Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2014 r., II SA/Wr 513/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2014 r., II SA/Wr 513/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 5 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na działalność Burmistrza B. postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 M. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...] r., uznającą za niezasadną jego skargę na działalność Burmistrza B.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i uznanie, że jego skarga na działalność burmistrza była zasadna. Nadto skarżący wniósł o nakazanie burmistrzowi podjęcia działań zmierzających do wykonywania wcześniejszej uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. W szczególności skarżący domaga się usuwania odpadów komunalnych bezpośrednio z należącej do niego posesji.

3 W odpowiedzi na skargę wniesiono o odrzucenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

4 Pełnomocnik organu wskazał, że w dniu 11 kwietnia 2014 r. do urzędu miejskiego wpłynęła skarga M. F. na działalność Burmistrza B.. Skarżący zarzucił burmistrzowi niedopełnienie obowiązków wynikających z § 11 w związku z § 8 uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] r. w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych poprzez nieodebranie odpadów w dniu 18 lutego 2014 i 12 marca 2014 r. Wobec tego Rada Miejska w B. w dniu [...] r. podjęła zaskarżoną obecnie uchwałę.

5 Zdaniem pełnomocnika gminy skarżący ani nie wykazał w skardze swojego interesu prawnego, ani nie wezwał rady do usunięcia naruszenia prawa, kierując od razu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co oznacza, że skarga powinna zostać odrzucona.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

7 Na wstępie należy powiedzieć, że postępowanie w przedmiocie skarg, których przedmiotem jest zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw, jest uregulowane w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.). Wśród organów właściwych do rozpatrywania skarg przepis art. 229 k.p.a. wymienia na przykład wojewodę czy regionalną izbę obrachunkową, ale również organy uchwałodawcze, w tym rady gmin (rady miejskie). W szczególności rada miejska (rada gminy) jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi na burmistrza (wójta, prezydenta miasta).

8 Jak wskazuje się w literaturze prawniczej, skarga tego rodzaju jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Postępowanie w związku z wniesioną skargą kończy się zawiadomieniem wnoszącego o sposobie rozpatrzenia skargi (art. 238 k.p.a.), które powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi, a zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239 k.p.a. Pamiętać jednak należy, że w postępowaniu uregulowanym przepisami działu VIII k.p.a. nie rozstrzyga się żadnej indywidualnej sprawy administracyjnej, a jedynie ocenia zasadność skargi i informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Postępowanie skargowe nie kończy się zatem wydaniem decyzji administracyjnej czy postanowienia, ale zawiadomieniem skarżącego.

9 Uwzględniając to, co do tej pory powiedziano, sąd doszedł do przekonania, że zawiadomienie/informacja o sposobie rozpatrzenia skargi powszechnej nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zakres właściwości sądu określony jest w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) i obejmuje rozpoznawanie skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

10 W katalogu aktów podlegających zaskarżeniu nie ma zatem zawiadomienia o sposobie rozpatrzenia skargi. Skargi są bowiem załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy, niedającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (zob. M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2014).

11 Jednak należało jeszcze rozważyć, czy zaskarżona uchwała może być uznana za akt prawa miejscowego lub inny akt organu jednostki samorządu terytorialnego podjęty w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.). Otóż i do tej kategorii nie sposób zaskarżonej uchwały zaliczyć. W ocenie sądu bowiem uchwała organu samorządu terytorialnego podjęta w sprawie rozpatrzenia skargi powszechnej niczym się nie różni od zawiadomienia/informacji o sposobie załatwienia skargi, a przez to tylko, że przybiera formę uchwały, nie staje się uchwałą, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (zob. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 520/09, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo, w dziale VIII k.p.a. zawierającym regulacje odnoszące się do postępowania skargowego brak jest również przepisu dopuszczającego możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Konsekwencją powyższego jest uznanie, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego, w tym także w sprawie uchwały podjętej na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt III SA/Po 357/08, Orzeczenia.nsa.gov.pl).

12 W świetle powyższego sąd rozważył jeszcze, czy zaskarżona uchwała może być zakwalifikowana jako akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Akty tego rodzaju charakteryzują się tym, że choć muszą mieć charakter publicznoprawny i są podejmowane w sprawach indywidualnych, to nie mają formy decyzji lub postanowienia. Najważniejszą cechą tych aktów jest jednak to, że dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Tymczasem – w ocenie sądu – zawiadomienie z art. 238 k.p.a. nie posiada tej ostatniej cechy. Rozpatrzenie skargi na burmistrza nie ma ścisłego i bezpośredniego związku z możliwością realizacji uprawnienia skarżącego wynikającego z przepisu prawa. Żaden obowiązek lub uprawnienie składającego skargę nie zależy w sposób ścisły i wyraźny od takiego czy innego załatwienia skargi złożonej w trybie działu VIII k.p.a. Zatem załatwienie skargi przez radę miejską, nawet w formie uchwały, nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

13 Wobec tego sąd doszedł do przekonania, że skargą do sądu administracyjnego nie można objąć uchwały rady gminy (rady miejskiej) w przedmiocie rozpatrzenia skargi na burmistrza, ponieważ w świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. czynność rozpatrzenia skargi powszechnej nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

14 Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.