Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2015 r., II SA/Wr 336/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2015 r., II SA/Wr 336/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...]r. (znak: [...]) Prezydent Miasta L. działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j.. Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o zameldowaniu H. M. z dziećmi P. K. i A. K. oraz M. M. na pobyt stały w domu przy ul. S. [...].

3 Uzasadniając podjęte orzeczenie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wcześniej powołanej, obowiązek meldunkowy polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego, natomiast pobytem stałym – stosownie do art. 6 ust. 1 tej ustawy - jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Prezydent Miasta L. wyjaśnił również, że przy zameldowaniu na pobyt stały należy przedłożyć formularz meldunkowy, który musi być potwierdzony przez właściciela lub najemcę lokalu, a dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być umowa, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna, orzeczenie Sądu lub inny dokument poświadczający tytuł prawny do lokalu.

4 Z dalszej części uzasadnienia wynika, że w dniu 30 października 2014r. H. M. zwróciła się o zameldowanie wraz z dziećmi na pobyt stały w domu przy ul. S. [...] w L., celem uregulowania spraw administracyjnych i zgodności ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu wniosku dodała, że zamieszkuje w tym domu od lipca 2012r. wraz z mężem P. M., który jest właścicielem tego domu, lecz mimo obietnic do tej pory nie dokonał jej zameldowania.

5 Ponieważ zgłoszone do zameldowania dane budziły wątpliwości, zastosowano art. 47 ust.2 cyt. ustawy, który mówi, że jeżeli zgłoszone do zameldowania dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy.

6 W odpowiedzi na wniosek P. M. potwierdził, że pod koniec lipca 2012r. żona H. M. wraz z dziećmi zamieszkała w przedmiotowym domu. Jednakże ich związek przechodzi kryzys. Uważa, ze żona tylko przebywa w jego domu a nie zamieszkuje. Jest zameldowana u rodziców na F. w L., gdzie wcześniej mieszkała. Dodał, że w chwili obecnej nie ma zamiaru zameldować żony, gdyż ich związek się rozpadł i zamierza wystąpić o rozwód.

7 W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że faktycznie w miesiącu lipcu 2012r. H. M. z dziećmi zamieszkała w domu przy ul. S. [...] w L., gdzie nadal zamieszkuje. Z jej relacji wynika, iż przedmiotowy dom jest jej jedynym miejscem stałego zamieszkania, na dowód czego załączyła zaświadczenia o wymeldowaniu z poprzedniego domu przy ul. F. w L.. Podkreśliła, że posiada w nim wszystkie swoje i dzieci rzeczy osobiste oraz meble i inne przedmioty, a dom, który mąż odziedziczył po zmarłym ojcu wyremontowali wspólnie.

8 Organ orzekający wskazał ponadto w uzasadnieniu, że fakt, iż H. M. wraz z dziećmi zamieszkuje w przedmiotowym domu potwierdziły przesłuchane w charakterze świadków: I. L., M. L., W. D..

9 Wyjaśnił też, że z materiału zebranego w sprawie wynika iż istotnie relacje pomiędzy stronami uległy pogorszeniu i małżeństwo przechodzi kryzys, jednakże przepisy meldunkowe mają charakter rejestracyjny w związku z czym osoba powinna być zameldowana w miejscu faktycznego pobytu.

10 W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że H. M. wraz z dziećmi od dwóch i pół roku zamieszkuje w domu przy ulicy S. [...] w L. stanowiącym centrum jej spraw życiowych i w tej sytuacji powinna być zameldowana w miejscu faktycznego zamieszkania.

11 Decyzja opisana powyżej została w toku instancyjnym zaskarżona przez P. M., reprezentowanego przez pełnomocnika, który w odwołaniu zakwestionował zasadność orzeczenia podjętego w tej sprawie przez Prezydenta Miasta L..

12 Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia [...]r. (znak : [...]) wydaną na podstawie art. 138§1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, powyżej powoływanej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

13 W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, a następnie wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowią przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z art. 47 ust. 1 tej ustawy organ gminy obowiązany jest na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby, jednakże w sytuacji, gdy zgłoszone dane budzą wątpliwości o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (art. 47 ust. 2 ww.ustawy). Jednocześnie organ orzekający podkreślił, że obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności polegającej na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób i służy także ochronie interesów samych zainteresowanych oraz ochronie praw osób trzecich .Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki.

14 Wojewoda D. wskazał ponadto w uzasadnieniu, że w niniejszej sprawie bezsprzecznym jest iż H. M. zamieszkała wraz z dziećmi w spornej nieruchomości w lipcu 2012 r. Potwierdzają to zarówno strony jak i wszyscy przesłuchiwani w sprawie świadkowie. Ponadto w aktach sprawy nie znajdują się także żadne dowody na to by w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji sytuacja ta uległa zmianie. W protokole z zeznań W. D. znajduje się jedynie informacja, że H. M. czasami "wyprowadza się" na klika dni do swojego ojca. Sytuacja taka w roku 2014 miała miejsce dwa razy, ostatni raz latem. Powyższe potwierdził także P. M. nadmieniając, że żona z dziećmi jedynie przebywa od lipca 2012 roku w lokalu przy ul. S. [...], a faktycznym miejscem ich zameldowana jest mieszkanie rodziców przy ul. F.. Ponadto pełnomocnik P. M. w odwołaniu wskazał, iż "wobec braku tytułu do zamieszkiwania nie sposób uznać, że H. M. może przebywać w domu przy ulicy S. z zamiarem stałego zamieszkiwania". Zwrócił też uwagę, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 (Dz. U. Nr 78, poz. [...]6) nakazał iż organ meldunkowy nie rejestruje uprawnień do lokalu osób występujących o zameldowanie lecz gromadzi informacje w zakresie danych o miejscu pobytu, a więc bada, czy osoba występująca z wnioskiem faktycznie zamieszkuje w lokalu. Badaniu podlegają zatem zdarzenia ze sfery faktów a nie ze sfery faktów i prawa. Ewidencja ludności jest rejestracją stanu faktycznego i nie stanowi formy kontroli legalności zamieszkania i pobytu. Potwierdzenia faktu pobytu nie należy utożsamiać (jako to często ma miejsce w praktyce) z wyrażeniem zgody na zamieszkanie. O tej ostatniej kwestii rozstrzygają przepisy prawa cywilnego. Potwierdzenie pobytu jest tylko potwierdzeniem faktu - a nie uprawnienia i ma charakter dowodowy. Natomiast Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 października 2002 r. sygn. akt III RN 183/01 - OSNP 2003/20/477 zajął stanowisko, z którego wynika iż zameldowanie bez zgody wszystkich współwłaścicieli nie godzi w prawo własności, bowiem naruszenie tego prawa następuje przez fakt zamieszkania danej osoby w lokalu, a nie przez fakt zameldowania tej osoby w danym lokalu.

15 Ewidencja ludności służy zatem rejestrowaniu pobytu i ma charakter wyłącznie porządkowy co oznacza, że zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień do lokalu, ani tym samym prawa do przebywania w nim. Podstawę do zameldowania stanowi ustalenie przez właściwy organ faktu zamieszkania w danym lokalu. Dla osoby zgłaszającej się do zameldowania jak też dla organu dokonującego czynności zameldowania wystarczający jest potwierdzony miarodajnym dowodem fakt przebywania w lokalu z określonym zamiarem.

16 W dalszej części uzasadnienia Wojewoda D. odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez pełnomocnika strony, co do uchybień proceduralnych w prowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu poprzez niezawiadomienie strony o terminie przesłuchania świadków, uniemożliwienie jej wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów dowodowych, a tym samym wzięcia przez nią czynnego udziału w postępowaniu stwierdził , że zgodnie z treścią art. 79 Kpa uprawnieniem strony, a nie obowiązkiem jest wzięcie udziału w przeprowadzaniu dowodu ze świadków. Z akt niniejszej sprawy wynika, że do P. M. zostało wysłane zawiadomienie zarówno o wszczęciu postępowania, jak i o terminie i miejscu przeprowadzenia tego dowodu. Organ odwoławczy przyznał, że organ pierwszej instancji wyznaczając termin przeprowadzania dowodu z przesłuchania świadków nie wziął pod uwagę możliwości odbioru pisma przez stronę w ostatnim możliwym dniu do jego odbioru. W aktach sprawy znajduje się przesyłka zawierająca wezwania, która po podwójnym awizowaniu została zwrócona do organu pierwszej instancji; pierwsze awizowanie niniejszej przesyłki nastąpiło w dniu 13 listopada 2014 r., więc zgodnie z art. 44 Kpa doręczenie pisma uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia, w którym strona miała możliwość jego odbioru, czyli dnia 27 listopada 2014 r. Organ zauważył, że strona złożyła zeznanie do protokołu i przyznała, że dowiedziała się, iż w dniu 25 listopada 2014 r. jest przesłuchanie świadków w sprawie zameldowania żony z dziećmi, a zatem posiadała wiedzę o powyższym i miała możliwość wypowiedzenie się, co do treści zeznań złożonych przez świadków, zatem uznać należy, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Nadto P. M. nie zaprzeczył zeznaniom świadków, z którymi mógł się zapoznać i nie zażądał przesłuchania innych osób w sprawie. Zdaniem Wojewody D. niezasadny jest również zarzut dotyczący pominięcia art. 81 Kpa, ponieważ strona pomimo twierdzenia, że nie została poinformowana o terminie przesłuchania świadków, w dniu tego przesłuchania zgłosiła się do organu i do protokołu złożyła wyjaśnienia w sprawie. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda D. podkreślił, też że P. M. nie zaprzeczył w dniu 25 listopada 2014 r. że żona wraz z dziećmi przebywa w spornym lokalu. Ponadto zgodnie z dyspozycją zawartą Iw art. 10 Kpa P. M. został prawidłowo poinformowany o zakończeniu przedmiotowego postępowania i możliwości zapoznania się oraz wypowiedzenia, co do całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane osobiście przez P. M. dnia 8 grudnia 2014 r.), jednak z tego uprawnienia nie skorzystał.

17 Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji poprzez przyjęcie stanu faktycznego z 2012 r. oraz niewzięcie pod uwagę obecnej sytuacji stron postępowania, a mianowicie zamiaru P. M. wystąpienia o rozwód, organ odwoławczy nie stwierdził powyższych naruszeń. Wyjaśnił przy tym, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2007 r., (sygn. akt II OSK 173/06) uznał, iż zameldowanie polega na stwierdzeniu przez właściwy organ, prowadzący ewidencję ludności, że dana osoba przebywa w konkretnym lokalu na stałe lub przez określony czas. Jest to więc stwierdzenie pewnej okoliczności faktycznej, niezależnie od przysługujących tej osobie uprawnień do lokalu. Ponadto w nieistotny w sprawie meldunkowej jest zamiar zamieszkiwania w spornym lokalu w przyszłości, czy też spór na tle uprawnień do lokalu.

18 Na decyzję wydaną w postępowaniu odwoławczym wniesiona została przez P. M. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

19 W petitum skargi działający imieniem P. M. pełnomocnik zarzucił zaskarżonej w całości decyzji Wojewody D.:

20 • naruszenie art 47 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie w przedmiocie zameldowania w sytuacji, gdy faktycznie nie zachodzą ku temu podstawy;

21 • naruszenie art 11 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie w przedmiocie zameldowania w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że H. M. nie posiada wymaganego ustawą potwierdzenia pobytu w lokalu;

22 • naruszenie art 79 Kpa poprzez jego pominięcie, polegające na braku zawiadomienia P. M. o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków w sprawie o wymeldowanie, a tym samym uniemożliwieniu mu wzięcia udziału w przeprowadzeniu w/w dowodu;

23 • naruszenie art 81 Kpa poprzez jego pominięcie i uznanie okoliczności za udowodnione bez umożliwieniu P. M. wypowiedzenia się co do zebranych dowodów naruszenie art 10 Kpa poprzez jego pominięcie i uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu o wymeldowanie;

24 • naruszenie art 80 Kpa poprzez jego pominięcie i dokonanie wybiórczej, niepełnej i stronniczej oceny dowodów;

25 • naruszenie art 77 Kpa poprzez jego pominięcie i przeprowadzenie postępowania dowodowego przez Organ w sposób wybiórczy, w szczególności przyjęcie za podstawę orzeczenia nieaktualnego stanu faktycznego sprzed trzech lat;

26 • naruszenie art 86 Kpa poprzez jego pominięcie, polegające na zaniechaniu przesłuchania strony postępowania – P. M.;

27 • błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż H. M. z dziećmi zamieszkują na stałe w domu przy ul. S..

28 Pełnomocnik skarżącego wniósł jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, natomiast uzasadniając żądanie skargi wskazał, że organ powołał się na zeznania świadków - sąsiadów. Niemniej organ (zarówno I jak i II instancji) nie przedłożył, ani nawet nie przywołał tych zeznań. Nie sposób zatem się do nich ustosunkować, a wątpliwym jest, aby świadkowie mogli jednoznacznie wskazać lipiec 2012r. jako datę zamieszkania H. M.. Z uwagi na upływ czasu tak szczegółowe określenie terminu przez niezależne osoby trzecie jest niemożliwe, chyba iż doszło wtedy do wyjątkowo charakterystycznych wydarzeń, co jednak z akt sprawy nie wynika. Organ przy tym zupełnie bezpodstawnie pominął zeznania świadka W. D., która wskazała na tymczasowy, przerywany pobyt H. M. w nieruchomości. Organ bezpodstawnie przyjął także, iż strona mogła wypowiedzieć się w zakresie zebranego materiału dowodowego, czego nie uczyniła. Zauważyć przy tym należy, iż organ nie wykazał, jakoby strona pouczona została o swoich prawach i obowiązkach, stąd za chybione należy uznać twierdzenia w zakresie braku jej sprzeciwu. Naruszenia procedury miały zatem istotny wpływ na merytoryczne

29 rozstrzygnięcie w sprawie.

30 Pełnomocnik podkreślił stanowczo w uzasadnieniu skargi, iż H. M. nie chroni domniemanie w zakresie miejsca meldunku, którym to domniemaniem posłużył się organ II Instancji. Nie zbadał on sprawy i nie udowodnił faktu zamieszkiwania, ale przyjął go na podstawie "braku zmiany stanu dotychczasowego".

31 Organ nie zbadał zatem, czy osoba faktycznie przebywa w lokalu, co więcej uzyskał sygnały (zarówno od świadków jak i właściciela lokalu), iż tak nie jest. Niezrozumiałym jest zatem uporczywe dążenie organu do dokonania ustaleń prawnych sprzecznych ze stanem faktycznym. Skoro bowiem meldunek służyć ma rejestracji stanu faktycznego i ewidencji ludności, to nie sposób uznać, iż przeprowadzone wybiórczo postępowanie pozwoli spełnić cele instytucji meldunku.

32 W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 15 maja 2015r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi i oświadczył , że podtrzymuje w całości stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie oraz argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

33 Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

34 Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

35 Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawę prawną.

36 Materialnoprawną podstawą orzekania w rozpoznawanej sprawie przez organy właściwe instancyjnie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zaskarżoną decyzją – wydaną przy zastosowaniu przepisów tej ustawy Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. orzekającą o zameldowaniu H. M. z małoletnimi dziećmi P. K., A. K. i M. M. na pobyt stały w lokalu przy u. S. [...] w L..

37 Ze względu na istotę sporu zaistniałego w rozpoznawanej sprawie należy wskazać, że obowiązek meldunkowy polega m.in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego (art. 4 pkt 1 powoływanej ustawy). Natomiast stosownie do art. 10 ust. 1 i ust. 2 osoba przebywająca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące najpóźniej w trzydziestym dniu, licząc od przybycia od tego miejsca, a zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenia faktu pobytu w tym lokalu. Zameldowanie na pobyt stały lub czasowy następuje pod oznaczonym adresem (art. 9 b ust. 1). Z przywołanych przepisów wynika, że celem ewidencji jest rejestracja danych o faktycznym, czyli rzeczywistym miejscu pobytu danej osoby.

38 Ponadto w przepisie art. 11 ust. 2 omawianej regulacji ustawodawca postanowił, że przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad trzy miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, a do wglądu dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu.

39 Z materiału sprawy - starannie zebranego przez organ właściwy instancyjnie – wynika, że skarżący uniemożliwił H. M. z małoletnimi dziećmi wykonanie obowiązku meldunkowego, co skutkowało wyłączeniem możliwości dokonania przez organ zameldowania poprzez czynność materialno- techniczną w warunkach uproszczonej procedury meldunkowej i koniecznością rozstrzygania o tej kwestii tzn. o zameldowaniu w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych .

40 Orzekając przy zastosowaniu tego przepisu organy właściwe instancyjnie uznały, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały wymagane przez ustawodawcę przesłanki do zameldowania H. M. z małoletnimi dziećmi P. K., A. K. i M. M. na pobyt stały w lokalu przy ul. S. [...] w L..

41 Zdaniem Sądu ocena przyjęta przez organy przy orzekaniu w sprawie jest prawidłowa.

42 Z zebranego materiału dowodowego wynika - w uznaniu Sądu w sposób nie budzący wątpliwości, że H. M. z małoletnimi dziećmi, imiennie wskazanymi w decyzji meldunkowej, przebywa od lipca 2012 roku w domu przy ul. S. [...] w L. stanowiącym własność P. M., z którym pozostaje w związku małżeńskim.

43 W tym miejscu koncentruje też swoje sprawy życiowe w znaczeniu tego terminu przyjmowanym w orzecznictwie, korzysta z urządzeń znajdujących się w tym domu, tam nocuje, spędza wolny czas, spożywa posiłki, zaspokaja swoje potrzeby życiowe i socjalne. Tam też znajdują się jej i dzieci rzeczy osobiste, meble oraz przedmioty codziennego użytku.

44 Jest to zatem ośrodek spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych wnioskodawczyni.

45 Ustalenia te dokonane zostały w postępowaniu instancyjnym na podstawie czynności wyjaśniających, w tym zeznań świadków i przesłuchania stron.

46 W kontekście przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie jest istotną okolicznością wskazywany przez skarżącego zamiar wystąpienia z powództwem rozwodowym, który nie może znieść faktu-potwierdzonego również przez skarżącego – przebywania H.M. z małoletnimi dziećmi w domu przy ul. S. [...] w L.. Dla stwierdzenia tego faktu nie miało znaczenia incydentalne, jedno czy dwukrotne opuszczanie przez H. M. i małoletnie dzieci na okres kilku dni miejsca zamieszkania przy ul. S. [...] w L..

47 W okolicznościach istniejących w sprawie zarzuty skargi wyprowadzone w relacji pomiędzy małżonkami M. nie mogą zostać uwzględnione, a ewentualne zmiana okoliczności faktycznych, na którą powołuje się skarżący nie może skutecznie zakwestionować prawidłowości rozstrzygnięcia. Istotne bowiem jest, że organ administracji publicznej orzekając w indywidulanej sprawie jest zobligowany uwzględnić stan faktyczny istniejący w dacie orzekania przez organ, a w sprawach o zameldowanie na pobyt stały danej osoby rozstrzygające znaczenie ma to, czy osoba ta rzeczywiście zamieszkuje w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

48 W rozpoznawanej sprawie okoliczność ta w odniesieniu do H. M. i jej małoletnich dzieci została ustalona, a Sąd w składzie orzekającym prawidłowości tego ustalenia nie kwestionuje.

49 Należy przy tym ponownie zwrócić uwagę na wyłącznie ewidencyjny (rejestracyjny) charakter i cel zameldowania w lokalu pod oznaczonym adresem.

50 Dodatkowo Sąd uznał za konieczne wyjaśnić, że materiał sprawy wskazuje jednoznacznie na niezasadność sformułowanych w sprawie zarzutów naruszenia prawa procesowego przez organ odwoławczy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

51 Natomiast dostrzeżone przez Wojewodę D. naruszenie wobec skarżącego art. 10§1 Kpa w postępowaniu pierwszoinstancyjnym – jak prawidło wyjaśnił organ odwoławczy – nie miało wpływu na rozstrzygnięcie.

52 Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny- uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa- stosownie do przepisu art. 151 powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

53 J.T. 03.08.15r.