." odrzucił skargę A. V. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie państwu obcemu osoby ściganej (pkt 1) oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł (pkt 2).

3 W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że niedopuszczalna jest skarga wniesiona na bezczynność Ministra polegającą na nierozstrzygnięciu wniosku o ekstradycję skarżącego. Postępowanie o ekstradycję toczy się według przepisów ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 534 ze zm.) zwanej dalej "k.p.k.". Natomiast zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określają art. 3 § 2 - § 3 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie ekstradycji wydawane przez organ władzy wykonawczej, jakim jest Minister Sprawiedliwości, nie stanowi w ocenie Sądu pierwszej instancji decyzji administracyjnej w rozumieniu ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) zwanej dalej "k.p.a.". Poddanie postanowienia Ministra kontroli sądu administracyjnego nie jest dopuszczalne ze względu na rozdział kompetencji między sądami powszechnymi i sądami administracyjnymi. W konsekwencji powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontroli postępowania ekstradycyjnego, w tym działania Ministra Sprawiedliwości w powyższym postępowaniu.

4 Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył A. V., zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie:

5 1. przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 66 § 4 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przez odrzucenie skargi na bezczynność z uwagi na uznanie, że postępowanie o ekstradycję osoby ściganej jest postępowaniem prowadzonym wyłącznie na podstawie przepisów k.p.k., a rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości jako organu władzy wykonawczej nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji odrzucenie skargi A. Y. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości polegającej na nierozstrzygnięciu wniosku o ekstradycję skarżącego, w sytuacji gdy Sąd Apelacyjny w Warszawie, II Wydział Karny, postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Warszawie o odmowie przyjęcia skargi na przewlekłość postępowania, wskazując, że postępowanie ekstradycyjne toczące się przed Sądem Okręgowym w Warszawie zostało prawomocnie zakończone [...] kwietnia 2017 r., kiedy Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem w sprawie [...] utrzymał w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z [...] lutego 2017 r., sygn. akt: [...] stwierdzające prawną dopuszczalność przekazania A. V. amerykańskim organom wymiaru sprawiedliwości, przez co doszło do negatywnego sporu o właściwość, a także naruszono prawo strony do sądu i uniemożliwiono uzyskanie rozstrzygnięcia w sprawie, a skarżący został pozbawiony możliwości dalszego procedowania,

6 2. przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia tj. art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a. przez stwierdzenie, że postępowanie przed Ministrem Sprawiedliwości w przedmiocie wydania osoby Stanom Zjednoczonym Ameryki nie jest postępowaniem administracyjnym i nie podlega kontroli sądów administracyjnych, podczas gdy jest to decyzja rozstrzygająca o określonej sprawie indywidualnego podmiotu; i w rezultacie:

7 3. naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy nie istnieją ku temu podstawy, gdyż sprawa wydania osoby Stanom Zjednoczonym Ameryki stanowi sprawę administracyjną podlegającą kontroli sądów administracyjnych,

8 4. prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a to art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 k.p.a. przez odrzucenie skargi będącego konsekwencją przyjęcia, że skarżący figuruje w policyjnych bazach danych, jako osoba poszukiwana i w przypadku jego zatrzymania na terytorium Polski Minister Sprawiedliwości w każdej chwili podejmie stosowne czynności, albowiem zachodzą przesłanki do rozstrzygnięcia wniosku władz amerykańskich, w sytuacji gdy pomimo upływu ponad 3 lat od momentu wydania postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z [...] kwietnia 2017 roku o dopuszczalności przekazania A. V. amerykańskim organom wymiaru sprawiedliwości, Minister Sprawiedliwości nie podjął nadal decyzji czy ww. zostanie przekazany w ramach procedury ekstradycyjnej, a skarżący nie był osobą poszukiwaną, co prowadzi do wniosku, że Minister Sprawiedliwości nie chce bądź nie może podjąć rozstrzygnięcia w tym zakresie.

9 W oparciu o tak sformułowane zarzuty A. V. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Wniósł ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

10 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sprawiedliwości wniósł o odrzucenie skargi, w całości podzielając stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaprezentowane w treści zaskarżonego postanowienia.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

13 Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionej przez pełnomocnika skarżącego kwestii niedopuszczalności odrzucenia skargi w oparciu o negatywny spór o właściwość pomiędzy sądem administracyjnym a sądem powszechnym, stwierdzić należy że zarzut ten jest bezzasadny. Jak wskazuje strona skarżąca, Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z [...] lutego 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Warszawie o odmowie przyjęcia skargi na przewlekłość postępowania, wskazując, że postępowanie ekstradycyjne toczące się przed Sądem Okręgowym w Warszawie zostało prawomocnie zakończone. Z faktu tego skarżący wywodzi niedopuszczalność odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 4 p.p.s.a.

14 Jak stanowi powyższy przepis, Sąd nie może odrzucić skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. W orzecznictwie słusznie wskazuje się, że warunkiem zastosowania regulacji zawartej w art. 58 § 4 p.p.s.a. jest uznanie się przez sąd powszechny za niewłaściwy wyłącznie w tej samej sprawie, w której wniesiono skargę do sądu administracyjnego. Powoływanie się przez sąd na orzeczenia sądu powszechnego zapadłe w innych podobnych sprawach jest natomiast bezpodstawne (NSA w postanowieniu z 27 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 1315/10, LEX nr 1080941, por. wyrok tego Sądu z 4 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 3053/13, LEX nr 1989939). Zatem aby ziściła się negatywna przesłanka odrzucenia skargi z art. 58 § 4 p.p.s.a., konieczne jest ustalenie tożsamości sprawy, w której sąd powszechny uznał się za niewłaściwy, oraz sprawy obecnie zawisłej przed sądem administracyjnym. W rozpatrywanej sprawie, jak wskazuje autor skargi kasacyjnej, sąd powszechny odmówił przyjęcia skargi na przewlekłość postępowania z uwagi na fakt, że postępowanie ekstradycyjne zostało prawomocnie zakończone. W konsekwencji uznać należy, że sąd powszechny orzekł o niedopuszczalności skargi na przewlekłość sądowego postępowania ekstradycyjnego, a nie postępowania przed Ministrem Sprawiedliwości. Skarga, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 75 ze zm.), przysługuje stronie, której prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności sądu lub prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze. Skarga ta nie dotyczy natomiast przewlekłości postępowania przed innymi podmiotami, z zastrzeżeniem art. 1 ust. 2 powołanej ustawy. Skarżący nie może powoływać się na negatywny spór o właściwość w oparciu o niemożność skorzystania z instrumentu prawnego, który nie służy kontroli przewlekłości działania organu, jakim jest Minister Sprawiedliwości. Podsumowując uznać należy, że brak jest tożsamości spraw pozwalającej na przyjęcie, iż sąd powszechny odmówił kontroli przewlekłości Ministra w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie państwu obcemu osoby ściganej.

15 Przechodząc do istoty sprawy przedstawić należy, że postępowanie ekstradycyjne regulowane jest przepisami Kodeksu postępowania karnego oraz, w pewnym zakresie, przepisami Konstytucji RP. Postępowanie to, jak prawidłowo zauważył Sąd pierwszej instancji, jest kilkuetapowe. W pierwszej kolejności prokurator, po złożeniu wniosku o wydanie osoby, przesłuchuje tę osobę i w miarę potrzeby zabezpiecza dowody znajdujące się w kraju, po czym wnosi sprawę do właściwego miejscowo sądu okręgowego (art. 602 § 2 k.p.k.). Następnie, w myśl art. 603 k.p.k. sąd okręgowy orzeka w przedmiocie wniosku państwa obcego (§ 1), wydając postanowienie o dopuszczalności albo o niedopuszczalności wydania (§ 3). W dalszej części postępowania Sąd przekazuje prawomocne postanowienie wraz z aktami sprawy Ministrowi Sprawiedliwości, który po rozstrzygnięciu wniosku zawiadamia o tym właściwy organ państwa obcego (§ 5).

16 Zagadnienie ekstradycji było także przedmiotem wypowiedzi Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 21 września 2011 r. sygn. akt SK 6/10, OTK-A 2011, nr 7, poz. 73, wskazał że w sytuacji uznania przez Sąd prawnej dopuszczalności ekstradycji, Minister Sprawiedliwości może wydać osobę ściganą władzom państwa wzywającego albo odmówić jej wydania. TK zauważa, że faktyczne wydanie osoby ściganej władzom państwa wzywającego poprzedza bezpośrednio nie postępowanie sądowe, lecz sui generis postępowanie prowadzone przez Ministra Sprawiedliwości na podstawie przepisów k.p.k.

17 Skarżący kasacyjnie twierdzi, że postępowanie przed Ministrem Sprawiedliwości w przedmiocie wydania osoby ściganej Stanom Zjednoczonym Ameryki jest postępowaniem administracyjnym i podlega kontroli sądów administracyjnych, ponieważ jest to decyzja rozstrzygająca o określonej sprawie indywidualnego podmiotu. W celu odpowiedzi na pytanie, czy postępowanie ekstradycyjne jest postępowaniem administracyjnym, konieczna jest analiza właściwych przepisów procedury administracyjnej. W myśl art. 1 pkt 1 k.p.a., Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco. Aby zdekodować pojęcie "sprawy indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej" (sprawy administracyjnej), należy odwołać się do utrwalonego stanowiska orzecznictwa i doktryny. Zgodnie z tymi poglądami, na sprawę w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (wyroki NSA z: 28 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 2242/11, LEX nr 1136672 i z 16 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1865/10, LEX nr 746833). Przedmiotem wszczęcia postępowania administracyjnego może być wyłącznie sprawa indywidualna rozstrzygana w formie decyzji administracyjnej. Granice przedmiotowe wszczęcia postępowania administracyjnego wyznacza art. 1 pkt 1 k.p.a. przez ustanowienie przesłanek stosowania przepisów ogólnego postępowania administracyjnego. O przedmiocie postępowania administracyjnego przesądza regulacja w przepisach materialnego postępowania administracyjnego (tak NSA w wyroku z 7 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 419/17, LEX nr 2653246 i B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 374).

18 Zdaniem NSA w składzie orzekającym, kluczowe dla rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia jest ustalenie, dokonane przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt SK 6/10, zgodnie z którym Minister Sprawiedliwości, podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie ekstradycji, działa na podstawie przepisów procedury karnej. Okoliczność ta wyłącza możliwość uznania, że rozstrzygnięcie to stanowi decyzję administracyjną. Aby można było mówić o sprawie administracyjnej, konieczne jest bowiem wystąpienie elementu przedmiotowego tej sprawy. Innymi słowy, warunkiem zastosowania przepisów k.p.a. jest stwierdzenie, że organ administracji wydając decyzję konkretyzuje normę prawa administracyjnego materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko w takiej sytuacji organ ten rozstrzyga sprawę administracyjną. Nie można tracić z pola widzenia faktu, iż podmioty wchodzące w skład władzy wykonawczej realizują różne funkcje, w tym administracyjne, ale także polityczne. Zatem nie każde działanie podejmowane przez organ administracji będzie miało charakter decyzji wydawanej w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej. Z działaniami innego typu można mieć do czynienia wówczas, gdy organ władzy wykonawczej realizuje kompetencję o charakterze politycznym niebędącą rozstrzygnięciem sprawy indywidualnej, ale także gdy uczestniczy w kształtowaniu sytuacji prawnej jednostki w ramach relacji niebędącej stosunkiem administracyjnoprawnym (np. w ramach stosunku cywilnoprawnego albo karnego). Bezspornie w niniejszej sprawie Minister Sprawiedliwości działa na podstawie art. 603 § 5 k.p.k., a zatem swoim rozstrzygnięciem wykracza poza zakres normowany przepisami prawa administracyjnego.

19 Podsumowując tę część rozważań, w ocenie NSA rozstrzygnięcie w przedmiocie ekstradycji nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu k.p.a. i nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Stanowisko to potwierdza analiza właściwych przepisów ustawy zasadniczej. Jak stanowi art. 184 Konstytucji, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Pojęcie "działalności administracji publicznej" powinno być rozumiane szeroko, ale w aspekcie przedmiotowym musi odnosić się ono do stosowania prawa administracyjnego. Za postanowieniem NSA z 11 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 3265/21, LEX nr 3174692, przypomnieć należy że kluczowa dla uznania dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej jest okoliczność, czy dany podmiot konkretyzując normę prawną stosuje przepisy materialnego prawa administracyjnego, czy też nie. W rozpatrywanej sprawie na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć negatywnie. Minister Sprawiedliwości, podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie ekstradycji, działa wyłącznie na podstawie przepisów procedury karnej oraz ewentualnie na podstawie wiążących Rzeczpospolitą Polskę umów międzynarodowych. Prawidłowość tego toku rozumowania potwierdza stanowisko TK zawarte w przedstawionym powyżej wyroku o sygn. akt SK 6/10, gdzie sąd konstytucyjny wywiódł, iż z uwagi na uwarunkowania polityczne związane z wydaniem osoby ściganej władzom państwa wzywającego, udział Ministra Sprawiedliwości w postępowaniu ekstradycyjnym jest konsekwencją konstytucyjnej kompetencji Rady Ministrów do prowadzenia polityki zagranicznej (art. 146 ust. 1 i ust. 4 pkt 9 Konstytucji) oraz podziału władz (art. 10 Konstytucji). Uznać zatem należy, że kompetencja Ministra Sprawiedliwości do podjęcia rozstrzygnięcia o faktycznym wydaniu władzom państwa obcego osoby ściganej jest elementem władzy politycznej, a nie elementem sprawowania administracji publicznej. Ratio legis rozwiązań przyjętych w k.p.k. w tym zakresie jest, aby etap sądowy, w ramach którego rozstrzyga się o prawnej dopuszczalności ekstradycji, wzmocnić etapem decyzji władzy wykonawczej o istnieniu woli politycznej wydania konkretnej osoby ściganej.

20 Powyższe ustalenia przesądzają o niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 w zw. z art. 66 § 4 k.p.a.

21 Nie są też trafne zarzuty zmierzające do wykazania naruszenia prawa skarżącego do sądu. Autor skargi kasacyjnej wskazując, że prawo skarżącego do stwierdzenia bezczynności Ministra Sprawiedliwości jest sprawą w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP pomija fakt, iż prawo do sądu zostało już skonsumowane na etapie postępowania prowadzonego przez sąd karny. Wynik analizy dopuszczalności wydania skarżącego okazał się dla niego negatywny, co oznacza, iż sąd powszechny orzekł już o "sprawie" skarżącego w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Prawdą jest, że pojęcie "sprawy" na gruncie Konstytucji ma charakter autonomiczny i nie może być wykładane przez pryzmat przepisów ustawowych, takich jak art. 3 § 2 p.p.s.a. Niemniej, skoro sąd orzekł już o prawach skarżącego w ten sposób, że dopuścił jego ekstradycję, to nie można mówić o naruszeniu prawa do sądu z uwagi na brak decyzji organu władzy wykonawczej o faktycznej realizacji tej ekstradycji. Słusznie zwraca na tę kwestię uwagę NSA w postanowieniu z 13 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 2684/19, LEX nr 2743410, uznając że poddanie postanowienia Ministra kontroli sądu administracyjnego łączyłoby się z wkraczaniem w sferę uprzednio rozstrzygniętą przez sąd karny. Minister Sprawiedliwości podejmuje swoje działania po zakończonym postępowaniu prawnokarnym i w zależności od prawomocnego orzeczenia sądu karnego nie wydaje osoby poszukiwanej albo może ją wydać.

22 Stanowisko to wzmacnia brzmienie art. 55 ust. 5 Konstytucji RP, który stanowi, iż sąd orzeka "w sprawie dopuszczalności ekstradycji". Na podstawie normy prawnej zawartej w tym przepisie ustrojodawca uznał za wystarczającą gwarancję, aby w sprawach o wydanie osoby państwu obcemu sądy podejmowały rozstrzygnięcie w przedmiocie ekstradycji, co oznacza, że decyzja o faktycznym wydaniu tejże osoby wymyka się kontroli sądowej. Prawo do sądu jest zapewnione, ponieważ uznanie przez sąd ekstradycji za niedopuszczalną wiąże organ władzy wykonawczej w tym sensie, iż Minister Sprawiedliwości nie może, pomimo prawomocnego orzeczenia sądowego, uznać ekstradycji za prawnie dopuszczalną – tak TK w powołanym wyroku o sygn. akt SK 6/10. W tym samym orzeczeniu Trybunał uznał, że "przyznanie organowi wykonawczemu państwa-strony, w art. 4 ust. 1 umowy z USA o ekstradycji, upoważnienia do wydania własnego obywatela, "(...) jeżeli według jego uznania będzie to właściwe i możliwe", nie oznacza przyznania temu organowi władzy uznaniowej o charakterze absolutnym i oderwanym od jakichkolwiek kryteriów legalności działania. Postanowienie to dopuszcza bowiem zgodę Ministra Sprawiedliwości na wydanie obywatela polskiego jedynie wówczas, gdy jest to "możliwe", a także "właściwe". Powyższe, zdaniem NSA w składzie orzekającym oznacza, że organowi władzy wykonawczej powierzona została swoboda decyzyjna w zakresie decydowania o faktycznym wykonaniu ekstradycji. Skoro w ramach tej swobody organ władzy wykonawczej może podejmować rozstrzygnięcie na podstawie przesłanek pozaprawnych (por. postanowienie SN z 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV KK 39/13, OSNKW 2013, nr 7, poz. 62, gdzie Sąd ten wskazał, iż pojęcie, czy wydanie jest "właściwe", nie ma jakichkolwiek konotacji prawnych i wskazuje na daleko posuniętą uznaniowość właściwego organu), działając przy tym na podstawie przepisów k.p.k. i w ramach konstytucyjnej kompetencji Rady Ministrów do prowadzenia polityki zagranicznej, to brak jest podstaw do uznania dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko tego Sądu zawarte w postanowieniu z 13 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 2684/19, LEX nr 2743410, gdzie wskazano, że poddanie postanowienia Ministra kontroli sądu administracyjnego nie jest dopuszczalne ze względu na rozdział kompetencji między sądami powszechnymi i sądami administracyjnymi, i mogłoby zostać uznane za niezgodne z art. 175 ust. 1 Konstytucji, zaś przyjęta w Polsce procedura rozstrzygania spraw ekstradycyjnych gwarantuje przestrzeganie wolności i praw człowieka i obywatela zawartych w Konstytucji oraz aktach rangi ustawy.

23 W konsekwencji powyższego za nieuzasadniony Naczelny Sąd Administracyjny uznaje zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

24 Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie był uprawniony do oceny zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 k.p.a. przez odrzucenie skargi będące konsekwencją przyjęcia, że skarżący figuruje w policyjnych bazach danych jako osoba poszukiwana i w przypadku jego zatrzymania na terytorium Polski Minister Sprawiedliwości w każdej chwili podejmie stosowne czynności, albowiem zachodzą przesłanki do rozstrzygnięcia wniosku władz amerykańskich. Odpowiedź na tak sformułowany zarzut oznaczałaby bowiem merytoryczną analizę stanu faktycznego sprawy w sytuacji, w której skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna.

25 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.