Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2004 r., FZ 309/04

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2004 r., FZ 309/04

Tekst

TEZY

1 Nie wystarcza ogólnikowe stwierdzenie, że uzasadnienie wyroku jest "niejednorodne i samo w sobie może budzić rozliczne wątpliwości". Należy wskazać wyraźnie, który fragment uzasadnienia jest dla strony niezrozumiały.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 26 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Spółki z o.o. "P." w K.-G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2004 r. I SA/Wr 1398/02 w zakresie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 1 września 2003 r. I SA/Wr 1398/02 w sprawie ze skargi Spółki z o.o. "P." w K.-G. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.-G. z dnia 28 marca 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2000 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

3 Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.

4 Z wniosku z dnia 5 kwietnia 2004 r. nie wynika, by jego Autor miał jakiekolwiek wątpliwości co do treści samego rozstrzygnięcia, jak i co do jego motywów. Nie wystarcza ogólnikowe stwierdzenie, że uzasadnienie wyroku jest "niejednorodne i samo w sobie może budzić rozliczne wątpliwości". Należy wskazać wyraźnie, który fragment uzasadnienia jest dla strony niezrozumiały, bądź nasuwa określone wątpliwości. Tymczasem wniosek zawierał żądania uzupełnienia uzasadnienia wyroku - na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji - bądź stanowił polemikę z wywodami Sądu. Tego rodzaju okoliczności mogą uzasadniać podstawy skargi kasacyjnej od wyroku ale nie wniosek o jego wykładnię złożony na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/. O tym, co ma zawierać uzasadnienie decyduje Sąd, a nie strona. Bezzasadność wniosku, a w konsekwencji i zażalenia - nie może zatem budzić żadnych wątpliwości.

5 Nie wiadomo dlaczego żalący się oczekiwał zreferowania treści wniosku, która powinna być znana jego Autorowi.

6 W tej sytuacji należało na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowić jak w sentencji.