Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2019 r., II SA/Wr 161/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2019 r., II SA/Wr 161/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant Agnieszka Chełminiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi R.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) listopada 2018 r. nr (...) w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia złożonego w odniesieniu do instalacji uchyla zaskarżoną decyzję w całości.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia (...) października 2018 r. (znak: (...)) Starosta Ś. działając na podstawie art. 152 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz.U. z 2010 r. poz. 130) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego wniósł sprzeciw do zgłoszenia złożonego przez E. B. R. T. w odniesieniu do instalacji zlokalizowanej na terenie działki nr (...), obręb N. J..

3 W uzasadnieniu decyzji Starosta Ś. wyjaśnił, że w dniu (...) września 2018 r. (data doręczenia pisma organowi) firma E. B. R. T., S. Ś. zgłosiła pismem z dnia 5 września 2018 r. instalację, której eksploatacja nie wymaga pozwolenia na wprowadzanie pyłów lub gazów.

4 Organ podał też, że zgłoszenie dotyczy przedsięwzięcia obejmującego budowę trzech silosów na materiały sypkie (cement, popiół, pył) o pojemności masowej 100 Mg każdy i wskazał, że rozporządzenie wcześniej powołane określa przypadki, w których wprowadzanie pyłów i gazów do powietrza nie wymaga pozwolenia, a z procedury tej zwolnione są zbiorniki materiałów sypkich o pojemności mniejszej niż 50 m3, przy czym dla kilku zbiorników pojemności są sumowane. Przekroczenie objętości granicznej określonej na 50 m3 powoduje konieczność uzyskania pozwolenia na emisję z możliwością nieustalania wielkości emisji przy stężeniach niższych niż 10% wartości odniesienia.

5 Zdaniem organu orzekającego skoro podana w zgłoszeniu objętość zbiorników przewyższa kryterium określone w rozporządzeniu, to przedmiotowa instalacja wymaga uzyskania pozwolenia na emisję.

6 Decyzja powyżej opisana została w toku instancyjnym zaskarżona przez R. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. B. R. T. z siedzibą ul. T. (...), (...)-(...) S. Ś..

7 W odwołaniu zarzucono m.in., że instalacja objęta zgłoszeniem należy do instalacji określonych w § 1 ust. 3 powoływanego wcześniej rozporządzenia w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia, gdyż żadna z substancji wprowadzanych do powietrza ze wszystkich rodzajów instalacji położonych na terenie jednego zakładu nie powoduje przekroczenia 10% dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu albo 10% wartości odniesienia, uśrednionych dla 1 godziny.

8 W zakończeniu odwołania R. T. zwrócił uwagę, że decyzja, którą zaskarża została nadana po upływie trzydziestu dni od dnia doręczenia zgłoszenia organowi, co jest sprzeczne z zapisem art. 152 ust. 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Odwołujący się wyjaśnił jednocześnie, że data wpływu zgłoszenia do organu to dzień 7 września 2018 r., zatem ostatni dzień trzydziestodniowego terminu to 7 października 2018 r., który przypadał na niedzielę, zatem ostatnim dniem tego terminu był poniedziałek 8 października 2018 r.

9 Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia (...) listopada 2018 r. Nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

10 Uzasadniając orzeczenie odwoławcze Kolegium opisało czynności podjęte w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a następnie przedstawiło treść przedmiotowego zgłoszenia. Wyjaśniło ponadto, że zgodnie z treścią załączonego do akt opisu w przedmiotowej instalacji produkowany jest beton. Do procesu produkcyjnego wykorzystywane są m.in.: cement, popioły lub pyły magazynowane w trzech zbiornikach (silosach) na materiały sypkie o pojemności masowej 100 Mg każdy, zatem łączna pojemność masowa tych zbiorników wynosi 300 Mg. Przy przyjęciu, że gęstość tych materiałów sypkich wynosi ok. 2,8 Mg/m3, to pojemność każdego ze zbiorników opisanych w złożonej przez wnioskodawcę dokumentacji wyniesie ok. 35,7 m3, co oznacza, że łącznie trzy zbiorniki mają pojemność większą od 50 m3.

11 W dalszej części uzasadnienia Kolegium wyjaśniło istotę zasady dwuinstancyjności, zawartej w art. 15 kpa i wskazało m.in, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie i nie jest związany zarzutami odwołania.

12 Ponadto podało regulacje prawne – ustawową i wykonawczą, mające zastosowanie w sprawie i przywołało treść art. 152 ustawy – Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym:

13 1. Instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 8.

14 3. Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do dokonania zgłoszenia przed rozpoczęciem jej eksploatacji, z zastrzeżeniem ust. 5. Przepis art. 64 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

15 4. Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji.

16 4a. Sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jest wnoszony, jeżeli:

17 1) eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska;

18 2) instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, o których mowa w art. 76 ust. 2 pkt 1 i 2.

19 Ustawodawca w art. 220 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, upoważnił Ministra Środowiska do określenia w drodze rozporządzenia, przypadków w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia, uwzględniając rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacjach oraz rodzaje i ilości gazów lub pyłów wprowadzanych z instalacji do powietrza.

20 W ust. 9 załącznika do wydanego na tej podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia, wśród rodzajów instalacji, z których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza nie wymaga pozwolenia, wymieniono zbiorniki materiałów sypkich o pojemności mniejszej niż 50 m3. Postanowiono przy tym, że pojemności te, charakteryzujące skalę działalności prowadzonej w instalacji i odnoszące się do więcej niż jednej instalacji tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu, sumuje się.

21 Przyjęcie takiego kryterium oznacza, że zbiorniki materiałów sypkich o pojemności większej niż 50 m3 łącznie, wymagają uzyskania pozwolenia na emisję.

22 Zdaniem organu odwoławczego skoro do procesu produkcji betonu w przedmiotowej instalacji wykorzystywane są m.in. : cement, popioły lub pyły, które magazynowane są w trzech zbiornikach ( silosach) na materiały sypkie o pojemności masowej 100 Mg każdy, których łączna pojemność masowa wynosi 300 Mg, co przy przyjęciu, że gęstość tych materiałów sypkich wynosi ok. 2,8 Mg/m3, daje pojemność każdego z tych zbiorników ok. 35,7 m3, czyli łączne pojemność 3 zbiorników przekraczającą 50 m3, to przedmiotowa instalacja przekraczająca to kryterium, wymaga uzyskania pozwolenia na emisję.

23 W zakończeniu uzasadnienia – odnosząc się do zarzutów odwołania, że instalacja będąca przedmiotem zgłoszenia, nie mieści się wśród instalacji wskazanych w § 1 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010r. natomiast należy do instalacji określonych w § 1 ust. 3 tego rozporządzenia Kolegium wyjaśniło, że odwołujący się pomija to, iż przepis ten odnosi się do innych niż określone w ust. 1 lub 2 rodzajów instalacji a przedmiotowa instalacja rodzajowo pozostaje instalacją w której eksploatowane są zbiorniki materiałów sypkich.

24 Instalacja ta wymaga zatem uzyskania pozwolenia emisyjnego, a zgodnie art. 224 ust. 3 ustawy, w pozwoleniu tym nie określa się wielkości emisji dla pyłów, które wprowadzone do powietrza z przedmiotowych zbiorników nie powodują przekroczenia 10% dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu albo 10% wartości odniesienia, uśrednionych dla godziny.

25 Na opisaną powyżej decyzję odwoławczą wniesiona została przez R.T. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

26 W petitum skargi, działający imieniem R. T. pełnomocnik, zarzucił zaskarżonej w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wcześniej oznaczonej naruszenie przepisów prawa tj.:

27 - art. 152 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie przy wydawaniu decyzji faktu, iż sprzeciw od zgłoszenia został wysłany przez organ z uchybieniem 30 dniowego terminu;

28 - § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, iż instalacja skarżącego jest instalacją wskazaną w pkt 9 załącznika do tego rozporządzenia;

29 - § 1 ust. 3 wskazanego powyżej rozporządzenia poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, że instalacja skarżącego nie jest instalacją wskazaną w tym ustępie.

30 Powołując się na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

31 W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że organ odwoławczy nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji tego, że sprzeciw od zgłoszenia został wniesiony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 152 ust. 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Wyjaśnił przy tym, że zgłoszenie doręczone zostało organowi 7 września 2018 r., a sprzeciw został wysłany do skarżącego w dniu 10 października 2018 r., a zatem po terminie (w uzasadnieniu podany został numer przesyłki pocztowej, a do skargi załączony wydruk ze śledzenia przesyłki pocztowej o tym numerze).

32 Ponadto pełnomocnik oświadczył, że skarżący podtrzymuje stanowisko zawarte w odwołaniu, iż jego instalacji dotyczy § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia, a nie jak błędnie wskazują organy obu instancji § 1 ust. 1 tego rozporządzenia.

33 W doręczonej Sądowi w dniu 7 marca 2019 r. odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymało stanowisko przyjęte przy orzekaniu i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podając dodatkowo, że wniesienie sprzeciwu było zasadne, a po przeanalizowaniu zarzutów skargi, Kolegium nie znalazło podstaw do jej uwzględnienia.

34 Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych:

35 Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone zostały m.in. treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) i sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

36 Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także w przypadku, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

37 Ponadto – stosownie do dyspozycji ustawodawcy zawartej w art. 135 powołanej powyżej ustawy procesowej, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

38 Przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Ś. orzekającą o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia złożonego przez E. B. R. T. w odniesieniu do instalacji zlokalizowanej na terenie działki nr (...), obręb N. J..

39 W ocenie Sądu dokonanej przy uwzględnieniu wskazanego wcześniej kryterium legalności, zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania i prawo materialne w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do uwzględnienia skargi.

40 Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 152 ust. 4 wskazywanej wcześniej ustawy – Prawo ochrony środowiska, przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

41 Zgodnie z jego treścią: "Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji."

42 Z doręczonych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że zgłoszenie, dokonane przez R.T. prowadzącego działalność pod firmą E. B. R. T. ul. T. (...), (...)-(...) S.Ś., na podstawie art. 151 ustawy – Prawo ochrony środowiska "dotyczące instalacji, która nie wymaga pozwolenia na emisję gazów i pyłów do powietrza: instalacja produkcji betonu wyposażona w 3 sztuki silosów na materiały sypkie – pyliste (cement, pył), która zlokalizowana jest w miejscowości N. J., gm. J. Ś. na terenie zakładu przedsiębiorstwa E. B. R. T. usytuowanego na nieruchomości o numerze ewidencyjnym (...) (obręb N. J.) zostało doręczone organowi (Staroście Ś.) w dniu 7 września 2018 r.

43 Z regulacji zawartej w powoływanym wcześniej i wskazanym w podstawie prawnej decyzji wydanych w rozpoznawanej sprawie przez organy właściwe instancyjnie wynika, że organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia może wnieść sprzeciw w drodze decyzji w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że Starosta Ś. mógł skorzystać z uprawnienia do wniesienia sprzeciwu do opisanego powyżej zgłoszenia, dokonanego przez R. T. do dnia 7 października 2018 r., przy czym – jak prawidłowo wskazał R. T. w odwołaniu – ostatni dzień ustawowego terminu przypadał na niedzielę, zatem zgodnie z zasadą ustanowioną w przepisie art. 57 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego, termin do wniesienia sprzeciwu do przedmiotowego zgłoszenia przez Starostę Ś. upłynął następnego dnia, który nie był dniem wolnym od pracy ani sobotą, czyli w dnu 8 października 2018 r. (poniedziałek).

44 Należy też zwrócić uwagę, że termin określony w przepisie art. 152 ust. 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska ma charakter materialnoprawny, który nie podlega przedłużeniu i warunkuje dopuszczalność wydania decyzji o sprzeciwie wobec instalacji objętej zgłoszeniem. Jego przekroczenie jest jednoznaczne z brakiem zastrzeżeń organu co do możliwości funkcjonowania tej instalacji, bowiem zgłoszenie ma służyć zbadaniu przez kompetentny organ, czy instalacja nim objęta spełnia określone standardy i wymagania ochrony środowiska. W judykaturze administracyjnej i literaturze przedmiotu zwracano też uwagę, że wprawdzie art. 152 ust. 4 powoływanej ustawy nie zawiera żadnych podstaw wniesienia sprzeciwu (inaczej niż art. 30 ustawy – Prawo budowlane), ale nie uprawnia to właściwego do wniesienia sprzeciwu organu do działania dowolnego, bowiem wniesienie sprzeciwu może stanowić – zależnie od przedmiotu zgłoszenia i okoliczności sprawy – ograniczenie konstytucyjnie chronionych: prawa własności i zasady swobody działalności gospodarczej (np. K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska, Komentarz; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 26/10).

45 Istotne też jest, że ustawodawca stanowiąc o wniesieniu sprzeciwu w ustawie – Prawo ochrony środowiska nie skonkretyzował czynności "wniesienia sprzeciwu".

46 W orzecznictwie administracyjnym prezentowany jest pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w sprawie bezwzględnie akceptuje, że dla zachowania materialnoprawnego terminu z art. 152 ust. 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska (także z art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane) konieczne jest przed jego upływem wydanie decyzji o wniesieniu sprzeciwu i nadanie jej u operatora pocztowego wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe. Podkreślić też należy, że pojęcie "wniesienie" i "doręczenie" sprzeciwu nie są tożsame.

47 Z treści art. 152 ust. 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska wynika wprost, że zgłoszenie powinno być organowi doręczone, a sprzeciw przez organ wniesiony. W judykaturze administracyjnej nie znalazło aprobaty stanowisko uznające, że datą wniesienia sprzeciwu jest data doręczenia go stronie, które analizowano w odniesieniu do zbliżonej instytucji prawnej, uregulowanej w art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane. Krytyka takiego stanowiska wynikała z uznania – przy wykorzystaniu zasad wykładni systemowej i celowościowej, że faktycznie skróciłoby to właściwemu organowi trzydziestodniowy termin ustawowy, a stronie (podmiotowi dokonującemu zgłoszenia) umożliwiłoby unikanie skutków prawnych sprzeciwu m.in. przez opóźnienie daty odbioru korespondencji (np. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2125/12; wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1248/14). Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie stanowisko powyżej przedstawione podziela.

48 Zważyć przy tym należy, że w regulacji odnoszącej się do porównywalnej instytucji sprzeciwu w ustawie – Prawo budowlane, ustawodawca w art. 30 ust. 6a postanowił, że: "Za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz.U. z 2017 r. poz. 1481 oraz z 2018 r. poz. 106, 138 i 650) albo w przypadku o którym mowa w art. 391 kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego.

49 W okolicznościach istniejących w tej sprawie istotne jest, że w odwołaniu R. T. zarzucał wniesienie sprzeciwu przez Starostę Ś. z przekroczeniem ustawowego terminu i odniósł ten zarzut do podanych dat: doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi, daty upływu trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu i faktycznej daty jego wniesienia, która skorygowana została w treści skargi.

50 Organ odwoławczy zarzut ten pozostawił poza oceną dokonywaną w sprawie. Nie odniósł się również w odpowiedzi na skargę do tożsamego zarzutu zawartego w skardze.

51 W ocenie Sądu takie działanie Kolegium naruszyło przepisy postępowania, w sposób kwalifikowany przez ustawodawcę, czyli mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

52 Zważyć należy, że kwestia zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu ma zasadnicze znaczenie i determinuje czynności orzecznicze właściwego (także instancyjnie) do wniesienia sprzeciwu organu, a upływ terminu powoduje utratę przez właściwy organ kompetencji do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw (np. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1159/17).

53 Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołanej na wstępie, orzekł jak w sentencji.

54 Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy powinien wyjaśnić kwestię zachowania terminu do wniesienia przedmiotowego sprzeciwu przez Starostę Ś., uwzględniając przy tym uwagi Sądu zawarte w uzasadnieniu.

55 Niezależnie od powyższego Sąd uznał za właściwe wskazać, że zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, jeżeli załącznik do rozporządzenia w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia, wcześniej powoływanego, określa – zgodnie z tytułem – Rodzaje instalacji, z których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza nie wymaga pozwolenia, z uwzględnieniem skali działalności prowadzonej w instalacjach, to rodzajem takich instalacji są zbiorniki materiałów sypkich – o pojemności mniejszej niż 50 m3, a nie zbiorniki materiałów sypkich w ogóle, jak przyjmują organy orzekające w tej sprawie, uznając w konsekwencji, że z tego względu do instalacji objętej przedmiotowym zgłoszeniem nie można stosować § 1 ust. 3 wskazanego rozporządzenia, jako do innego niż określony w ust. 1 lub 2 rodzaju instalacji.