Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2009 r., II SA/Wr 641/08

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2009 r., II SA/Wr 641/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 14 sierpnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 203.259,90 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie R., oznaczonej ewidencyjnie nr [...], [...], [...], [...], [...], spowodowanej jej geodezyjnym podziałem postanawia: I. uchylić postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 14 listopada 2008 r. (Nr [...]) odmawiające wstrzymania wykonania decyzji wójta Gminy Ś. K. z dnia 17 czerwca 2008 r. (nr [...]); II. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.

Uzasadnienie

2 Wnioskiem zawartym w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 14 sierpnia 2008 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wójta Gminy Ś. K. z dnia 17 czerwca 2008 r. (nr [...]) ustalającą opłatę adiacencką w wysokości 203.259,90 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie R., oznaczonej ewidencyjnie nr [...], [...], [...], [...], [...], spowodowanej jej geodezyjnym podziałem Skarżący zwrócił o wstrzymanie wykonania decyzji wójta Gminy Ś. K. Wniosek ten, bez wskazania podstawy prawnej żądania, ograniczał się do kwestionowana zasadności wymierzenia opłaty.

3 Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. powołując się na art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako ,,p.p.s.a.") postanowieniem z dnia 14 listopada 2008 r. odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że Skarżący wniósł o wstrzymanie decyzji organu pierwszej instancji nie zaś decyzji Kolegium, dlatego też brak było podstaw do wstrzymania wykonania w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

5 Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 i 2 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zasadą jest więc wykonywanie zaskarżonych aktów, mających przymiot ostateczności. Wyjątkiem do przywołanej zasady jest regulacja prawna zawarta w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.; dalej powoływanej jako ,,u.g.n."). Stosownie do treści art. 9 u.g.n., organ administracji publicznej, który wydał ostateczną decyzję w sprawach, o których mowa w przepisach działu III ustawy (art. 92-148b u.g.n. ,,Wykonie, ograniczenie lub pozbawienie prawa do nieruchomości"), po wniesieniu skargi na tę decyzję jest zobowiązany wydać z urzędu postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania w całości. Intencja ustawodawcy jest zatem czytelna - na organ administracji publicznej nałożony został obowiązek wstrzymania wykonania w całości, z urzędu, zaskarżonej decyzji. Wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej do sądu decyzji nie jest uzależnione od woli organu administracji publicznej, ani też od złożenia wniosku przez stronę.

6 W tym miejscu podzielić należy pogląd wyrażony w postanowieniu WSA w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2004 r.(sygn. akt II SA/Gd 231/04), że niezastosowanie się organu administracji do przepisu art. 9 u.g.n. stanowi naruszenie prawa, polegające na bezczynności tego organu, w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki negatywne do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania z urzędu zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, przewidziane w przepisach art. 122 i art. 126 tej ustawy. Ponadto jak słusznie zauważył Sąd w tym orzeczeniu, niewydanie przez organ tego obligatoryjnego rozstrzygnięcia stawia stronę skarżącą w znacznie mniej korzystnej sytuacji prawnej, z uwagi na to, że Sąd może stosować wyłącznie przepisy art. art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a., które przewidują możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

7 Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że podjęte przez Kolegium rozstrzygniecie, w sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie, nie może się ostać. Przede wszystkim, w ocenie Sądu, przed wydaniem postanowienia organ odwoławczy powinien zwrócić się do Skarżącego o doprecyzowanie wniosku, jednocześnie wskazując konsekwencje dokonanego wyboru. Takie działanie Kolegium byłoby realizacją zasady ogólnej wyrażonej w art. 9 Kpa - obowiązku udzielania informacji faktycznej i prawnej oraz czuwania na tym, aby strona nie ponosiła szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udziela jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Dlatego też za niedopuszczalną uznać należy praktykę polegającą na jednostronnej interpretacji woli strony, prowadzącą w konsekwencji do niekorzystnego załatwienia sprawy z przyczyn formalnych.

8 Niezależnie od tego Kolegium odmawiając wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji niedostrzegło istnienia normy prawnej wyrażonej w art. 9 u.g.n. Obowiązkiem organu odwoławczego poza wypełnieniem obowiązków wynikających z art. 9 kpa, było uwzględnić tą szczególną regulację i na tej podstawie wstrzymać z urzędu wykonanie zaskarżonej do sądu decyzji.

9 Skoro zatem Kolegium wydało postanowienie na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., dopuszczalne było na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. uchylenie postanowienia Kolegium i wstrzymanie wynikania zaskarżonej do sądu decyzji.