Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2005 r., FSK 1498/04

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2005 r., FSK 1498/04

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędziowie NSA Maria Dożynkiewicz, Włodzimierz Kubiak (spr.), Protokolant Krzysztof Kołtan, po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Zbigniewa S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2004 r. sygn. akt III SA 1430/02 w sprawie ze skargi Zbigniewa S. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 10 maja 2002 r. (...) w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Zbigniewa S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 1.200 zł (słownie: tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 16 lutego 2004 r. III SA 1430/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Zbigniewa S. na decyzję izby Skarbowej w W. z dnia 10 maja 2002 r. (...) w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych.

3 W motywach orzeczenia Sąd podał, że poza sporem w sprawie pozostawał fakt, że Zbigniew S. wpłacił w dniu 8 kwietnia 1998 r. kwotę 10.000 zł tytułem zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. spółki "U." Sp. z o.o. z siedzibą w C., której był prezesem zarządu i jedynym udziałowcem. W dniu 21 stycznia skarżący złożył do Urzędu Skarbowego w C. wniosek o zwrot tej kwoty, gdyż jego zdaniem stanowiła ona nienależne świadczenie i zgodnie z przepisem art. 74 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jako nadpłata, podlegała zwrotowi.

4 Sąd powołując się na przepis art. 72 Ordynacji podatkowej stwierdził, że wpłacona przez skarżącego kwota nie była nadpłatą. W tej sytuacji o zwrocie wpłaty, której dokonał skarżący nie można było orzec na podstawie powołanego wyżej przepisu Ordynacji podatkowej.

5 Sąd podzielił pogląd, że podatek może być skutecznie zapłacony przez inną osobę niż podatnik, co miało miejsce w sprawie niniejszej. W świetle bowiem brzmienia art. 59 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe wygasa między innymi poprzez zapłatę podatku. Ustawodawca nie zastrzegł jednak, aby zapłata podatku musiała być dokonana przez podatnika. W świetle zatem art. 59 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stosunek prawnopodatkowy wygasa efektywnie również wówczas, gdy zapłaty podatku dokona osoba trzecia, a więc prezes zarządu spółki oraz jej 100% udziałowiec. W związku z tym Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów art. 72 par. 1 oraz 120 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie Sąd uznał, że czym innym jest dochodzenie ewentualnych roszczeń o zwrot nienależnego świadczenia wobec podmiotu, który w związku z zapłatą podatku stał się wzbogacony.

6 W skardze kasacyjnej Zbigniew S. wniósł o uchylenie w całości omówionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

7 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie postanowień art. 72 par. 1 oraz art. 207 par. 2 i art. 208 par. 1 w związku z art. 59 par. 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi przedstawiono przebieg postępowania w sprawie oraz zawarto polemikę ze stanowiskiem zajętym przez organy podatkowe oraz Sąd, iż podatek może być skutecznie zapłacony także przez inny podmiot niż podatnik. Wskazano na odmienne w tym zakresie poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowym i doktrynie prawa podatkowego.

8 Pismem procesowym z dnia 10 grudnia 2004 r., które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 4 stycznia 2005 r., stanowiącym jak wynika z jego treści uzupełnienie wniesionej skargi, autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie postanowień art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269 ze zm./ w związku z naruszeniem prawa przez błędną wykładnię art. 72 par. 1 Ordynacji podatkowej, jak też naruszenie postanowień art. 145 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ podatkowy art. 207 i art. 208 par. 1 w związku z art. 59 par. 1 Ordynacji podatkowej.

9 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, ponadto pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł na rozprawie w dniu 18 stycznia 2005 r. o zasądzenie od skarżącego na rzecz tego organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga kasacyjna w sprawie niniejszej nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co powoduje, że podlega ona oddaleniu.

12 Wskazać trzeba, że skarga kasacyjna to sformalizowany środek odwoławczy. Stanowi o tym art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części uzasadnienia "p.p.s.a.". Skarga kasacyjna w świetle powołanego przepisu ustawy czynić powinna nie tylko zadość wymaganiom przewidzianym dla pism procesowych pochodzących od strony /art. 46 par. 1 p.p.s.a./, ale także warunkom odnoszącym się tylko do tej skargi. W skardze kasacyjnej należy więc między innymi przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Tymczasem analiza treści skargi kasacyjnej wniesionej w rozpoznanej sprawie wskazuje na to, że wymienionych koniecznych elementów skarga nie zawiera. Przede wszystkim w skardze kasacyjnej wskazano czy jej autor zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, czy też naruszenie przepisów postępowania w sposób który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

13 Skarga kasacyjna ogranicza się natomiast do przedstawienia stanowiska autora skargi kasacyjnej w stosunku do decyzji podjętych przez organy podatkowe oraz rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tak zredagowana skarga kasacyjna nie spełnia warunków materialnych określonych w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. Uniemożliwia to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zbadanie zaskarżonego wyroku pod kątem jego legalności i czyni skargę kasacyjną nie nadającą się do merytorycznej kontroli. Wynika to także z brzmienia art. 183 p.p.s.a., z mocy którego Sąd jest związany granicami skargi kasacyjnej.

14 Treść pisma procesowego z dnia 10 grudnia 2004 r. świadczy o tym, że autor skargi kasacyjnej dostrzegł jej braki. Pismo to, stanowiące jak to chce autor skargi "uzupełnienie skargi w zakresie przytoczonych podstaw kasacyjnych", jest w istocie kolejną skargą kasacyjną. Zawiera ono bowiem zarzuty, których wcześniej nie powołano. Dotyczy to przepisów art. 1 par. 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 145 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. Pismo to zawiera także uzasadnienie nowych zarzutów kasacyjnych. W świetle art. 183 par. 1 zdanie 2 p.p.s.a. strony mogą przytaczać tylko nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Nie mogą natomiast tych podstaw kasacyjnych rozszerzać po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a tym bardziej przytaczać nowych podstaw.

15 Przypomnieć należy, że skargę kasacyjną można wnieść stosownie do przepisu art. 177 p.p.s.a. w terminie 30 dni od doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Wobec tego wskazane wyżej pismo, jako złożone z oczywistym przekroczeniem tego terminu, nie może być traktowane jako nowa skarga kasacyjna i w toczącym się postępowaniu nie może wywołać jakichkolwiek skutków procesowych. Jego treść nie może zatem sanować braków materialnych skargi kasacyjnej datowanej na dzień 20 kwietnia 2004 r. /błędnie oznaczonego jako 2003 r./

16 Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę kasacyjną oddalić. O kosztach orzeczono po myśli art. 207 pkt 1 wymienionej ustawy.