Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 października 2011 r., IV SA/Wr 496/10

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 października 2011 r., IV SA/Wr 496/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Aleksandra Rygielska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 września 2011 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą; II. nie orzeczono w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

2 Decyzją Wojewody [...] z dnia[...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z póź. zm.) i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) - po rozpatrzeniu odwołania K. Z. od decyzji Prezydenta W. z dnia[...], nr [...], orzekającej o odmowie wymeldowania A. Z. wraz z małoletnią córką A. Z. z adresu pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję, w części dotyczącej A. Z. oraz uchylono w części dotyczącej małoletniej A. Z. i orzeczono o wymeldowaniu A. Z. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W.

3 W motywach uzasadnienia tego rozstrzygnięcia podano, że postępowanie w sprawie wymeldowania A. Z. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W., w trybie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wszczęte zostało w dniu 30 listopada 2009 r., na wniosek K. Z., najemcy przedmiotowego mieszkania.

4 W złożonym wniosku Zainteresowana podała, że wnuk – A. Z., wraz z żoną i dwójką dzieci mieszka przy ul. [...] we W. Mają tam wszystkie rzeczy osobiste i w w/w lokalu koncentrują swoje sprawy życiowe. Wnuk przebywał sporadycznie w mieszkaniu przy ul. [...] do sierpnia 2009 r. Zainteresowana podała, że w przedmiotowym mieszkaniu od dawna mieszka sama.

5 W dniu 12 grudnia 2009 r. organ I instancji przesłuchał do protokołu K. Z. Zainteresowana przyznała, że A. Z. nie mieszka w miejscu pobytu stałego od września 2009 r. Razem z rodziną wyprowadził się pod adres: ul. [...]. Tam też mają wszystkie swoje rzeczy osobiste. W mieszkaniu przy ul. [...] pozostawili tylko niepotrzebny segment. Strona oświadczyła, że A. Z. ma klucze do Jej mieszkania i przychodzi raz na dwa tygodnie, jego wizyty są jednak krótkotrwałe. K. Z. poinformowała, że jest zastraszana przez wnuka i z tego powodu złożyła doniesienie do Prokuratury. Przyznała jednocześnie, że Prokuratura umorzyła postępowanie. Zainteresowana wniosła w czasie przesłuchania o wymeldowanie nieletniej A. Z.

6 W dniu 16 grudnia 2009 r. przesłuchano J. Z. , szwagra K. Z. Świadek potwierdził fakt nieprzebywania A. Z. w miejscu zameldowania na pobyt stały. Wie również, że w/w wraz z rodziną wyprowadził się ze spornego lokalu we wrześniu 2009 r. Wyprowadzając się, zamknął dwa zajmowane przez Niego i rodzinę pokoje, do których nikt nie ma dostępu. Świadek zeznał, że Zainteresowany przychodzi czasem do mieszkania K. Z. wziąć kąpiel. Jednak ani On, ani A. Z. nie mieszkają w miejscu pobytu stałego.

7 Sąsiadka Ł. G. zeznała, że A. Z. wyprowadził się ze swoją rodziną z lokalu przy ul. [...] we wrześniu 2009 r. Wyprowadzając się zabrał rzeczy osobiste oraz rzeczy należące do K. Z. Świadek wie, że Zainteresowany pozostawił po sobie dwa zamknięte pomieszczenia w przedmiotowym lokalu.

8 W dniu 21 grudnia 2009 r. organ I instancji przesłuchał I. Z. , żonę A. Z. Świadek zeznała, że córka, A. Z., nie mieszka od września 2009 r. w miejscu pobytu stałego, ponieważ uniemożliwia Jej to babcia –K. Z. Świadek podniosła, że w/w uniemożliwia również zamieszkiwanie w lokalu mężowi, a także ogranicza możliwość korzystania z niektórych pomieszczeń, np. kuchni. I. Z. poinformowała, że o konflikcie rodzinnym został powiadomiony dzielnicowy.

9 W dniu 22 grudnia 2009 r. przesłuchano do protokołu A. Z. Zainteresowany zaprzeczył jakoby wyprowadził się z miejsca pobytu stałego. Poinformował, że Jego żona i dzieci nie mieszkają w lokalu przy ul. [...], ponieważ nie zgadza się na to reszta rodziny. A. Z. podniósł, że przez większą część tygodnia nocuje w mieszkaniu babci. W przedmiotowym lokalu przebywa w pomieszczeniu, które zamyka na klucz. Zainteresowany oświadczył, że K. Z. utrudnia zamieszkiwanie w miejscu pobytu stałego. W trakcie przesłuchania A. Z. wskazał nowych świadków w sprawie, A. i P. J.

10 Przesłuchany do protokołu sąsiad, G. M., zeznał, że nie widuje A. Z. i Jego rodziny od kilku miesięcy. Wcześniej spotykał w/w, a także słyszał dochodzące z mieszkania kłótnie.

11 Świadek A. J. zeznała, że zgodnie z Jej obserwacjami A. Z. mieszka w lokalu przy ul. [...]. Widuje w/w na podwórku, korytarzu lub ulicy i stąd wnioskuje, że w dalszym ciągu tam mieszka. Nie widuje natomiast żony i dzieci Zainteresowanego.

12 P. J. oświadczył, że A. Z. z całą pewnością mieszka w miejscu pobytu stałego. Często widują się na klatce schodowej, ponadto Zainteresowany parkuje samochód pod drzwiami wejściowymi do bloku. Świadek zeznał, że nie widuje żony ani dzieci A. Z.

13 Pismem z dnia 2 lutego 2010 r. Komisariat Policji W. – O. poinformował, że z rozpoznania posesyjno-osobowego dzielnicowego wynika, że A. Z. mieszka w lokalu przy ul. [...].

14 Na wniosek organu I instancji Komisariat Policji W. – R. przeprowadził kontrolę meldunkową w mieszkaniu przy ul. [...]. Ustalono, że A. Z. widywany jest pod wskazanym adresem, jednak rozpytani sąsiedzi nie byli w stanie jednoznacznie określić czy Zainteresowany nocuje w lokalu czy odwiedza jedynie żonę i dzieci.

15 W dniu 25 marca 2010 r. organ I instancji przesłuchał do protokołu B. Z., matkę Zainteresowanego. Świadek potwierdziła, że syn mieszka w lokalu przy ul.[...]. Z powodu konfliktu z K. Z. synowa wraz z dziećmi musiała opuścić przedmiotowe mieszkanie.

16 W dniu 6 kwietnia 2010 r. przesłuchano znajomą wnioskodawczyni, S. P. Świadek oświadczyła, że była w bieżącym roku w spornym lokalu. Nie wie czy A. Z. razem z żoną i dziećmi mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały. W czasie Jej wizyty nie był obecny. Świadek potwierdziła, iż dwa pokoje w lokalu są zamknięte na klucz i K. Z. nie ma do nich dostępu.

17 W dniu 6 kwietnia 2010 r. A. S., pracownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, zeznała, że bywa w mieszkaniu przy ul. [...] dwa razy w tygodniu. Podczas wizyt Świadek widziała A. Z. kilkakrotnie, lecz Jego odwiedziny były krótkotrwałe. A. S. przyznała, że Zainteresowana skarży się na wnuka, a ich relacje są prawdopodobnie obciążone konfliktem rodzinnym.

18 Pismem z dnia 14 kwietnia 2010 r. Zarząd Zasobu Komunalnego poinformował, że pomimo wielokrotnych wizyt nie udało się ustalić czy A. Z. mieszka w przedmiotowym lokalu i czy przechowuje w nim rzeczy osobiste.

19 W dniach 16 i 19 kwietnia 2010 r. Strony zapoznały się z całością akt sprawy, w myśl art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

20 Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

21 Decyzją z dnia [...], nr [...], Prezydent W. orzekł o odmowie wymeldowania A. Z. wraz [...] we W., gdyż uznał, że Wymienieni nie opuścili miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy.

22 Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniosła K. Z., która oświadczyła, że wydana decyzja jest niezgodna ze stanem faktycznym. Zainteresowana wskazała, że życie A. Z. i Jego rodziny od lat koncentruje się w lokalu przy ul. [...] we W.

23 Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji ustalił, co następuje.

24 W myśl orzecznictwa sądowo-administracyjnego zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie są aktami rejestracji danych dotyczących pobytu danej osoby w określonym lokalu, bądź ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu i opuszczenie lokalu (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 maja 2009 r., sygn. II SA/Sz 121/09). Zgodnie z treścią przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pod pojęciem pobytu stałego rozumie się zamieszkiwanie określonej osoby w danym miejscu, z zamiarem stałego przebywania. Tym samym zamieszkiwanie w lokalu, w rozumieniu powyższego przepisu, powinno łączyć się ze skoncentrowaniem w tym lokalu centrum życiowego danej osoby.

25 Pod pojęciem centrum życiowego należy rozumieć miejsce, w którym osoba realizuje swoje podstawowe czynności życiowe, tj. mieszka, nocuje, przygotowuje i spożywa posiłki, pierze, wypoczywa, przechowuje rzeczy osobiste codziennego użytku, podejmuje gości, przyjmuje korespondencję (wyrok WSA w Lublinie z 16 grudnia 2008r., sygn. III SA/Lu 337/08).

26 Ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że A. Z. nie opuścił trwale miejsca pobytu stałego. W dalszym ciągu ma klucze do drzwi wejściowych i swobodny dostęp do lokalu. Przebywa w nim w ciągu tygodnia, jest widywany przez sąsiadów, odbiera kierowaną do Niego korespondencję. Z ustaleń dokonanych prze Policję wynika, że Zainteresowany mieszka w lokalu przy ul. [...] we W. Sam A. Z. deklaruje dalszą chęć zamieszkiwania w miejscu pobytu stałego.

27 Choć Odwołująca z całą stanowczością stwierdza, że A. Z. koncentruje Swoje życie w mieszkaniu przy ul. [...] we W., fakt ten nie znalazł potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Kontrola meldunkowa przeprowadzona pod wskazanym adresem wykazała, że Zainteresowany widywany jest w lokalu, jednak Jego wizyty mają prawdopodobnie charakter odwiedzin.

28 Jednocześnie z akt sprawy wynika, że małoletnia córka A. Z., A. Z., nie mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały. Zostało to potwierdzone przez wszystkich świadków przesłuchanych w toku postępowania. Ponadto matka w/w, I. Z. przyznała, że córka mieszka razem z Nią w lokalu przy ul. [...] we W. Powodem opuszczenia przez A. Z. miejsca zameldowania na pobyt stały, był konflikt z babcią, która nie pozwalała przebywać wnuczce w Swoim mieszkaniu, a sama dziewczynka bała się tam mieszkać.

29 Wobec powyższych faktów dalsze utrzymywanie zameldowania A. Z. prowadziłoby do fikcji meldunkowej, czyli stanu sprzecznego z rzeczywistym. Należy pamiętać, że samo zameldowanie, w obecnym stanie prawnym, służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma za zadanie potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu, o czym stanowi art. 9 ust. 2 w/w ustawy. Stąd też wniosek, że priorytetowym celem ewidencji ludności jest odzwierciedlenie przez właściwy organ danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod danym adresem.

30 Na marginesie sprawy organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym fakt zameldowania, bądź wymeldowania z lokalu ma charakter wyłącznie ewidencyjny. Samo zameldowanie nie rodzi uprawnień do lokalu, wymeldowanie zaś nie przesądza o ich utracie. Jest to wyłącznie rejestracja danych o rzeczywistym miejscu pobytu oznaczonej osoby (wyrok WSA z dnia 08 kwietnia 2009 r., III SA/Gd 439/08).

31 W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego K. Z. wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej odmowy wymeldowania A. Z.. W motywach zasadniczo powtórzyła argumentację zawartą w postępowaniu odwoławczym.

32 W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, że w skardze nie wskazano okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę orzeczenia.

33 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

34 Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej p.p.s.a.).

35 Przystępując do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzał się naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

36 Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych przytaczanej dalej jako ustawa, ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach. Według art. 15 ust. 2 tej ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu i decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

37 Zgodnie z art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa). Wynik tak przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego oraz będącego jego częścią postępowania dowodowego, organy administracji mają obowiązek ująć w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Uzasadnienie takie powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 kpa).

38 Zdaniem Sądu, organy obu instancji przeprowadziły postępowanie dowodowe i ustaliły stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia sprawy z naruszeniem wskazanych ogólnych zasad postępowania administracyjnego.

39 W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie miało ustalenie, czy w dacie rozstrzygania sprawy przez organy meldunkowe A. Z. zamieszkiwał z zamiarem stałego przebywania w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności w spornym lokalu we Wrocławiu przy ul. [...]. Organy nie przeprowadziły jednak pełnych ustaleń w tym zakresie, poprzestając przede wszystkim na przeprowadzeniu dowodów z przesłuchania stron i zeznań świadków, przy czym, zdaniem Sądu, ocena zebranego w ten sposób materiału dowodowego nie została dokonana zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów.

40 Fakt, że A. Z. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, poza wnioskodawczynią postępowania – K. Z., potwierdzili wprost J. Z. (szwagier strony), Ł. G. (sąsiadka), G. M. (sąsiad). Przesłuchana na tę okoliczność A. S. – opiekunka K. Z. z ramienia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. – oświadczyła do protokoły m.in., że podczas swoich dwugodzinnych wizyt w mieszkaniu K. Z. widziała A. Z. ,,parę razy", ,,tylko przez krótki czas". Jego wizyty są krótkotrwałe, stąd odnosi wrażenie, ,,że on tu nie mieszka, tylko przychodzi zobaczyć co się dzieje u babci".

41 Z kolei fakt zamieszkiwania A. Z. w przedmiotowym lokalu, poza samym A. Z., jego żoną – I. Z. i matką B. Z., został potwierdzony przez sąsiadów: P. J. i A. J..

42 Organ administracji dysponując sprzecznymi ze sobą zeznaniami świadków nie może uchylić się od oceny wiarygodności tych dowodów, a tym samym od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Jeżeli spośród dwóch twierdzeń jedno jest prawdziwe, a drugie fałszywe, należy dokonać stosowanego wyboru, wskazując kryteria, jakimi kierował się organ uznając daną okoliczność za udowodnioną. Zdaniem Sądu, takich ustaleń dotyczących oceny wiarygodności zeznań świadków w sprawie zabrakło.

43 Zwrócić należy uwagę, że sprawa dotycząca wymeldowania A. Z. jest sprawą, w której występują skonfliktowane podmioty o sprzecznych interesach. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dokonując z tego punktu widzenia działania organów w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał bezspornych podstaw do uznania, że zachodziły normatywnie określone przesłanki do odmowy wymeldowania A. Z. z lokalu przy ul. [...] we W. W sytuacji bowiem, gdy organ dysponował sprzecznymi twierdzeniami uczestniczących w postępowaniu podmiotów odnośnie tych przesłanek, jego obowiązkiem było podjęcie kroków zmierzających do wszechstronnego ich wyjaśnienia. W takim przypadku, najlepszą formą postępowania wyjaśniającego jest rozprawa administracyjna. Art. 89 ust. 2 k.p.a. stanowi, że organ powinien ją przeprowadzić wówczas, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron, jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków, biegłych albo w drodze oględzin, a zwłaszcza gdy koniczne jest przesłuchanie więcej niż jednego świadka, kilku biegłych. Rozprawa zapewnia bowiem możliwość ich konfrontacji.

44 Względną wartość dowodową należy przypisać zamieszczonym w aktach administracyjnych sprawy informacjom Komisariatów Policji na temat miejsca zamieszkania A. Z. W informacji Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji W. – O. z dnia 2 lutego 2010 r. podano, że ,,z rozpoznania posesyjno-osobowego dzielnicowego z podległego rejonu wynika, że w.w. pod wskazanym adresem nie mieszka". Z kolei w piśmie Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji W.– R. z dnia 2 lutego 2010 r. stwierdzono, że A. Z. jest widywany w mieszkaniu przy ul. [...] we W., jednak pytani w tej sprawie sąsiedzi nie wiedzą, czy w.w. ,,przychodzi tylko w odwiedziny do żony i dzieci, czy też mieszka i nocuje pod wskazanym adresem".

45 Przydatność dowodowa informacji Komisariatu Policji W. – O. z dnia 2 lutego 2010 r. nie jest oczywista nie tylko ze względu na brak jakichkolwiek danych, które pozwoliłyby na jej ocenę i weryfikację, ale również w świetle przytoczonych wyżej zeznań świadków (w tym sąsiadów K. Z.), z których część utrzymuje, że A. Z. nie mieszka pod wskazanym adresem, druga cześć przeciwnie – że mieszka. Z kolei, informacja Komisariatu Policji W. R. nie potwierdza, jak i nie wyklucza faktu zamieszkiwania A. Z. we W. przy ul. [...].

46 Podobnie należy ocenić informację Zarządu Zasobu Komunalnego Gminy W. z dnia 14 kwietnia 2010 r. z której wynika, że nie udało się ustalić, czy A. Z. mieszka w spornym lokalu i czy ma w nim swoje rzeczy, ponieważ nie udało się doń wejść.

47 Organy meldunkowe w obu przypadkach uchyliły się od oceny wartości wskazanych dowodów zarachowując a priori niemożność ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego przez wskazane podmioty na niekorzyść K. Z. Nie wzięły przy tym pod uwagę ewentualności urzędowego dokonania oględzin przedmiotowego lokalu oraz przesłuchania w sprawie w charakterze świadków – mieszkańców budynku we W. przy ul.[...], w którym – zgodnie z twierdzeniem K. Z. ma zamieszkiwać A. Z..

48 Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Dopiero, jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stworzyłoby podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałoby granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a.

49 Zgodnie z wymogami art. 77 § 1 k.p.a., obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę. Jeżeli strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić. W kluczowej dla rozstrzygnięcia kwestii dotyczącej ustalenia czy A. Z. zamieszkał w spornym lokalu, koncentrując w nim swoje sprawy życiowe w znaczeniu tego terminu przyjmowanym w orzecznictwie (miejsce w którym się przebywa, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przyjmuje gości, pracuje, itp.) organy nawet nie przeprowadziły dowodu z oględzin (kontroli) tego miejsca, co mogłoby zweryfikować wnioski płynące z innych dowodów.

50 Sąd nie uwzględnił złożonego podczas rozprawy wniosku dowodowego K. Z. w przedmiocie przesłuchania wzmiankowanych przez nią świadków, gdyż zgodnie z art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może (...) przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

51 Nie ulega zatem wątpliwości, że niewyjaśnienie powyższych okoliczności stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracyjne nie wyjaśniły bowiem w sposób nie budzący wątpliwości przesłanek określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, skutkujących wymeldowaniem lub odmową wymeldowania, t.j. faktu, czy A. Z. zamieszkuje obecnie z zamiarem stałego pobytu w lokalu przy ul. [...] we W.

52 Mając to na uwadze konieczne było uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.,

53 Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a.

54 Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji przeprowadzi pełne postępowanie wyjaśniające celem ustalenia czy A. Z. przebywa w spornym lokalu z zamiarem stałego pobytu. Organ dokona również wszechstronnej analizy wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, z wyjaśnieniem którym z tych dowodów dał wiarę, a którym jej odmówił i dlaczego, co pozwoli dopiero na końcowe załatwienie sprawy. Organ uwzględni przy tym wszystkie przedstawione wyżej uwagi i wyeliminuje dotychczasowe naruszenia prawa.