Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 marca 2015 r., I SA/Wr 19/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 marca 2015 r., I SA/Wr 19/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A sp. j. z siedzibą w Z. i I.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzeń od stycznia do grudnia 2009 r. i orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika z tego tytułu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

Uzasadnienie

2 W skardze na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, skarżący – reprezentowani przez pełnomocnika procesowego – sformułowali wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi, bez podania podstawy prawnej oraz uzasadnienia tego wniosku.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4 Na wstępie wyjaśnić należy, że wobec niesprecyzowania przez skarżących -poprzez wskazanie podstawy prawnej - adresata wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji (czy wniosek ma zostać rozpatrzony przez sąd czy organ), Sąd uznał, że w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] nie uwzględnił wniosku skarżących, skarżący oczekują także na rozstrzygnięcie Sądu w tym przedmiocie.

5 Podstawę prawną dla udzielenia przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W myśl tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

6 Zasadą jest, że w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji Sąd działa wyłącznie na wniosek strony. Zatem to strona skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. Tym samym, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Przy czym, wniosek w tej materii powinien być poparty nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przeciwnym wypadku, jak przyjmuje się w orzecznictwie, np. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., II OZ 1013/14 (dostępnym w internetowej Bazie Orzeczeń NSA), brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów, uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku, bowiem to na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących podstawę wniosku.

7 Podkreślenia również wymaga, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny przez pryzmat podniesionych w skardze zarzutów. Zaskarżona decyzja korzysta bowiem z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia.

8 Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku Sąd stwierdza, że wniosek skarżących nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie zawiera on bowiem żadnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.). Do wniosku nie załączono również jakiejkolwiek dokumentacji źródłowej. Zatem samo sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi, potraktować należało jako niewystarczające dla udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej.

9 W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.