Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2017 r., IV SA/Wr 732/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2017 r., IV SA/Wr 732/15

Sentencja

1 |Sygn. akt IV SA/Wr 732/15 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 10 stycznia 2017 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia NSA Julia Szczygielska, , Sędziowie:, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , , Protokolant:, sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r., sprawy ze skargi Z. R., na decyzję Wojewody D. - Wydział Polityki Społecznej, z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej, , oddala skargę w całości., , ,

Uzasadnienie

2 | |

3 | |

4 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]. Wojewoda D. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania Z. R., dalej: zainteresowany, strona, skarżący, od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 30 kwietnia 2015 r. - utrzymał w mocy decyzję pierwszo-instancyjną.

5 W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji i dokonaną przez ten organ ocenę prawną tych ustaleń. Wskazał, że w toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że strona w dniu 22 maja 2009 r. dokonała w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. rejestracji, jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W dniu rejestracji zainteresowany został pouczony o prawach i obowiązkach bezrobotnego, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach do urzędu pracy oraz powiadamiania w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W dniu 1 kwietnia 2015 r. w powiatowym urzędzie pracy przedłożono stronie ofertę pracy w firmie E. S.A. z siedzibą w K., posiadającej biuro regionalne we W. przy ul. [...] oraz zobowiązano do jej rozliczenia w dniu 30 kwietnia 2015 r.

6 W wyznaczonym przez urząd pracy terminie, tj. 30 kwietnia 2015 r., zainteresowany nie zgłosił się i nie poinformował w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Na tej podstawie wydano decyzję, w której orzeczono o pozbawieniu strony statusu osoby bezrobotnej z dniem 30 kwietnia

7 2015 r., z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie.

8 W uzasadnieniu wyżej wymienionej decyzji poinformowano stronę, że odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 120 dni, od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, w wyniku ponownej rejestracji, gdyż było to pierwsze nieuzasadnione niestawiennictwo strony w wyznaczonym terminie.

9 Od tej decyzji strona złożyła odwołanie. W wyjaśnieniach zainteresowany podał, że decyzja powinna zostać uchylona ze względu na słuszny interes strony, a w szczególności ze względu na trudną sytuację materialną, w jakiej się od wielu lat znajduje, z powodu braku pracy. Do odwołania dołączył: pismo z Kancelarii Komorniczej przy Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt [...], pismo Zarządu Zasobu Komunalnego z dnia 14 listopada 2014 r., nr [...] oraz kartę konsultacyjną izby przyjęć z dnia 5 listopada 2014 r. wydaną przez "D. Centrum Zdrowia Psychicznego" sp. z o.o. we W.

10 Analizując powyższe okoliczności sprawy, organ odwoławczy zważył, iż zgodnie z przepisem art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy (...).

11 Zgodnie zaś z przepisem art. 33 ust. 4 pkt 4 cytowanej ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw, tj. na okres:

12 a) 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa,

13 b) 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa.

14 c) 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa.

15 Powyższe przepisy nie pozwalają na uwzględnienie argumentów podanych w odwołaniu. Ze statusem bezrobotnego wiążą się szczególne obowiązki, o których osoba zarejestrowana w urzędzie pracy zostaje pouczona, podpisując stosowne oświadczenie. Przepis art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi podstawę nałożenia na bezrobotnego obowiązku zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie (w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy).

16 Już jednorazowe niestawiennictwo w wyznaczonym terminie i brak powiadomienia w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, w myśl cytowanego wyżej przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego.

17 Powyższy przepis nie określa w sposób szczegółowy, o jakiego rodzaju przyczyny niestawiennictwa chodzi, zatem w każdym przypadku organ ocenia, czy podana przez bezrobotnego przyczyna niestawiennictwa może być uznana za usprawiedliwioną. Uzasadnionymi przyczynami są okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji, lub inne nagłe zdarzenia typu choroba bezrobotnego lub członka rodziny, pożar, powódź. Należy jednak o niej powiadomić organ pierwszej instancji w okresie do 7 dni.

18 Dokonując oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, organ odwoławczy podzielił opinię organu pierwszej instancji, iż nie można uznać, że powody podane przez stronę, jako przyczyna niezgłoszenia się w wyznaczonym terminie, są uzasadnione. Zainteresowany nie zgłosił się w wyznaczonym terminie do urzędu pracy, ponadto nie powiadomił w okresie do 7 dni od daty niezgłoszenia się o uzasadnionej przyczynie niezgłoszenia się. Zdaniem organu odwoławczego, nie dokonał tego obowiązku mimo, że nie napotkał na żadne niezależne od niego przeszkody. Stan zdrowia strony, jaki został opisany w dołączonym do odwołania zaświadczeniu, wydanym w dniu 5 listopada 2014 r. przez "D. Centrum Zdrowia Psychicznego" sp. z o.o. we W., mógłby stanowić uzasadnioną przyczynę niezgłoszenia się, gdyby zainteresowany uzyskał i przedłożył zaświadczenie o niezdolności do pracy w dniu 30 kwietnia 2015 r., wskutek choroby. Ustosunkowując się do pozostałej argumentacji strony, podniesionej w odwołaniu, dotyczącej niewątpliwie trudnej sytuacji materialnej, organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Ponadto, wyjaśnienia złożone po upływie terminu ustawowego i nie uwzględnione przez organ administracyjny, nie mogą prowadzić do uchylenia, czy też zmiany zaskarżonej decyzji.

19 Z uwagi na powyższe okoliczności faktyczne i prawne, organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do uwzględnienia odwołania. Wskazano, że strona, w sprawie pomocy materialnej jak i w sprawie posiadania ubezpieczenia zdrowotnego, powinna zgłosić się do właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania, ośrodka pomocy społecznej. Ponadto strona może ponownie zarejestrować się w powiatowym urzędzie pracy po upływie 120 dni od dnia niezgłoszenia się, gdyż było to jego pierwsze nieuzasadnione niestawiennictwo w urzędzie. Podkreślono, że brak statusu bezrobotnego nie stanowi przeszkody dla poszukiwania oraz podjęcia pracy.

20 Powyższa decyzja stało się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wyraził swoje niezadowolenie z wydanej przez organ odwoławczy decyzji wnosząc o jej uchylenie.

21 W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie obowiązujących przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego.

22 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

23 Na wstępie wyjaśnić należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy , co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zatem negatywna ocena zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji, pod kątem zgodności z prawem powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwe organy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku. Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a. Przy czym sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu administracyjnego nie jest władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony i czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla niej względnie czy narusza zasady współżycia społecznego .

24 Oceniając zatem wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wydano ją w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy prawa materialnego zgodne z przedmiotem sprawy.

25 Stosownie do postanowień art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.) bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Zgodnie natomiast z treścią art. 33 ust. 4 pkt 4 powoływanej ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Oznacza to, że w sytuacji, gdy bezrobotny wskazuje przyczynę nie stawienia się w PUP każdorazowo organy orzekające powinny zbadać, czy mają do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 powoływanej ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że z uwagi na posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem niedookreślonym ostateczną jego treść musi ustalać organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy.

26 W odniesieniu do omawianej przesłanki "uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa" sądy administracyjne konsekwentnie wskazują, że będzie nią uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy. W rachubę mogą więc wchodzić nagłe przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagłe zdarzenie typu pożar, powódź itp. (zobacz wyrok NSA z 9 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 422/09 Lex 588788). Należy zatem mieć na uwadze, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu.

27 Z materiału aktowego sprawy wynika, że skarżący nie przedstawił w ciągu 7 dni od dnia nie stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy, tj. do dnia 7 maja 2015 r. żadnego dokumentu, np. zaświadczenia lekarskiego stanowiącego podstawę do usprawiedliwienia niestawiennictwa w wyznaczonym terminie tj. w dniu 30 kwietnia

28 2015 r. Skarżący bowiem w dniu 1 kwietnia 2015 r. własnoręcznym podpisem potwierdził wyznaczenie terminu stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w we W. na dzień 30 kwietnia 2015 r. Obowiązkiem skarżącego było zatem zgłoszenie się do urzędu w wyznaczonym terminie. Skarżącego dodatkowo też pouczono o konsekwencjach niestawienia się w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie 7 dni o przyczynach tego niestawiennictwa. Mimo tego skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy.

29 Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, stan zdrowia skarżącego, jaki został opisany w dołączonym do odwołania zaświadczeniu, wydanym w dniu 5 listopada 2014 r. przez D. Centrum Zdrowia Psychicznego Sp. z o.o. we W., mógłby stanowić uzasadnioną przyczynę niezgłoszenia się, gdyby skarżący uzyskał i przedłożył zaświadczenie o niezdolności do pracy w dniu 30 kwietnia 2015 r. wskutek choroby.

30 Zestawienie powyższego stanu faktycznego z przeprowadzoną wykładnią przepisów mających zastosowanie w sprawie pozwala uznać, że stanowisko zajęte przez organy administracji obu instancji zasługuje na aprobatę.

31 Skład orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do stanowiska organów orzekających, iż skarżący nie spełnił warunku w postaci wskazania w okresie 7 dni powodów niestawiennictwa w wyznaczonym terminie.

32 Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują jakichkolwiek możliwości odstąpienia od zasad przewidzianych w ustawie a tym samym nie dają organom administracji żadnych uprawnień do uznaniowego przyznawania statusu bezrobotnego.

33 Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które miałyby wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.

34 Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.