Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2015 r., I SA/Wr 2099/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2015 r., I SA/Wr 2099/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 21 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju smarowego na skutek zażalenia strony skarżącej na postanowienie referendarza sądowego z dnia 24 sierpnia 2015 r. odmawiającego stronie przyznania prawa pomocy postanawia: odrzucić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej spółki (adwokatowi) w dniu 2 września 2015 r.

3 W dniu 4 września 2015 r. pełnomocnik skarżącej spółki wniósł w jej imieniu zażalenie na postanowienie "Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 24 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 2101/13". W uzasadnieniu zażalenia stwierdzono, że Sąd odmówił zmiany postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono obrazę art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez jego błędne niezastosowanie, podczas gdy pojawiły się nowe okoliczności dotyczące sytuacji majątkowej spółki w pełni uzasadniające zmianę uprzedniego postanowienia poprzez przyznanie skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5 Stosownie do treści art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowień i zarządzeń wydanych przez referendarza sądowego strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach 1-10 tego przepisu. Prawo wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie prawa pomocy przewiduje przepis art. 260 p.p.s.a.

6 W niniejszej sprawie orzeczenie, które podlegało zaskarżeniu, wydane zostało przez referendarza sądowego, a zatem właściwym środkiem zaskarżenia był sprzeciw. Tymczasem wniesione zażalenie jest nie tylko nieprawidłowym środkiem zaskarżenia, ale także jego przedmiotem jest niewłaściwe orzeczenie, mianowicie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 24 sierpnia 2015 r. odmawiające zmiany uprzednio wydanego postanowienia. Zatem, tak ukształtowane okoliczności faktyczne dają podstawę do uznania, że zażalenie należało ocenić jako niedopuszczalne.

7 Podkreślić jednocześnie należy, że zażalenie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), któremu wiedza o właściwych środkach zaskarżenia powinna być znana. Sąd nie jest bowiem zobowiązany do pouczania profesjonalnych pełnomocników co do przysługujących środków zaskarżenia. Potwierdza to treść przepisu art. 6 p.p.s.a., zgodnie z którym tylko strona działająca samodzielnie przed sądami administracyjnymi ma prawo do uzyskania potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczenia jej o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.

8 Na koniec dodać trzeba, że od wykwalifikowanego pełnomocnika, występującego w imieniu strony, wymaga się szczególnej dbałości o interesy swojego mandanta. Tymczasem, w rozpatrywanej sprawie pełnomocnik nie dochował należytej staranności. Niefrasobliwość w doborze środka odwoławczego - bez baczenia na etap czy charakter postępowania - trudno uznać za oczywistą omyłkę. Adwokat reprezentujący swojego mocodawcę powinien podjąć wszelkie niezbędne czynności w celu prawidłowego prowadzenia powierzonej sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2013 r. sygn. akt I FZ 565/12, dostępne: CBOSA -http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

9 W tym stanie rzeczy przedmiotowe zażalenie, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.