Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2012 r., II SA/Wr 704/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2012 r., II SA/Wr 704/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Kremis (spr.), Sędziowie Sędzia WSA - Olga Białek, Sędzia WSA - Anna Siedlecka, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2012 r. spraw ze skarg M.Ż., A. M., A. J.-G. i K. P. na postanowienie Wojewody D. z dnia 15 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania z urzędu wykonania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżących M. Ż., A. M., A. J.-G. kwotę po 200 zł (słownie: dwieście) oraz na rzecz K. P. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Prezydent W. postanowieniem z dnia 15 marca 2011 r. nr [...] wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia 23 października 2009 r. nr [...] , o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] , wraz z budową wieży o wysokości 50 metrów, na działce nr [...] i części działki nr [...], AM - 25, obręb M., przy ul. M. [...] we W..

3 Kolejnym postanowieniem z dnia 30 marca 2011 r. nr [...] powołując art. 152 § 1 k.p.a. oraz okoliczność wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę, Prezydent W. wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji z dnia 23 października 2009 r. Motywując podjęte rozstrzygniecie, organ wskazał, że w jednobrzmiących pismach złożonych przez osoby wnioskujące o wznowienie postępowania - będące właścicielami nieruchomości sąsiednich, oraz właścicielami nieruchomości położonych w niedalekim sąsiedztwie, na terenie nowopowstałego osiedla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - w stosunku do nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę, została zakwestionowana zgodność planowanej inwestycji z planem miejscowym oraz zarzucano wadliwość decyzji środowiskowej, w oparciu o którą wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Temu ostatniemu rozstrzygnięciu zarzucano niewłaściwą procesową formę umorzenia postępowania, a także nieuwzględnienie rzeczywistego oddziaływania inwestycji w postaci braku informacji na temat "środka elektrycznego" oraz wartości "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny", jaki i brak ustalenia, czy funkcjonują w pobliżu inne przedsięwzięcia o podobnym oddziaływaniu i z tego względu nie występuje kumulacja pola elektromagnetycznego. W ocenie Prezydenta W. powołane okoliczności wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia objętej wznowieniem postępowania decyzji o pozwoleniu na budowę, dlatego też należało wstrzymać jej wykonanie.

4 Zażalenie na to postanowienie wniósł inwestor – spółka A.

5 Wojewoda D. postanowieniem z dnia 15 lipca 2011 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości. Podając motywy podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zwrócił uwagę, że stosownie do treści przepisu art. 152 § 1 k.p.a., wstrzymanie wykonania decyzji uzależnione jest tylko od jednej przesłanki merytorycznej - wykazania okoliczności wskazujących na wystąpienie w sprawie "prawdopodobieństwa" uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W świetle majacej zastosowanie w sprawie regulacji organ odwoławczy za zasadne uznał postawienie pytania, czy zarzuty sformułowane w pismach wnioskodawców pozwalają w odmiennym świetle ocenić prawną dopuszczalność inwestycji, innymi słowy czy w ogóle istnieje relewantny związek pomiędzy nimi a treścią kwestionowanego rozstrzygnięcia. Odpowiadając na tak postawione pytanie, organ odwoławczy, powołując się na reguluję przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przyjął, że na płaszczyźnie niniejszej sprawy przesłanka zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o przepis art. 152 k.p.a. musi opierać się na ustaleniu "prawdopodobieństwa", że - w świetle zarzutów lub własnych ustaleń organu - inwestycja nie będzie spełnia ww. kryteriów, a w konsekwencji postępowanie wznowieniowe doprowadzi uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy czym organ odwoławczy wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 lub art. 159 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że interpretacja art. 152 § 1 k.p.a. winna mieć charakter ścieśniający. Przekładając powyższe ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy organ administracyjny drugiej instancji podzielił zapatrywanie żalącej się spółki, że motywując wydanie kwestionowanego postanowienia Prezydent W. nie wyjaśnił sedna sprawy, tj. wystąpienia normatywnej przesłanki wstrzymania w postaci "prawdopodobieństwa" uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W tym kontekście organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zarówno jednobrzmiące wnioski o wznowienie postępowania jak i późniejsze wystąpienia skierowane do Wojewody D. zasadniczo dotyczyły dwóch aspektów mających związek z przesłankami wydania decyzji o pozwoleniu na budowę kwestionowanej: jej zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz kwestii wymogu dysponowania przez inwestora decyzji środowiskowej. Odnosząc się do przedstawionej argumentacji organ odwoławczy stwierdził, że bezspornie planowana inwestycja miałaby zostać zrealizowana w obrębie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego [...] we W., zatwierdzonego przez Radę Miejską W. uchwałą Nr [...] z dnia 14 lutego 2006 r. na terenie jednostki strukturalnej oznaczonej symbolem [...], która przewiduje - m.in. uzupełniające przeznaczenie pod "telekomunikację", które to przeznaczenie - zgodnie z definicją legalna uchwały obejmuje - m.in. - stacje bazowe telefonii (por. § 20 ust. 1 pkt 2 lit b, w związku z § 4 ust. 1 pkt 10 uchwały). Organ odwoławczy przyjął, że interpretacja treści planu miejscowego z zastosowaniem jedynie prostej wykładni gramatycznej przesądza o zgodności inwestycji z jego zapisami, dlatego też w świetle jednoznacznego brzmienia przepisów trudno dopatrywać się w sprawie "prawdopodobieństwa" uchylenia decyzji. Przechodząc do rozważenia drugiej okoliczność akcentowanej przez wnioskodawców oraz Prezydenta W. dotyczącej konieczności uzyskania przez inwestycję merytorycznej decyzji środowiskowej (a nie decyzji, która umorzyła postępowanie w sprawie) organ odwoławczy uznał za kluczowe udzielenie odpowiedź na pytanie, czy sporna inwestycja należy do kategorii przedsięwzięć mogących (zawsze lub potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko. W tym miejscu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), realizacja takich przedsięwzięć wymaga uzyskania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji sprawę zakwalifikowania inwestycji do ww. kategorii normowało rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). W świetle przedstawionego stanu prawnego organ odwoławczy wyjaśnił, że zaliczenie planowanej stacji bazowej do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymaga wykazania, że w określonej odległości od środka elektrycznego anteny (przy tym odległość ta zależy od mocy danej anteny) wiązka promieniowania "przecina" miejsca dostępne dla ludności. Na tej podstawie, biorąc pod uwagę argumenty osób wnoszących o wznowienie postępowania, organ II instancji uznał za irrelewantne badanie ewentualnej kumulacji pól elektromagnetycznych. Podkreślił, że rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. nie wprowadziło koniczności ustalania takiego czynnika jako mającego wpływ na przyporządkowanie zamierzenia danej kategorii. Poza tym, organ odwoławczy wskazał, że ocena dopuszczalności spornego zamierzenia w postępowaniu wznowieniowym będzie odbywać się wedle aktualnego stanu prawnego, czyli pod rządami nowego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Z kolei ten akt prawny wprost przewiduje, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. A zatem aktualna regulacja prawna wprost wyłącza konieczność badania kwestii kumulacji pól. To z kolei dało podstawę do przyjęcia przez organ odwoławczy, że podnoszona konieczność jej badania nie ma żadnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Innymi słowy, nawet ewentualna kumulacja pól nie będzie okolicznością zmieniającą kwalifikację prawna przedsięwzięcia, a w szczególności wskazującą na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Po przedstawieniu tych wyjaśnień organ odwoławczy stwierdził, że skoro takie charakterystyczne parametry zamierzenia jak - równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny (z wyłączeniem radiolinii); posadowienie środka elektrycznego anteny, wysokość i azymut anten; są pewnymi danymi stałymi, narzuconymi treścią wniosku inwestora, to jedynie wykazanie błędnego ustalenia odnośnie stanu zagospodarowania otoczenia - w aspekcie występowania miejsca dostępne dla ludności - mogłoby zostać uznane za okoliczność stawiającą w odmiennym świetle sprawę konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. Niemniej zdaniem organu odwoławczego, po pierwsze - ani wnioskodawcy ani organ pierwszej instancji nie poruszyli tej kwestii, po drugie- pobieżna analiza akt sprawy wskazuje, że przy zakładanej w projekcie budowlanym wysokości zamocowania anten (40 metrów) oraz kompozycji zagospodarowania terenu niską zabudową jednorodzinną praktycznie niemożliwe jest wystąpienie sytuacji w której wiązka promieniowania "przecina" miejsca dostępne dla ludności. Reasumując, po rozpatrzeniu zażalenia na podstawie akt sprawy organ drugiej instancji uznał, że nie ma ani hipotecznego ani tym bardziej rzeczywistego związku pomiędzy zarzutami wnioskodawców a podstawą prawną oraz treścią kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym w badanej sprawie nie zaktualizowała się normatywna przesłanka wstrzymania wykonania decyzji postaci zaistnienia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku wznowienia postępowania.

6 Na decyzję Wojewody D. zostały złożone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargi: M. Ż., A. M., A. J.-G. i K. P.. Jednobrzmiące skargi zostały oparte na zasadniczo tożsamej argumentacji sprowadzającej się do zarzucenia kwestionowanemu postanowieniu naruszenia następujących przepisów prawa: 1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie postanowienia i nie orzeknięciu, co do istoty sprawy; 2) art. 6 k.p.a., w związku z art. 2 Konstytucji RP, w związku z art. 152 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w postanowieniu niekończącym danej sprawy; 3) art. 152 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie, iż organ pierwszej instancji wstrzymując wykonanie decyzji miał obowiązek uprawdopodobnić jeszcze bardziej przesłanki uzasadniające jej słuszność, czyli merytorycznie rozstrzygnąć sprawę.

7 W odpowiedzi na skargi Wojewoda D. wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

8 Postanowieniem z dnia 27 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuścił organizację społeczną pod nazwą Ogólnopolskie Stowarzyszenie ,,[...]" z siedzibą w R. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania.

9 Na rozprawie sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w dniu 24 kwietnia 2012 r. skarżący podtrzymali skargę.

10 Uczestnik postępowania wskazał na prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji.

11 Na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270), sąd na rozprawie w dniu 24 marca 2012 r. postanowił połączyć sprawy: II SA/Wr 704/11, II SA/Wr 705/11, II SA/Wr 708/11 i II SA/Wr 710/11 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod wspólną sygnaturą akt II SA/Wr 704/11.

12 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

13 Skargi okazały się zasadne, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w nich zawarte zasługują na uwzględnienie.

14 Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

15 Przedstawienie motywów podjętego rozstrzygnięcia należy z kolei rozpocząć od zwrócenia uwagi na istotę rozstrzygnięcia, które poddane zostało kontroli sądowoadministracyjnej. Organy administracyjne rozstrzygały bowiem wyłącznie sprawę ewentualnego zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji, której dotyczy postępowanie toczące się po wznowieniu postępowania, na podstawie przesłanek wynikających z art. 145 k.p.a. Zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a., który reguluje zakres tego postępowania, organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W doktrynie podkreśla się, że podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, a zatem stanu, gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o konieczności uchylenia decyzji. Organ nie może wstrzymać wykonania decyzji, gdy występuje przesłanka przedawnienia określona w art. 146 § 1 k.p.a. Natomiast wystąpienie przesłanki określonej w art. 146 § 2 k.p.a. (nie uchyla się decyzji w przypadku, gdy w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej) może być jedynie wynikiem ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, a zatem nie może stanowić przeszkody do podjęcia postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2002 r., str. 662). Oznacza to, że w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przepisu art. 152 k.p.a. nie bada się merytorycznej zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowionego postępowania oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obiegu prawnego. Z natury rzeczy nie wchodzą w rachubę w takim wypadku zarzuty naruszenia tych norm prawa materialnego, które będą miały zastosowanie dopiero w trakcie merytorycznego postępowania rozpoznawczego. W innym przypadku organ rozpoznając w postępowaniu wpadkowym o zasadności wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji de facto przesądzałby wynik postępowania wznowieniowego, wiążąc tym samym organ orzekający merytorycznie w sprawie. Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się uwagę na incydentalny charakter postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu wyroku z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 720/07, podkreśla się brak podstaw do traktowania tej instytucji procesowej tak, jak gdyby wydanie postanowienia na podstawie art. 152 § 2 k.p.a. następowało na podstawie tych samych reguł, co załatwienie sprawy administracyjnej co do istoty, a wiec po zebraniu i rozpatrzeniu całego niezbędnego materiału dowodowego, jak tego wymaga przepis art. 77 § 1 k.p.a., oraz po podjęciu wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, stosownie do art. 7 k.p.a. Zaistnienie przesłanki prawdopodobieństwa uchylenia decyzji dotychczasowej nie wymaga udowodnienia, że decyzja dotychczasowa podlega uchyleniu. W tego rodzaju postanowieniu właściwy organ powinien wskazać, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 k.p.a., brak jest przesłanki negatywnej do uchylenia decyzji dotychczasowej oraz iż zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji (tak również wyrok NSA z 7 stycznia 2009 r. w sprawie I OSK 863/08 Lex nr 484864, wyrok WSA w Warszawie z 12 maja 2006 r. w sprawie VII SA/Wa 377/05 Lex nr 283091, wyrok WSA w Warszawie z 14 marca 2006 r. w sprawie VII SA/Wa 1514/05 Lex nr 227787).

16 Nie przesądzając zatem zasadności zastosowania w niniejszej sprawie instytucji wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zauważyć należy, że zabezpieczający charakter przepisu art. 152 § 1 k.p.a. i użyte określenie "okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo" nie daje żadnych podstaw do przesądzenia, iż rzeczywiście decyzja o pozwoleniu na budowę zostanie uchylona w wyniku wznowienia postępowania. O tym zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania nadzwyczajnego - wznowieniowego. Do zastosowania zaś art. 152 § 1 k.p.a. wystarczy wskazanie tylko prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. W niniejszej sprawie Prezydent W. na skutek pochodzących od właścicieli nieruchomości sąsiednich, oraz właścicieli nieruchomości położonych w niedalekim sąsiedztwie, na terenie nowopowstałego osiedla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - w stosunku do nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę dotyczących braku zgodność planowanej inwestycji z planem miejscowym oraz wadliwość decyzji środowiskowej, w oparciu o którą wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, wznowił postępowania administracyjne w sprawach zakończonych decyzją z 23 października 2009 r. o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], wraz z budową wieży o wysokości 50 metrów, na działce nr [...] i części działki nr [...], [...], obręb M., przy ul. M. [...] we W.. Wyłącznie w toku tak wznowionego postępowania dopuszczalne jest przesądzenie wszystkich kwestii spornych między stronami. Również wszelkie kwestie dowodowe należą do postępowania, które obejmuje badanie zasadności podstaw wznowienia i rozstrzygnięcie o istocie sprawy administracyjnej, a nie do postanowienia podjętego na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. Natomiast Wojewoda D., rozpoznając w wyniku złożonego zażalenia ponownie sprawę udzielenia ochrony tymczasowej, de facto przesądził - w postępowaniu wpadkowym - merytorycznie sprawę, tym samym wiążąc organ I instancji w zakresie treści decyzji kończącej sprawę z art. 151 k.p.a. Ocena taka jest konsekwencją przyjętych przez Wojewodę D. w zaskarżonym postanowieniu stwierdzeń dotyczących braku wątpliwości w zakresie zgodności funkcji zamierzenia objętego pozwoleniem budowlanym z treścią uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz prawidłowości umorzenia postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia objętego pozwoleniem na budowę. Powyższymi stwierdzeniami organ odwoławczy w dacie uchylenia postawienia o wstrzymaniu decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania wyraził przekonanie co do wyniku sprawy objętej wznowionym postępowaniem. Treść wydanego przez Wojewodę D. postanowienia na podstawie art. 152 § 1 i 2 k.p.a. wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii wpadkowej jaką jest zasadność udzielenia w sprawie ochrony tymczasowej nastąpiło na podstawie tych samych reguł, co załatwienie sprawy administracyjnej co do istoty, a więc przed zebraniem i rozpatrzeniem całego niezbędnego materiału dowodowego. Natomiast w tego rodzaju postanowieniu właściwy organ powinien wskazać, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 k.p.a., brak jest przesłanki negatywnej do uchylenia decyzji dotychczasowej oraz zachodzi lub też nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji.

17 Reasumując, złożone skargi zasługiwały na uwzględnienie, albowiem Wojewoda D. uchylając wydane przez Prezydenta W. postanowienie naruszył art. 152 § 1 k.p.a. poprzez zbadanie merytorycznej zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowionego postępowania oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obiegu prawnego.

18 Niezależnie od powyższego należy dodać, że w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 23 października 2009 r. Nr [...], o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wraz z budową wieży o wysokości 50 metrów na działce nr [...] i części działki nr [...], [...], obręb M., przy ul. M. [...] we W., Wojewoda D. ostateczną decyzją z dnia 30 marca 2012 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania od wydanej w wyniku wznowienia postępowania decyzji Prezydenta W. z dnia 23 listopada 2011 r. nr [...], umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia 23 października 2009 r. nr [...].

19 Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.

20 O kosztach postępowania orzeczono w punkcie drugim wyroku na podstawie przepisu art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.