Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2013 r., IV SA/Wr 624/11

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2013 r., IV SA/Wr 624/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.) Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 624/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.

3 Doprecyzowanym w dniu 29 maja 2013 r. wnioskiem, skarżący zwrócił się do Sądu o dokonanie wykładni uzasadnienia omawianego wyroku. Z treści pism procesowych skarżącego nie wynika jednak przedmiot jego wątpliwości. Skarżący, przedstawiając stan faktyczny sprawy, przez cały czas zdaje się za to kwestionować zasadność podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Na wstępie wskazać należy, że wniosek o dokonanie wykładni orzeczenia podlegał ocenie w ramach art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

6 W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjęty jest pogląd, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, Lex nr 75533).

7 Zakres wątpliwości co do treści wyroku strona winna określić we wniosku o dokonanie jego wykładni. Przy czym, strona mająca wątpliwości co do treści wyroku w zakresie uzasadnienia powinna wskazać, który fragment uzasadnienia jest dla niej niezrozumiały (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2004 r., sygn. akt FZ 309/04, publ. Legalis).

8 Podkreślenia jednak wymaga, że wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami, co do dalszego postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1517/02, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1998 r., sygn. akt III AO 25/97, OSNP 1999, nr 4, poz. 151). Sięgnięcie do instytucji wykładni orzeczenia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Instytucja ta nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego czy prawnego, ani pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia.

9 Zdaniem Sądu, w rozważanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni uzasadnienia wydanego orzeczenia, albowiem zostało ono sformułowane w sposób jasny, nie budzący żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Z kolei, sam skarżący nie wskazuje, który jego fragment jest niezrozumiały, zaś podnoszone przez niego zarzuty dotyczą w istocie kwestii zasadności podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia.

10 Mając powyższe na względzie Sąd, na mocy art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.