Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2008 r., I SA/Wr 1813/07

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2008 r., I SA/Wr 1813/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta, Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Asesor WSA Katarzyna Borońska, Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. sprawy ze skargi J. i S. P. o wymierzenie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4.11.2004 r. o sygn. akt I SA/Wr 199/01 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. oddala skargę

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi wniesionej przez J. i S. P. było wymierzenie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4.11.2004 r., sygn. akt I SA/Wr 199/01.

3 Wskazanym obok wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, uchylił zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej we W. - Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie określenia J. i S. małżonkom P. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1994 rok.

4 Z uzasadnienia wyroku wynika, że podstawą uchylenia decyzji podatkowego organu odwoławczego było stwierdzenie naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji oraz trybu i terminów aktualizacji wyceny środków trwałych (Dz. U. Nr 30, poz. 130 ze zm.). W przypadku pierwszego naruszenia Sąd stwierdził, że kwota niezaewidencjonowanego przychodu ze sprzedaży betonu ([...] po denominacji) została ustalona w odmiennej wysokości niż kwota z tej transakcji przyjęta dla potrzeb określenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług ([...] po denominacji) i że rozbieżność ta nie została wyjaśniona. Natomiast naruszenie prawa materialnego polegało na tym, że z kosztów przychodu wykluczono wydatek na zakup łopaty mechanicznej w kwocie [...] (po denominacji), podczas gdy pojęcie "środków trwałych" dotyczyło składników majątku, których cena zakupu była wyższa niż [...] (po denominacji [...]).

5 Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, uchylił decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. (nr [...]) w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. i określił kwoty zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowej i odsetek w nowej, niższej wysokości.

6 W dniu [...] r. J. i S. P. wystąpili do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z żądaniem wykonania wyroku tutejszego Sądu z dnia 4.11.2004 r. (sygn. akt I SA/Wr 199/01), albowiem dotychczas Urząd Skarbowy nie wycofał swojej decyzji nr [...], z obiegu prawnego.

7 W obecnie wniesionej skardze, J. i S. P. domagając się wymierzenia wymienionemu organowi podatkowemu grzywny podnieśli, że z uzasadnienia wyroku sądowego z dnia 4.11.2004 r., sygn. akt I SA/Wr 3176/2000, wynikało, że decyzje obydwóch instancji podatkowych podlegały wycofaniu z obrotu prawnego. Zwróciły strony uwagę, że uzasadnienie wyroku jest jego integralną częścią i zawiera wskazania co do faktycznej i prawnej podstawy rozstrzygnięcia.

8 W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wniósł o jej oddalenie.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

10 Skarga o wymierzenie grzywny nie była uzasadniona.

11 Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

12 Z przytoczonej regulacji wynika, że skarga o wymierzenie organowi grzywny przysługuje w dwóch sytuacjach: (1) gdy organ nie wykonuje wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz (2) gdy organ pozostaje bezczynny po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności.

13 Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4.11.2004 r. (sygn. akt I SA/Wr 199/01) wydany został w sprawie ze skargi J. i S. P. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] r., nr [...], a zatem może jedynie chodzić o drugi z wymienionych przypadków, czyli bezczynność organu po wyroku uchylającym decyzję. Bezczynność taka zachodzi wtedy, gdy organ, pomimo upływu stosownych terminów, nie załatwia sprawy, to jest zasadniczo - nie wydaje nowego rozstrzygnięcia w sprawie.

14 Skarżący upatrują bezczynności Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w tym mianowicie, że nie wyeliminował z obrotu prawnego swojej decyzji, to znaczy podjętej w pierwszej instancji decyzji z dnia [...] r. (nr [...]). Takiego działania oczekiwały strony od organu jeszcze w dniu [...] r., formułując wobec niego żądanie wykonania wyroku.

15 Należy zatem stwierdzić, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4.11.2004 r. (sygn. akt I SA/Wr 199/01) uchylał jedynie zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej we W. - Ośrodek Zamiejscowy w L., co jednoznacznie wynikało z pkt I. sentencji wyroku. Również w treści uzasadnienia wyroku - wbrew twierdzeniom obecnej skargi - zamieszczono zdanie, że ze względu na częściowe usprawiedliwienie skargi (ówczesnej - przypis), zaskarżoną decyzję (liczba pojedyncza - przypis) Sąd był zobligowany uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

16 Niezależnie od powyższego należy zwrócić stronom uwagę, że o tym czy sąd administracyjny uchylił tylko zaskarżoną decyzję, czy też w związku z art. 135 p.p.s.a. inne jeszcze rozstrzygnięcia podjęte w granicach sprawy, której dotyczyła skarga - decyduje sentencja wyroku, a nie jego uzasadnienie. Do takiego wniosku prowadzi treść przepisów art. 138 oraz art. 141 § 1 p.p.s.a. Według pierwszego ze wskazanych unormowań (art. 138), sentencja wyroku powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia i rozstrzygnięcie. Z kolei na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

17 Widać z powyższego, że rozstrzygnięcie sądu administracyjnego (uwzględniające skargę - art. 145-150 p.p.s.a., jak i oddalające skargę - art. 151 p.p.s.a.) zamieszczone jest w sentencji wyroku, natomiast uzasadnienie (w interesującym tu zakresie) ma jedynie wyjaśniać podstawę prawną rozstrzygnięcia, a przez to rozstrzygnięcia sądu nie może (uzasadnienie) modyfikować, jak na przykład poprzez jego zmianę, czy uzupełnienie. Zresztą w przedmiotowym przypadku, jak powyżej już wskazano, treść uzasadnienia odpowiada rozstrzygnięciu zawartemu w sentencji wyroku.

18 Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 4.11.2004 r. (sygn. akt I SA/Wr 199/01) uchylił tylko zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej we W. - Ośrodek Zamiejscowy w L. [...] r., to oznaczało to, że bezpośrednio po wyroku, ten organ - a nie Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. - władny był podjąć nową decyzję w sprawie, co też ostatecznie uczynił (decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. - Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] r., nr [...]).

19 Po wtóre należy podkreślić, że wymienioną decyzją z dnia [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej (ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), uchylił decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. (nr [...]), a zatem tym bardziej decyzji tej nie można było po raz drugi, czego oczekiwali skarżący, "wyeliminować z obiegu prawnego".

20 Z przedstawionych powyżej przyczyn, nie można było uznać, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. nie wykonywał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4.11.2004 r. (sygn. akt I SA/Wr 199/01), co skargę o wymierzenie temu organowi grzywny czyniło nie uzasadnioną, a w konsekwencji nakazywało jej oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a.