Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2016 r., II SA/Wr 822/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2016 r., II SA/Wr 822/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus /sprawozdawca/ Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant starszy sekretarz sądowy Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A.. Sp. komandytowa z/s we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego wraz z parkingiem oddala skargę w całości.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną po wcześniejszym dwukrotnym uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzji wydanej w tej sprawie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, Prezydent Miasta W. działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm.) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego ustalił dla B.. Sp. z o.o. z siedzibą w K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego wraz z parkingami, drogami wewnętrznymi oraz infrastrukturą techniczną przy ul. D. w W. (na części działki nr 189/39 i na działce nr 189/22, obręb nr [...], z terenem oddziaływania inwestycji obejmującym działki nr 189/39 i 189/22, obręb [...]) na terenie zaznaczonym w załączniku graficznym nr 2 przy zachowaniu warunków określonych w załączniku nr 1.

3 W załączniku nr 1 określającym szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych oraz parametry architektoniczne wnioskowanej inwestycji ustalono m.in., że: planowany budynek usługowo-handlowy należy zaprojektować jako obiekt jednokondygnacyjny o wysokości do 9 m, powierzchni zabudowy nie większej niż 1500 m2 (w tym powierzchni sprzedaży 690-900 m2) z elewacją frontową o szerokości mieszczącej się w przedziale 27-62 m, z dachem płaskim albo dwu-/wielospadowym o nachyleniu połaci nie większym niż 30o, z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy oznaczonej w załączniku nr 2. Ponadto zakazano przekraczania wskaźnika 39% łącznej wielkości zabudowy działek 189/39 i 189/22 sumy ich powierzchni, nakazano wprowadzić nasadzania zieleni zachowując min. 5% terenu jako powierzchnię biologicznie czynną.

4 W ustaleniach dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji organ lokalizacyjny wskazał, że dla obsługi komunikacyjnej należy wykorzystać istniejący zjazd z drogi powiatowej i wykluczyć budowę dodatkowych zjazdów z drogi publicznej, dojazd pojazdów zaopatrzenia oraz klientów dostosować do obowiązującej organizacji ruchu drogowego, a w planie zagospodarowania terenu przewidzieć odpowiednią ilość miejsc postojowych dla użytkowników stałych i przebywających czasowo, jednak nie mniej niż jedno miejsce postojowe na każde 20 m2 powierzchni sprzedaży.

5 W uzasadnieniu decyzji zamieszczony został szczegółowy opis stanu faktycznego sprawy oraz argumentacja prawna.

6 Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez A. Spółka z o.o. W odwołaniu działająca imieniem Spółki pełnomocnik zarzuciła zaskarżonej decyzji nieprawidłowe określenie szerokości elewacji frontowej, zaniechanie uzgodnienia projektu decyzji z zarządcą drogi, zaniechanie uzasadnienia określenia wielkości powierzchni biologicznie czynnej, brak wyjaśnienia czy przeprowadzono analizę komunikacyjną oraz brak wyjaśnienia podstawy dla ustalenia małej ilości miejsc parkingowych.

7 Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199) oraz § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

8 W uzasadnieniu podjętego orzeczenia Kolegium wyjaśniło istotę zasady dwuinstancyjności, a następnie wskazało, że stosownie do treści przepisów zawartych w art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wcześniej powoływanej zmiana sposobu zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Taką decyzję wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na podstawie projektu sporządzonego przez uprawnionego urbanistę lub architekta ( art. 60 ust. 1 i 4 ustawy).

9 Dla wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest spełnienie łącznie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sposób ustalania warunków zabudowy wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), które określa zasady i tryb przeprowadzenia analizy funkcjonalno-przestrzennej obszaru analizowanego w granicach ustalonych w myśl § 3 pkt 2 tegoż rozporządzenia.

10 Decyzja o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 54 w związku z art. 64 cytowanej ustawy, powinna zawierać;

11 1) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

12 a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

13 b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

14 c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

15 d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

16 e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych.

17 2) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

18 Jednocześnie w myśl zasady wynikającej z art. 56 cytowanej ustawy w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

19 W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując niniejszą sprawę, spełnił wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działki, objęte zamiarem inwestycyjnym, o nr 189/39 i 189/22 - jak wynika z części graficznej analizy i załączników do decyzji organu pierwszej instancji położone są w W. przy ul. D.. Przedmiotowy teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie leży na obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek jego sporządzenia na podstawie przepisów odrębnych a zatem określenie sposobu zagospodarowania dla tego terenu, stosownie do art. 59 ust. 1 powoływanej ustawy, powinno nastąpić w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Projektowana inwestycja nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), w związku z tym przed wydaniem decyzji nie zachodził obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stosownie do przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 71 ust. 2. pkt. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235). Wniosek odpowiada wymogom określonym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p.

20 Ponadto Kolegium podkreśliło, że organ pierwszej instancji wyznaczył wokół działek budowlanych, których dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził wymaganą prawem analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Granice tego obszaru wyznaczono na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 powołanej wyżej ustawy. W dokonanej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, udokumentowanej w formie tekstowej i graficznej zgodnie z zasadami przewidzianymi w § 3 i 9 rozporządzenia, wykazane zostało, że w obszarze analizowanym wyznaczonym przez tenże organ - w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu działki inwestycyjnej objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jednakże nie mniejszej niż 50 metrów, mierzonej od jej granic wzdłuż drogi publicznej, z której jest dostępna, w bezpośrednim sąsiedztwie działek na których planowana jest inwestycja - znajduje się zabudowa usługowa, a planowany pawilon handlowo-usługowy stanowi kontynuację funkcji i tworzy harmonijną całość z istniejącą na tym terenie zabudową. Wskazana zabudowa składa się z budynków o cechach i gabarytach, na podstawie których można określić główne parametry i wskaźniki dla nowej zabudowy. W przedmiotowej sprawie doszło również do spełnienia przez inwestora pozostałych warunków przewidzianych dyspozycją art. 61 ust. 1 pkt. 2 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

21 - wnioskowany teren posiada dostęp do drogi publiczny - ul. D.,

22 - uzbrojenie tego terenu jest wystarczające dla wskazanego zamierzenia inwestycyjnego co potwierdzają uzyskane od zarządców mediów stosowne zapewnienia dostaw energii elektrycznej, gazu, wody oraz odbioru ścieków i wód opadowych,

23 - teren zabudowy nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze i nieleśne,

24 - planowane zamierzenie zgodne jest z przepisami odrębnymi.

25 Rozpoznając sprawę ponownie w ramach postępowania zainicjowanego odwołaniem uznać należy, że organ pierwszej instancji zastosował się do przepisów art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonując na etapie postępowania głównego wymaganych ich treścią uzgodnień, jak również prawidłowo odstąpił od przewidzianego w pkt 9 wskazanego ust. 4 art. 53 powołanej ustawy uzgodnienia z zarządcą drogi powiatowej.

26 Organ pierwszej instancji zapewnił także stronom czynny udział w postępowaniu na każdym jego etapie, ustosunkowując się w sposób należyty do podnoszonych przez nie uwag i zarzutów.

27 Ponadto – zdaniem organu odwoławczego – zaskarżona decyzja odpowiada treści art. 54 ustawy i zawiera warunki jakie będzie musiał spełnić inwestor w projekcie budowlanym. Zamieszczono w niej wymaganą klauzulę, wynikającą z art. 63 ust. 2 ustawy, zgodnie z którą decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zawiera wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich (pkt 2.4. załącznika nr 1 do decyzji). Projekt decyzji został sporządzony przez uprawnionego urbanistę, co czyni zadość wymaganiom zawartym w art. 60 ust. 4 cytowanej ustawy.

28 W dalszej części uzasadnienia Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) w decyzji o warunkach zabudowy ustala się wymaganą ilość miejsc parkingowych. Ten wymóg spełnia zaskarżona decyzja, która w pkt 2.3.5. załącznika nr 1 wskazuje, że inwestor będzie zobowiązany do zaprojektowania nie mniej niż 1 miejsce postojowe na każde 20 m2 powierzchni sprzedaży. Ostatecznie, ilość miejsc postojowych, w tym dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, będzie ustalana w projekcie budowlanym, który stosownie do § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), będzie podlegał ocenie przez organ rozpoznający wniosek o pozwolenie na budowę.

29 W ocenie Kolegium za bezzasadny należy uznać również zarzut odwołania dotyczący niewydania w przedmiotowej sprawie przez zarządcę drogi odrębnego postanowienia w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy organem decydującym jest wójt, prezydent, burmistrz, jednak przed wydaniem takiej decyzji organ decydujący, zobowiązany jest do dokonania uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowy z odpowiednimi organami administracji publicznej wskazanymi w art. 53 ust. 4 ustawy. Uzgodnienie takie winno być dokonane w trybie art. 106 k.p.a. W niniejszej sprawie, z "uwagi, że planowana inwestycja przylega do pasa drogowego organem uzgadniającym winien być właściwy zarządca drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (art. 53 ust. 4 pkt 9). Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Z brzmienia tego przepisu wynika, że chodzi tutaj o sytuację, w której organ zwraca się do innego organu o uzgodnienie. Tymczasem w niniejszej sprawie nie można mówić, że współdziałanie w zakresie uzgodnienia planowanej inwestycji następuje między różnymi organami, bowiem zarządcą drogi jest Prezydent Miasta W.. Oznacza to, że w sytuacji gdy decyzję o warunkach zabudowy wydaje także Prezydent Miasta W., ten sam organ byłby właściwy do uzgodnienia tej decyzji zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy - planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Reasumując, Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie dokonane uzgodnienie nie musi mieć formy postanowienia, lecz z uwagi, że przeprowadza je ten sam organ powinno stanowić część rozstrzygnięcia głównego i znajdować odniesienie w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe stanowisko wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych (porównaj; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 739/06).

30 Kolegium nie podzieliło również zarzutów nieprawidłowego określenia szerokości elewacji frontowej i braku wyjaśnienia podstaw określenia powierzchni biologicznie czynnej.

31 Określenie parametru wynikającego z § 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) powinno być wyrażone w wartościach liczbowych, dokładnie je określając. Jednakże w judykaturze przyjęło się stanowisko o możliwości określenia parametru szerokości elewacji frontowej poprzez podanie wielkości minimalnych i maksymalnych. Duża rozpiętość dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej wynika z analizy, a przyjęta ostatecznie szerokość elewacji przez organ nadzoru architektoniczno-budowlanego, w ocenie składu orzekającego, nie spowoduje naruszenia ładu przestrzennego.

32 Zdaniem Kolegium nie jest także trafny zarzut nieprawidłowego określenia na poziomie 5 % wielkości biologicznie czynnej, gdyż wbrew twierdzeniu odwołania, wyżej wymienione rozporządzenie, nie wskazuje sposobu i trybu ustalania tego parametru. W ocenie Kolegium chybiony jest również zarzut braku przeprowadzenia analizy komunikacyjnej. Z pisma z dnia 21 lipca 2014 r. wynika, że Zarząd Dróg Komunikacji i Utrzymania Miasta, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta W. dokonał analizy włączenia planowanej inwestycji do drogi publicznej. Przedmiotem uzgodnienia jest ta część projektu decyzji, w której ustalone zostają warunki obsługi w zakresie komunikacji. Warunki te polegają na określeniu sposobu dostępu do drogi publicznej (§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy - Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589). Oznacza to, że od zarządcy drogi zależy czy i na jakich warunkach możliwe jest skomunikowanie terenu inwestycji ze znajdującą się w pasie drogowym drogą publiczną. W badanym przypadku ustalono, ze dla skomunikowania planowanej inwestycji z drogą publiczną należy wykorzystać istniejący zjazd z drogi powiatowej. Jest to zjazd publiczny, co wynika z § 55 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 nr 43, poz. 430 ze zm.). Postanowiono tam, że zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym ma charakter zjazdu publicznego.

33 Prawidłowość decyzji podjętej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedziba we W. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

34 W petitum skargi reprezentująca skarżącą Spółkę pełnomocnik zarzuciła decyzji wydanej w sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. naruszenie:

35 - § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. polegające na nieprawidłowym określeniu szerokości elewacji frontowej,

36 - art. 53 ust. 4 pkt polegające na zaniechaniu uzgodnienia projektu decyzji z zarządcą drogi - mimo ustawowego obowiązku, w związku z art. 107 ust. 3 kpa polegające na braku wskazania podstawy prawnej pozwalającej na zaniechanie uzgodnienia w niniejszej sprawie;

37 - § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) w związku z art. 107 § 3 kpa polegające na zaniechaniu uzasadnienia określenia w decyzji wielkości powierzchni biologicznie czynnej;

38 - art. 7, 77 w związku z art. 107 kpa polegające na braku wyjaśnienia i uzasadnienia, czy przeprowadzono analizę komunikacyjną, czy i jak zbadano sprawę bezpieczeństwa, wydolności i przepustowości istniejącego zjazdu przed uznaniem, że poza istniejącym ruchem, parametry istniejącego zjazdu są wystarczające, aby obsługiwał on dodatkowo ruch klientów i dostaw nowego obiektu lub dwóch nowych obiektów (równoległe postępowania dla tego samego wnioskodawcy dot. kolejnego obiektu handlowo-usługowego);

39 - § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) w związku z art. 107 § 3 kpa polegające na braku wyjaśnienia podstawy do określenia ilości miejsc parkingowych na poziomie dwukrotnie mniejszym niż w sąsiednim obiekcie [...] mimo nakazu kontynuacji funkcji, cech i parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu.

40 Powołując się na opisane powyżej zarzuty pełnomocnika skarżącej Spółki wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, rozpoznanie sprawy także w nieobecności skarżącego oraz zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

41 W uzasadnieniu przedstawiona została szczegółowa argumentacja w odniesieniu do każdego z zarzutów sformułowanych w skardze.

42 W doręczonej Sądowi w dniu 9 grudnia 2015 r. odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko przyjęte przy orzekaniu, wyjaśniając w uzupełnieniu, że zarzuty zawarte w skardze – zdaniem Kolegium – są nietrafne i nie zasługują na uwzględnienie.

43 Na rozprawie wyznaczonej na dzień 25 lutego 2016 r. - stosownie do treści skargi – pełnomocnik skarżącej Spółki wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

44 Obecny na rozprawie – jako uczestnik postępowania – M. S., na rzecz którego Prezydent Miasta W. stosując przepis art. 63 ust. 5 powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzją z dnia [...] r. Nr [...] przeniósł decyzję własną z dnia [...] r. Nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego wraz z parkingiem, drogami wewnętrznymi oraz infrastrukturą techniczną przy ul. D. w W. (na części działki nr 189/39 i na działce 189/22, obręb nr [...]), wniósł o oddalenie skargi.

45 Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

46 Należy przecie wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

47 Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. Nr 270, poz. 1101), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

48 Materialnoprawną podstawę decyzji wydanych w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które należą do sfery prawa administracyjnego. Z tych względów postępowanie prowadzone w warunkach tej regulacji – jako postępowanie w sprawie administracyjnej – podporządkowane jest przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasadzie praworządności zawartej w art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

49 W doktrynalnym ujęciu postępowanie administracyjne traktowane jest jako zorganizowany proces stosowania prawa, którego etapami są: ustalenie jak norma obowiązuje oraz ustalenie jej rozumienia w znaczeniu dostatecznie określonym dla potrzeb rozstrzygnięcia (por. J. Wróblewski: Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972; B. Adamiak, J. Borkowski: KPA, komentarz, Warszawa 2006).

50 Ustalenie obowiązującej i właściwej dla przedmiotu sprawy normy prawa w postępowaniu administracyjnym musi odbywać się ze szczególną starannością i wnikliwością z tego względu, że cechą prawa administracyjnego jest wielorodzajowość źródeł prawa, pochodzących od różnych organów, mających różny status w hierarchii aktów normatywnych i regulujących dany przedmiot ze zróżnicowaną szczegółowością.

51 Natomiast ustalenie rozumienia normy prawnej, uznanej przez organ decyzyjny za odpowiednią w sprawie następuję poprzez dokonanie oceny, czy norma ta występuje w takiej postaci, ze bezpośrednie jej rozumienie jest wystarczające dla potrzeb rozstrzygnięcia, czy też norma ta budzi wątpliwości, co do swojego znaczenia i wymaga poddania jej interpretacji. Do wykładni przepisów prawa administracyjnego mają zastosowanie klasyczne zasady wykładni wypracowane przez teorię prawa (J. Starościak: Źródła prawa administracyjnego, Wrocław 1977). W tej kwestii wypowiadał się też wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny i Sąd Najwyższy, który m.in. w wyroku z dnia 24 czerwca 1993r. stwierdził, że: "W razie wątpliwości co do rozumienia konkretnego przepisu prawa należy stosować taką jego wykładnię (zwłaszcza gdy istnieje kilka możliwości interpretacyjnych), jaka najbardziej odpowiada zasadom wyrażonym w Konstytucji" (sygn. akt III ARN 33/93, PiP 1994, Nr 9).

52 Przedmiotem rozpoznawanej sprawy było ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę pawilonu handlowo usługowego wraz z parkingami, drogami wewnętrznymi oraz infrastrukturą techniczną przy ul. D. w W. (na części działki nr 189/39 i na działce nr 189/22) obręb [...].

53 Tryb uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy, w tym rodzaj i zakres czynności właściwego organu administracji, poprzedzających jej podjęcie regulują przepisy powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

54 Z treści art. 59 ust. 1 tej ustawy wynika, że ustalenia – w drodze decyzji – warunków zabudowy wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli dla terenu, którego dotyczy zamierzona zmiana zagospodarowania brak jest planu miejscowego.

55 Decyzja o warunkach zabudowy - stosownie do postanowienia ustawodawcy zawartego w art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - uprawnia w granicach określonych ustawą, każdego dysponującego tytułem prawnym do terenu objętego zamiarem inwestorskim do jego zagospodarowania, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

56 Zgodnie z poglądami prezentowanymi w nauce i orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego, decyzja o warunkach zabudowy nie kształtuje praw ani obowiązków inwestora, a zawarte w niej rozstrzygnięcie informuje jedynie o możliwości zagospodarowania terenu w sposób wskazany we wniosku (np. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Ol 961/07, Lex nr 466216; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, OTK ZU Nr 1/A/2007).

57 W myśl art. 61 ust. 1 powoływanej poprzednio ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

58 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

59 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

60 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenie budowlanego;

61 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

62 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

63 Przywołany przepis uzależnia zatem możliwość dokonania zmiany zagospodarowania terenu od dostosowania się inwestora - poprzez przyjęcie odpowiednich cech dla planowanej inwestycji - do istniejących już elementów zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Celem tej zasady – jak wskazuje się w literaturze prawniczej - jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, uwzględnionego w art.1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako jeden z zasadniczych czynników właściwego planowania i zagospodarowania przestrzennego, a zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 tej ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.

64 Zarówno w piśmiennictwie, jak i judykaturze uznano, że ratio legis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest "ochrona ładu przestrzennego".

65 Przepis ten ma bowiem na celu powtrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, dla których brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kształtowanie przestrzeni w taki sposób, aby tworzyła harmonijną estetyczną całość, skomponowaną wg urbanistycznych i architektonicznych kryteriów ładu przestrzennego. Omawiana zasada stanowi zatem normatywny instrument ograniczający prawo własności nieruchomości i wolność zabudowy, przyjętą – z pewnym ograniczeniem – w przepisie art. 6 ust. 2 pkt 1 powoływanej ustawy.

66 Cechy oraz parametry urbanistyczne i architektoniczne, które będą musiały być zachowane określa się w nowej zabudowie na podstawie analizy stanu istniejącego dokonanej w sposób wskazany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588).

67 W myśl § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Nadto część graficzną analizy urbanistycznej, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 1-4 powołanego wcześniej rozporządzenia). Wyniki analizy urbanistycznej, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta, podobnie jak analiza urbanistyczna, składa się z części tekstowej oraz części graficznej i ustala warunki oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.

68 W rozpoznawanej sprawie takie czynności zostały przeprowadzone, a Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania ich prawidłowości, a w konsekwencji prawidłowości określenia na ich podstawie wymagań przestrzennych i lokalizacyjnych zamierzonej inwestycji.

69 Wobec przywołanej wcześniej regulacji ustawowej i wykonawczej należy zwrócić uwagę, że prawodawca nie pozostawił organom administracji zupełnej swobody w wyznaczaniu obszaru analizowanego. Zdefiniował bowiem front działki i zastrzegł minimalny zasięg obszaru analizowanego. Nie określił wprawdzie maksymalnych granic tego obszaru, ale w orzecznictwie zaakceptowany został pogląd, że regulacja dotycząca obszaru analizowanego powinna być stosowana i wykorzystywana z uwzględnieniem kontekstu, jaki tworzą normy ustawowe, w tym przede wszystkim art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, statuującego zasadę dobrego sąsiedztwa, wcześniej opisywaną.

70 Przeprowadzona w rozpoznawanej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze, którego granice dwukrotnie w toku postępowania korygowano wykazała spełnienie warunków, od których ustawodawca uzależnił wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, a które skonkretyzował w powoływanym wcześniej przepisie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

71 Ze stanu zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym przedstawionym graficznie i opisanym w części tekstowej analizy wynika, że w jego południowej części występuje funkcja mieszkaniowa wielorodzinna, natomiast część północna i wschodnia zabudowana jest licznymi obiektami przemysłowymi i proprzemysłowymi, wykorzystywanymi obecnie jako obiekty usługowe oraz obiektami typowo usługowymi o różnorodnym charakterze usług, w tym także handlowymi (market Kufland).

72 Uprawnia to do stwierdzenia kontynuacji funkcji przez wnioskowane zamierzenie inwestycyjne.

73 Obiekty budowlane istniejące w obszarze analizowanym pozwoliły również określić parametry, cechy i wskaźniki kształtowania wnioskowanej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a podstawę dla nich stanowiły ustalenia, że obiekty te zajmują średnio 33% powierzchni działki, przy czym wskaźnik ten w odniesieniu do obiektów usługowych o powierzchni zabudowy powyżej 1000 m2 kształtuje się na poziomie 26-78% i wynosi średnio ok. 39%. Na terenach, na których usytuowana jest zabudowa usługowa powierzchnia biologicznie czynna stanowi średnio 5% ich powierzchni przy wielkościach poszczególnych wynoszących 1-40%. Szerokość elewacji frontowej obiektów usługowych występujących w obszarze analizowanym charakteryzuje duża rozpiętość zawierająca się w przedziale wielkości ok. 6-102 m (średnio ok. 47 m), przy czym w północnej pierzei ul. D., przy której ma być usytuowana wnioskowana inwestycja, stanowiącej "parawan" dla zabudowy z głębi działek, parametr ten uzyskuje wielkość minimalną 27 m, a maksymalną w zakresie 62-68 m.

74 Znaczne zróżnicowanie występuje również w zakresie wysokości obiektów, które wynosi 3-11 m, przy czym – jak wynika z części tekstowej analizy – wyznacznikiem wysokości nowej zabudowy jest market [...], którego wysokość przy uwzględnieniu tolerancji dopuszczonej w powoływanym wcześniej rozporządzeniu można określić jako 9 m (średnia wysokość wynosi ok. 11 m).

75 Ponadto w zabudowie istniejącej w obszarze analizowanym występują dachy płaskie, wielospadowe i dwuspadowe o stopniu nachylenia połaci nie przekraczającym 30%.

76 W opisanych powyżej okolicznościach należy uznać, że wszystkie przyjęte w zaskarżonej decyzji parametry, cechy i wskaźniki wnioskowanej zabudowy znajdują swoją podstawę w odpowiednich elementach zabudowy o przeznaczeniu usługowym istniejącym w obszarze analizowanym.

77 Istotne też jest, że działka potencjalnego zainwestowania posiada dostęp do drogi publicznej ul. D., a do obsługi komunikacyjnej będzie wykorzystywany istniejący zjazd z drogi publicznej na działkę oznaczoną numerem 189/32, obręb S. 4, ponadto istniejące i pełne uzbrojenie terenu jest wystarczające dla obsługi inwestycji objętej przedmiotowym wnioskiem, a zapewnienie dostaw energii elektrycznej, gazu, wody oraz odbioru ścieków w odniesieniu do niej potwierdzili stosownymi zapewnieniami zarządcy mediów i odpowiednie jednostki.

78 Teren przyszłego zainwestowania nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, a wnioskowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przedstawiona na załączniku nr 2 do decyzji nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona – zdaniem Sądu – prawidłowo i odpowiada układowi zabudowy (równoległym do drogi i nieregularnym w przypadkach wskazanych w wynikach analizy) występującemu w obszarze analizowanym.

79 W tak określonych warunkach i wobec treści przepisu art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organy orzekające w postępowaniu instancyjnym zasadnie wskazały na powinność ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji i brak podstaw dla nieuwzględnienia przedmiotowego wniosku. Prawidłowa jest bowiem – w uznaniu Sądu – ocena przyjęta przez organy właściwe instancyjnie, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały warunki określone w przepisie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wcześniej powoływanej. Należy też zwrócić uwagę na fakt – wskazywany przez organy orzekające w sprawie, że w dniu 30 kwietnia 2004 r. Rada Miejska W. podjęła uchwałę w sprawie odstąpienia od opracowania m.in. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego Szczawna Zdroju na terenie gminy W. ze względu na nieznaczne wpływy eksploatacji wód leczniczych na środowisko.

80 W istniejących w sprawie okolicznościach nie zasługiwały – zdaniem Sądu – na uwzględnienie zarzuty zawarte w skardze. Wbrew twierdzeniom skarżącej przyjęta dla wnioskowanej inwestycji szerokość elewacji frontowej i sposób jej określenia poprzez wskazanie przedziału wielkościowego, a nie konkretną wartość liczbową nie narusza prawa. Możliwość określenia parametru szerokości elewacji frontowej poprzez podanie wielkości minimalnej i maksymalnej została zaakceptowana w judykaturze administracyjnej, natomiast wielkości liczbowe przyjęte dla tego parametru w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji wynikają z cech zabudowy usługowej istniejącej w obszarze analizowanym, co zostało szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy. W ocenie Sądu przyjęty w omawianym zakresie parametr nie naruszy wymogów ani kryteriów urbanistycznych i architektonicznych ładu przestrzennego i pozwoli na takie ukształtowanie przestrzeni, aby tworzyła harmonijną i estetyczną całość.

81 Sąd nie podziela również zarzutu skargi odnoszącego się do przyjętego dla wnioskowanej inwestycji wskaźnika liczbowego powierzchni biologicznie czynnej. Wprawdzie organy orzekające w postępowaniu instancyjnym nie przedstawiły w uzasadnieniach podjętych orzeczeń szczegółowej argumentacji w odniesieniu do tego elementu zagospodarowania terenu, ale – zdaniem Sądu – nie jest to uchybienie wymagające wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

82 Zważyć też należy, że podstawa ustalenia omawianego wskaźnika na poziomie 5% została wyjaśniona w załączniku nr 3 do decyzji wydanej w sprawie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym (pkt 8 – Wyniki analizy, Intensywność wykorzystania terenu).

83 Nie zasługiwał również na akceptację zarzut zaniechania przeprowadzenia analizy komunikacyjnej. W postępowaniu zmierzającym do ustalenia warunków zabudowy dla potencjalnego zamierzenia inwestycyjnego należy określić warunki obsługi komunikacyjnej terenu objętego wnioskiem i jego dostęp do drogi publicznej, co w rozpoznawanej sprawie zostało dokonane poprzez wskazanie sposobu jego skomunikowania z drogą publiczną przy wykorzystaniu publicznego zjazdu, zatem zachowane zostały warunki § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, wcześniej powoływanego. Sugerowana przez pełnomocnika skarżącej Spółki analiza komunikacyjna może być – zdaniem Sądu – rozważona na dalszym etapie postępowania inwestycyjnego, zmierzającego do udzielenia pozwolenia na budowę.

84 Nie jest również trafny zarzut skargi dotyczący braku uzgodnienia projektu decyzji z zarządcą drogi, a niezasadność tego zarzutu została wyczerpująco wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

85 Sąd podziela stanowisko przyjęte w tej kwestii przez organ odwoławczy i akceptuje argumentację przedstawioną w odniesieniu do omawianego zarzutu. Prezentowane przez organ odwoławczy stanowisko jest zresztą zbieżne ze stanowiskiem przyjmowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

86 Sąd w składzie orzekającym w sprawie nie znalazł również podstaw dla uwzględnienia zarzutu nieprawidłowego określenia w pkt 2.3.5. załącznika nr 1 ilości miejsc parkingowych, poprzez odstąpienie od proporcji przyjętych w tym zakresie dla marketu [...], co narusza zasadę kontynuacji.

87 Zważyć należy, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiąca podstawę do orzekania o warunkach zabudowy nie precyzuje wskaźników ani kryteriów wg których ustala się właściwą dla zmierzonej inwestycji ilości miejsc parkingowych. W ocenie Sądu przyjęty w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji przelicznik miejsc parkingowych przy zastrzeżeniu "nie mniej" niż 1 miejsce postojowe na każde 20 m2 powierzchni sprzedaży nie narusza prawa i umożliwia organowi administracji architektoniczno-budowalnej, właściwemu dla udzielenia pozwolenia na budowę sprecyzowania tego elementu zagospodarowania terenu i infrastruktury komunikacyjnej w sposób odpowiadający charakterowi obiektu i wymaganiom bezpieczeństwa.

88 Zdaniem Sądu nie jest trafny zarzut wyprowadzony w odniesieniu do omawianej kwestii z zasady kontynuacji funkcji. Zasada ta wymaga od potencjalnego inwestora zachowania pewnej ciągłości w sposobie wykorzystania terenu poprzez uwzględnienie istniejącego przeznaczenia i charakteru obiektów. Nie można natomiast – w uznaniu Sądu – kwestionować prawidłowości wskaźnika określonego dla ilości miejsc postojowych w decyzji o warunkach zabudowy, powołując się na wymóg kontynuacji funkcji. Należy też zwrócić uwagę, że warunek kontynuacji odnosi się do funkcji, a nie cech i parametrów nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.

89 W uzupełnieniu należy też wyjaśnić, że w toku prowadzonego w tej sprawie postępowania jurysdykcyjnego organy właściwe instancyjnie nie uchybiły wymaganiom procedury administracyjnej, stosując się do zasad i warunków wynikających z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

90 Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa – stosownie do przepisu art. 151 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.