Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 września 2024 r., III SA/Wr 299/24

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 września 2024 r., III SA/Wr 299/24

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 5 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze sprzeciwu Prezydenta Miasta Wałbrzycha na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 maja 2024 r. nr SKO 4162/53/2024 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z niedopełnieniem obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu postanawia: I. odrzucić sprzeciw; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Uzasadnienie

2 W dniu 9 lipca 2024 r. Prezydent Miasta Wałbrzycha złożył do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z 23 maja 2024 r. (nr SKO 4162/53/2024) w przedmiocie wskazanym w sentencji postanowienia. Zaskarżona sprzeciwem decyzja uchylała rozstrzygnięcie wydane w sprawie przez stronę skarżącą 8 maja 2024 r.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4 Merytoryczne rozpatrzenie sprzeciwu w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzedza analiza wymogów jego dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnego oraz skutecznie wniesionego sprzeciwu. Stwierdzenie niespełnienia którejkolwiek z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie sprzeciwowi dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jego odrzucenia.

5 Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.

6 W świetle art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1), a rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.).

7 Zgodnie z unormowaniem art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi (a więc także sprzeciwu) jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

8 Analiza treści powołanego wyżej przepisu wskazuje, iż wyróżnia się dwie grupy podmiotów mających legitymację do wniesienia skargi. Do pierwszej grupy zalicza się te podmioty, którym uprawnienie to przysługuje w celu ochrony ich naruszonego interesu prawnego. Drugą grupę podmiotów stanowią zaś te, których uprawnienie do wniesienia skargi zostało przyznane w celu obrony cudzych spraw, ze względu na konieczność ochrony porządku prawnego.

9 W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym w postępowaniu administracyjnym jednostka samorządu terytorialnego może występować albo w charakterze strony, korzystając z gwarancji procesowych jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego, albo jako organ administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775).

10 Powierzenie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego, a więc możliwość składania przez ten organ skarg do sądu administracyjnego na decyzje wydane w tych sprawach przez organ odwoławczy. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego.

11 Dopuszczenie do złożenia skargi przez organ pierwszej instancji lub uznanie go za uczestnika postępowania (także jako organ reprezentujący jednostkę samorządu terytorialnego) doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby w istocie dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie (wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 460/08, uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03).

12 W niniejszej sprawie oczywiste jest, że Prezydent Miasta Wałbrzych przeprowadził postępowanie administracyjne i wydał decyzję rozstrzygającą sprawę administracyjną w I instancji przez nałożenie na S. S. i H. G. kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu, realizując przyznaną mu ustawowo kompetencję. Taka rola procesowa uniemożliwia Prezydentowi Miasta Wałbrzych skorzystanie z praw strony postępowania i wniesienie sprzeciwu do sądu administracyjnego.

13 Należało zatem uznać, że przedmiotowy sprzeciw organu I instancji na uchylające jego rozstrzygniecie orzeczenie kasacyjne organu drugiej instancji został wniesiony przez podmiot niemający legitymacji do jego złożenia, wobec czego sprzeciw ten jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.

14 Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt I sentencji.

15 O zwrocie wpisu orzeczono w pkt II postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.