Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2023 r., I SA/Wr 1125/21

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2023 r., I SA/Wr 1125/21

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym 23 lutego 2023 r. sprawy ze skargi W. sp. z o.o. zs. we W na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 8 września 2021 r. znak 0201-ICK.500.3.2021.18 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę w całości.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi W. sp. z o.o. we W. (dalej: spółka, skarżąca, strona) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ zażaleniowy) z 8 września 2021 r. znak 0201-ICK.500.3.2021.18 stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na pismo Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NDUCS) z 1 marca 2021 r. znak 458000-CKK-12.4103.21.2020.60 DUCS dotyczące podjęcia działań z urzędu mających na celu zawieszenie postępowania kontrolnego.

3 Postępowanie przed organami.

4 Z akt sprawy wynika, że pismem z 12 stycznia 2021 r. spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła wniosek o podjęcie działań z urzędu mających na celu zawieszenie postępowania. W uzasadnieniu wskazano na art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2020 r., poz. 1325, ze zm.; dalej: o.p.) i podniesiono, że zaistniała przesłanka do zawieszenia postępowania w oparciu o ww. przepis czyli do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny sąd, tj. Sąd Okręgowy we W., w kwestii podmiotu legitymowanego do reprezentowania spółki albowiem dwie osoby uznają się za jedynie uprawniony organ do jej reprezentowania (prezes zarządu 1 – G. Ś. i prezes zarządu 2 – J. F.).

5 Pismem z 1 marca 2021 r. NDUCS poinformował spółkę, że w jego ocenie nie zaistniała ustawowa przesłanka do zawieszenia postępowania.

6 Pismem z 12 marca 2021 r. spółka wniosła zażalenie na pismo NDUCS podnosząc, że stanowi w swej istocie postanowienie.

7 Wskazanym na wstępie postanowieniem z 8 września 2021 r., w powołaniu w szczególności na art. 216 i art. 228 § 1 pkt. 1 o.p., DIAS stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Jak wyjaśnił pismo, na które żali się spółka, nie może zostać potraktowane jako postanowienie, dlatego zażalenie na takie pismo jej nie przysługuje.

8 Postępowanie przed Sądem.

9 Od powyższego postanowienia spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie:

10 – art. 217 w zw. z art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 o.p. przez stwierdzenie o niedopuszczalności zażalenia w sytuacji, gdy pismo z 1 marca 2021 r. posiadało wszystkie cechy postanowienia, w tym uzasadnienie, w związku z czym zasadne jest uznanie, iż podlegało ono zaskarżeniu;

11 – art. 121 w zw. z art. 124 OP przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, polegające na nie odniesieniu się przez organ do postawionych przez stronę w zażaleniu zarzutów, a tym samym pominięcie istotnych okoliczności sprawy;

12 – art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 w zw. z 236 § 1 o.p. przez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia;

13 – art. 121 § 1 w zw, z art. 123 § 1 o.p. przez wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia, w sytuacji jednoczesnego wydania w tym samym dniu, tj. również 8 września 2021 r. postanowienia znak 0201- ICK.500.14.2021.4 uchylającego postanowienie dotyczące uzupełnienia braków formalnych.

14 W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

15 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

17 Skarga nie jest zasadna.

18 Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

19 Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie.

20 Przedmiotem skargi spółki reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika jest postanowienie organu zażaleniowego z 8 września 2021 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na NDUCS z 1 marca 2021 r. dotyczące podjęcia działań z urzędu mających na celu zawieszenie postępowania kontrolnego.

21 Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do tego, czy organ zażaleniowy słusznie uznał, że pismo NDUCS z 1 marca 2021 r., którym ten odniósł się do pisma strony z 12 stycznia 2021 r. dotyczącego zawieszenia postępowania, nie jest postanowieniem (nie można przypisać cech postanowienia), na które przysługuje zażalenie.

22 Podstawę dla skarżonego aktu DIAS stanowił art. 228 § 1 pkt 1 o.p. stosownie do którego organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Na mocy art. 239 o.p. przepis ten ma zastosowanie do zażaleń.

23 W piśmie z 12 stycznia 2021 r. strona powoływała się na art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Stosownie do jego brzmienia organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W literaturze wskazuje się, że przepis art. 201 o.p. reguluje zawieszenie postępowania z urzędu. Zawieszenie na wniosek przewiduje natomiast art. 204 o.p. (P. Pietrasz [w:] L. Etel (red.), R. Dowgier, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, K. Teszner, Ordynacja podatkowa. Komentarz. Tom II. Procedury podatkowe, Lex). Niemniej jednak w orzecznictwie sądowym akceptuje się możliwość złożenia wniosku o zawieszenie postępowania podatkowego przez stronę w powołaniu na ww. przepis, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego przez organ podatkowy w sytuacji niezasadności takiego wniosku (wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., II FSK 1104/22; wyrok NSA z 6 kwietnia 2020 r., II FSK 115/20; wyrok NSA z 25 października 2019 r., II FSK 1044/19; wyrok WSA we Wrocławiu z 5 maja 2022 r., I SA/Wr 1142/21, CBOSA).

24 Należy podkreślić, że wniosek z 12 stycznia 2021 r. złożony przez profesjonalnego pełnomocnika w imieniu spółki dotyczył podjęcia działań z urzędu [przez NDUCS] mających na celu zawieszenie postępowania. Zatem nie był wnioskiem o zawieszenie postępowania lecz wnioskiem sugerującym organowi potrzebę zawieszenia takiego postępowania z urzędu. Takiej formuły działania strony przepisy Ordynacji podatkowej na gruncie przepisu art. 201 o.p. nie przewidują. Z uwagi na treść ww. wniosku nie było podstaw prawnych do wydania przez NDUCS rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 216 o.p. Stąd pismo NDUCS z 1 marca 2021 r. należy w ocenie Sądu traktować jako wyraz realizacji przez organ zasad postępowania, w szczególności zasady udzielania informacji (art. 121 § 2 o.p.). Z tych względów słusznie DIAS stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego na takie pismo

25 Konkludując, Sąd uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonego postanowienia wskazanych w zarzutach skargi przepisów prawa procesowego.

26 Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.