Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2008 r., II SA/Wr 743/07

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2008 r., II SA/Wr 743/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, , po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza M. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Stosownie do przepisu art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi.

3 Z treści powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że obwiązuje pośredni tryb wnoszenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

4 Należy tylko zasygnalizować, że tryb bezpośredniego składania skargi do sądu administracyjnego dopuszczalny był mocą szczególnej regulacji prawnej zawartej w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

5 Zgodnie bowiem z przepisem art. 98 - w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy, o której mowa w art. 2, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 ustawy, o której mowa w art. 2.

6 Powyższe oznacza zatem, że wszystkie skargi wniesione bezpośrednio do sądu (w ustawowym terminie) w okresie dwóch lat od wejścia w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2005 r.) były uznawane za skuteczne i jako takie przekazywane przez sąd administracyjny właściwemu organowi, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi, celem przekazania przez organ skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz ewentualnie podjęcia rozstrzygnięcia w trybie autokontroli w myśl § 3 art. 54. Jednakże z dniem 1 stycznia 2006 r. zasady te przestały obwiązywać.

7 Powyższe uregulowania wskazują zatem, że aktualnie przewidziany jest tylko pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący, aby zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego winien więc skierować skargę bezpośrednio do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W obecnym stanie prawnym wniesienie skargi bezpośrednio do Sądu uznać należy za niezgodne z przywołanym już art. 54 § 1 w/w ustawy, co uniemożliwia jej merytoryczne rozpoznanie.

8 Podzielając reprezentowany w orzecznictwie pogląd, należy stwierdzić, że w obowiązujących przepisach brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do przekazania organowi administracyjnemu skargi, która wpłynęła bezpośrednio do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 1404/06; wyrok z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 27/06, nie publik.). Przede wszystkim możliwość taka nie została przewidziana przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

9 Również podstawa taka nie wynika z treści innych aktów prawnych obowiązujących sądy administracyjne, tj. przepisy wykonawcze do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 169, poz. 1646), w przeciwieństwie do wcześniej obowiązujących przepisów (art. 200 k.p.a. lub § 16 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 lutego 1982 r. Regulamin czynności Naczelnego Sądu Administracyjnego, M.P. Nr 9, poz. 63), które stwarzały dla sądu administracyjnego podstawę do przekazania organowi skargi wniesionej bezpośrednio do sądu.

10 W przepisach obowiązujących sądy administracyjne nie ma również odesłania do innych aktów prawnych, w tym zwłaszcza do kodeksu postępowania administracyjnego, który w art. 65 przewiduje możliwość przekazania przez organ administracji podania organowi właściwemu.

11 Mając zatem na względzie wypływający z norm konstytucyjnych obowiązek działania w granicach i na podstawie prawa (art. 7 Konstytucji RP), należy stwierdzić, że wobec braku podstaw prawnych w obowiązujących przepisach, sąd nie jest uprawniony do przekazania skargi wniesionej z pominięciem organu, temu organowi. To zaś wyłącza możliwość "uzdrowienia" wadliwej czynności polegającej na wniesieniu skargi w sposób sprzeczny z prawem.

12 Stąd też skargę Burmistrza M. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] Nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty W. z dnia [...], odmawiające Gminie M. wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr 3, zlokalizowanego w U.Ś. nr 107, gm. M., należało uznać za niedopuszczalną z uwagi na wniesienie jej bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z pominięciem trybu określonego przez art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

13 Należy tutaj jedynie zaznaczyć, iż zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie, iż stronie przysługuje prawo złożenia skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem Wojewody D. Z uwagi na prawidłowe doręczenie tejże decyzji, należało przyjąć, że strona skarżąca została w sposób właściwy pouczona o trybie wnoszenia skargi.

14 W tym stanie rzeczy skarga podległa odrzuceniu na podstawie 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 54 § 1 w/w ustawy.

15 k.g.