Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2015 r., IV SAB/Wr 305/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2015 r., IV SAB/Wr 305/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku K. M. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 305/15 w sprawie ze skargi K. M., na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie wydania postanowienia bądź decyzji w przedmiocie wycofania tytułu wykonawczego z Urzędu Skarbowego postanawia: odmówić uzupełnienia ww. postanowienia.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 305/15, doręczonym w dniu 21 listopada br., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. M. (zwanego dalej stroną, wnioskodawcą lub skarżącym) na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie wydania postanowienia bądź decyzji w przedmiocie wycofania tytułu wykonawczego z Urzędu Skarbowego.

3 Pismem z dnia 23 listopada 2015 r. skarżący, powołując się na przepis art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wystąpił z wnioskiem o "sprostowanie – uzupełnienie – wykładnię" postanowienia z dnia 13 listopada 2015 r.

4 Uzasadniając swoje żądanie skarżący wskazał, że z treści uzasadnienia orzeczenia nie wynika "(...) jakimi środkami prawnymi winienem się posłużyć /pomijając oczywiście skargę kasacyjną/ by od strony skarżonej (...) wyegzekwować obowiązek wynikających z przepisu § 1 – szego, art. 61 – szego K.p.a. z przepisu § 1 – szego, art. 123 – ciego k.p.a. oraz z przepisu § 1 – szego, art. 75 – tego k.p.a. w celu uczynienia zadość wymogom zawartym w przepisie § 2 – giego, art. 840 – tego kodeksu postępowania cywilnego (...)". W ocenie skarżącego brak pouczenia zawartego w tym względnie w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia nie czyni zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 6 p.p.s.a.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Na wstępie należy zauważyć, że sposób określenia żądania jakim posłużył się skarżący na wstępie swojego pisma może budzić pewne wątpliwości, zważywszy, że strona powołuje się na trzy odrębne instytucje postępowania sądowoadministracyjnego: sprostowanie, wykładnię i uzupełnienie orzeczenia. Niemniej jednak dopiero w uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący – powołując się na art. 157 § 1 p.p.s.a. – precyzuje, że zakwestionowane postanowienie nie zawiera pouczenia na temat środków prawnych niezbędnych do wyegzekwowania od organu obowiązku polegającego na wydaniu postanowienia bądź decyzji stosowanie do art. 840 § 2 k.p.c. w przedmiocie wygaśnięcia zobowiązania lub niemożliwości jego wyegzekwowania.

7 W ocenie skarżącego uzasadnienie wskazanego postanowienia nie czyni więc zadość wymogom wynikającym m.in. z art. 6 p.p.s.a.

8 Wobec podania przez skarżącego podstawy prawnej złożonego wniosku oraz wyjaśnienia jego intencji należy zatem stwierdzić, że pismo z dnia 23 listopada 2015 r. stanowi w istocie wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 305/15 w zakresie w tym piśmie wskazanym.

9 Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

10 Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

11 Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 891/13).

12 Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji postanowienia tutejszego Sądu z dnia 13 listopada 2015 r. nie jest dotknięte żadnym z braków podlegających uzupełnieniu w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a., gdyż dotyczy całej skargi i jednocześnie brak jest orzeczenia, które Sąd zobowiązany był umieścić w sentencji postanowienia z urzędu.

13 Podniesiony przez skarżącego zarzut odnoszący się do nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia kwestionowanego postanowienia z uchybieniem m.in. art. 6 p.p.s.a. prowadzić może co najwyżej do podważenia orzeczenia w drodze skargi kasacyjnej – o której to możliwości skarżący został należycie pouczony – w żadnym zaś razie nie może stanowić przesłanki do uzupełnienia tego orzeczenia w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 1361/07).

14 Marginalnie należy również zauważyć, że obowiązek udzielania stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.) nie jest obowiązkiem nieograniczonym i nie może prowadzić do udzielania pouczeń co do wszelkich możliwych zachowań. Obowiązek ten odnosi się do wskazówek i pouczeń celowych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu postępowania i dających gwarancje prawa strony do obrony w ramach konkretnego postępowania sądowego i w odniesieniu do konkretnych czynności procesowych, które w tym postępowaniu mają miejsce (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 28/13 oraz 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1909/11).

15 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.