Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2019 r., V SA/Wa 39/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2019 r., V SA/Wa 39/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności płatnika w związku z uchybieniem obowiązkowi określonemu w ustawie oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

3 Warszawie przez Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") jest decyzja Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa nr [...] z [...] listopada 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Warszawie nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. o odpowiedzialności płatnika w związku z uchybieniem obowiązkowi określonemu w ustawie.

4 Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

5 W dniu [...] sierpnia 2018 r. Dyrektor OT KOWR w Warszawie wydał decyzję nr

6 [...] o odpowiedzialności płatnika w związku z uchybieniem obowiązkowi

7 określonemu w ustawie, na mocy której ustalił w stosunku do strony należność

8 główną w wysokości 56 300,10 zł wraz z odsetkami za zwłokę, które winny zostać

9 naliczone przez podmiot skupujący od dnia następującego po dniu upływu terminu

10 płatności do dnia zapłaty.

11 Strona jako podmiot skupujący, a zarazem płatnik uczestniczący w realizacji

12 mechanizmu kwotowania produkcji mleka, w oparciu o przepis § 9 rozporządzenia

13 Rady Ministrów z 29 lipca 2015 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego

14 zadania polegającego na rozkładania na raty opłaty należnej od producentów mleka

15 za przekroczenie kwot indywidualnych w roku kwotowym 2014/2015 (Dz.U. z 2015 r.

16 poz. 1105 ze zm.) była zobowiązana do wniesienia IIl raty opłaty na rachunek

17 bankowy OT ARR, a od 1 września 2017 r. Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa,

18 w terminie określonym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 595/2004, tj. do dnia 30

19 września 2017 r. Płatnik uchybił temu obowiązkowi ponieważ nie przekazał opłaty w

20 tym terminie.

21 Dyrektor Oddziału Terenowego KOWR w Warszawie wskazał, że zgodnie z

22 art. 15 ust 2 rozporządzenia 595/2004, w przypadku niewywiązania się z terminu

23 płatności określonego w ust. 1 należne sumy zostają obciążone odsetkami rocznymi,

24 w wysokości równej trzymiesięcznym stopom referencyjnym obowiązującym na dzień

25 1 października każdego roku, zgodnie z załącznikiem 2, zwiększonym o jeden punkt

26 procentowy. Ponieważ płatnik uchybił terminowi płatności wydanie decyzji stało się

27 konieczne.

28 Strona wniosła odwołanie od opisanej decyzji. Po rozpatrzeniu sprawy

29 Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa decyzją z [...] listopada

30 2018 r. utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy.

31 W uzasadnieniu zauważono, że Dyrektor Krajowego Ośrodka Wsparcia

32 Rolnictwa jest właściwy do rozpatrzenia przedmiotowego odwołania zgodnie z art. 54

33 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym

34 Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 624 ze zm.), z którego wynika, iż

35 Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa wykonuje czynności związane z kwotowaniem

36 produkcji mleka i z przekroczeniem kwot produkcyjnych na rynku mleka w roku

37 kwotowym 2014/2015.

38 Organ odwoławczy przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w

39 sprawie i wyjaśnił m.in., że akapit drugi art. 15 ust. 1 rozporządzenia 595/2004

40 wskazuje, że bez uszczerbku dla stosowania art. 107-109 Traktatu o funkcjonowaniu

41 Unii Europejskiej państwa członkowskie mogą zdecydować, że płatność należnej

42 kwoty związanej z 12-miesięcznym okresem rozpoczynającym się w dniu 1 kwietnia

43 2014 r. jest dokonywana w trzech rocznych, nieoprocentowanych ratach.

44 Podkreślił, że pierwsza roczna opłata, stanowiąca co najmniej 1/3

45 łącznej należnej kwoty, wpłacana jest do dnia 30 września 2015 r. Do dnia 30

46 września 2016 r, wpłacana jest kwota stanowiąca co najmniej 2/3 łącznej należnej

47 kwoty. Łączna należna kwota zostaje uregulowana do dnia 30 września 2017 r.

48 W sprawie Skarżąca (płatnik), jako podmiot skupujący uczestniczący w

49 realizacji mechanizmu kwotowania produkcji mleka w oparciu o przepis § 9

50 rozporządzenia zobowiązana była do wniesienia III raty opłaty ustalonej w drodze

51 decyzji administracyjnych na rachunek bankowy Oddziału Terenowego KOWR

52 właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedziby dostawcy hurtowego

53 w terminie do 2 października 2017 r. Skarżąca nie przekazała części wpłaty w

54 wysokości 73 247,80 zł.

55 Organ II instancji zauważył, że zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10

56 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych

57 rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1419), do

58 postępowań w sprawach indywidualnych związanych z kwotowaniem produkcji

59 mleka, rozstrzyganych w drodze decyzji oraz do rozliczenia przez Agencję Rynku

60 Rolnego roku kwotowego 2014/2015, stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast

61 zgodnie z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku

62 mleka i przetworów mlecznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1037, ze zm., dalej: "ustawa

63 o organizacji rynku mleka"), w sprawach nieuregulowanych w ustawie do opłat

64 stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 1997 r. – Ordynacja

65 podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800, ze zm., dalej: "O.p."), z wyłączeniem

66 przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania

67 na raty, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 2 rozporządzenia 595/2004. Uprawnienia organu

68 podatkowego przysługują dyrektorowi oddziału terenowego Agencji (I instancja).

69 Podkreślił, że Stronę na podstawie art. 8 O.p. należy uznać za płatnika. Podniósł, że

70 płatnik, który nie wykonał obowiązków, określonych w art. 8 O.p. odpowiada za

71 podatek niepobrany lub podatek pobrany, a niewpłacony (art. 30 § 1 O.p.). Terminem

72 płatności dla płatników jest ostatni dzień, w którym zgodnie z przepisami prawa

73 podatkowego, powinna nastąpić wpłata należności z tytułu podatku (art. 47 § 4 O.p.).

74 Ponadto zgodnie z art. 53 § 1 i 4 O.p. od zaległości podatkowych naliczane są

75 odsetki za zwłokę. W jego ocenie organ I instancji prawidłowo ustalił

76 odpowiedzialność płatnika na warunkach i zasadach określonych w art. 30 § 4 i art.

77 47 § 4 O.p.

78 W dalszej części decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów

79 odwołania, uznając je w całości za niezasadne.

80 Na decyzję organu II instancji Strona złożyła skargę wnosząc o uchylenie

81 zaskarżonej decyzji Dyrektora Generalnego KOWR oraz o zasądzenie kosztów

82 postępowania.

83 Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

84 a) art. 36 ust. 3 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych,

85 stosowanego w brzmieniu dotychczasowym na podstawie art. 18 ustęp 1 i 2 ustawy z

86 dnia 10 lipca 2015 roku o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji

87 niektórych rynków rolnych oraz niektórych ustaw oraz § 9 rozporządzenia Rady

88 Ministrów z dnia 29 lipca 2015 roku w sprawie realizacji przez Agencję Rynku

89 Rolnego zadania polegającego na rozkładaniu na raty opłaty należnej od

90 producentów mleka za przekroczenie kwot indywidualnych w roku kwotowym

91 2014/2015, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji błędne przyjęcie, że

92 podmiot skupujący (a w tym przypadku Skarżąca) jest obowiązana do wniesienia na

93 rachunek bankowy Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w

94 Warszawie, w terminie określonym w naruszonym przepisie, opłaty o której mowa w

95 art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o organizacji rynku mleka i

96 przetworów mlecznych również w przypadku, gdy dostawca hurtowy nie wniesie w

97 ustawowym terminie tej opłaty na rzecz podmiotu skupującego, a nadto gdy nie jest

98 możliwe skuteczne wyegzekwowanie tej opłaty od dostawcy hurtowego przez

99 podmiot skupujący podczas gdy z wykładni językowej naruszonych przepisów wynika

100 wprost, że podmiot skupujący zobowiązany jest jedynie do "przekazania", a zatem do

101 dokonania transferu, opłaty wniesionej uprzednio przez dostawcę hurtowego na

102 rzecz podmiotu skupującego, a nie do zapłaty ww. opłaty z góry oraz z własnych

103 środków, bez względu na fakt czy dostawca hurtowy uprzednio wniesie tę opłatę na

104 rzecz podmiotu skupującego lub egzekucja ww. opłaty od dostawcy hurtowego

105 będzie skuteczna;

106 b) art. 8 O.p., poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne przyjęcie,

107 że Skarżąca jest płatnikiem w rozumieniu naruszonego przepisu, podczas gdy z

108 definicji płatnika zawartej w naruszonym przepisie wynika wprost, że jest nim tylko

109 taki podmiot, który jest równocześnie obowiązany na podstawie przepisów prawa

110 podatkowego, m.in. do obliczania i pobrania od podatnika podatku, a Skarżąca nie

111 jest ani obowiązana ani uprawniona do obliczania wysokości opłaty, o której mowa w

112 art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o organizacji rynku mleka i

113 przetworów mlecznych, bowiem zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 pkt 2 tej ustawy to

114 właściwy miejscowo dyrektor oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego (obecnie

115 Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa) ustala wysokość należnej opłaty w drodze

116 decyzji, po uwzględnieniu krajowego współczynnika realokacji, o którym mowa w art.

117 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a zatem Skarżąca nie wypełnia swoimi właściwościami

118 (naturą prawną) nie budzących wątpliwości znamion płatnika, określonych w

119 naruszonym przepisie;

120 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istoty wpływ na wynik

121 sprawy, tj.:

122 a) art. 30 § 4, art. 47 § 4 oraz art. 53 § 4 O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie

123 i błędne uznanie, że Skarżąca uchybiła jakiemukolwiek ustawowemu terminowi

124 płatności, a w konsekwencji stwierdzenie odpowiedzialności podatkowej Skarżącej,

125 zobowiązanie jej do wniesienia III raty opłaty, o której mowa w art. 36 ustęp 2 ustawy

126 z dnia 20 kwietnia 2004 roku o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w

127 wysokości 56.300,10 zł oraz obciążenie odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia

128 następującego po dniu upływu terminu płatności do dnia zapłaty wg wzoru

129 wskazanego w decyzji organu I instancji, podczas gdy nie wystąpił po stronie

130 Skarżącej jakikolwiek obowiązek przekazania na rachunek bankowy Oddziału

131 Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Warszawie dodatkowej

132 należności (tj. ww. opłaty), a w tym tej w wysokości 56.300,10 zł, bowiem poza już

133 przekazaną przez Skarżącą (lub częściowo wpłaconą bezpośrednio przez

134 dostawców hurtowych) kwotą 1.087.746,88 zł, a następne kwotami o łącznej wartości

135 116.483,53 zł (płatnymi w tożsamy sposób) żaden z pozostałych dostawców

136 hurtowych, z którymi współpracuje lub współpracowała Spółka nie wniósł

137 jakiejkolwiek innej należność na rzecz Skarżącej, a nadto podejmowane przez

138 Spółkę działania zmierzające do wyegzekwowania ww. opłaty od poszczególnych

139 dostawców hurtowych nie przyniosły żadnych rezultatów, a zatem fizycznie

140 niemożliwe jest "przekazanie" - o którym mowa wprost, m.in. w treści art. 36 ust. 3

141 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych - na rachunek bankowy

142 Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Warszawie

143 jakiejkolwiek należności ponad uprzednio przekazane kwoty;

144 b) art. 30 § 5 O.p., poprzez całkowicie nieuzasadnione odstąpienie przez Dyrektora

145 Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa - pomimo początkowego

146 podjęcia działań w tym kierunku - weryfikacji winy podatnika (w rozumieniu

147 naruszonego przepisu), tj. poszczególnych dostawców hurtowych w zakresie braku

148 pobrania przez Spółkę opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 2 ustawy o organizacji

149 rynku mleka i przetworów mlecznych, a następnie jej przekazania na rachunek

150 bankowy Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w

151 Warszawie, podczas gdy art. 30 § 5 O.p., stanowi wyraźnie, że przepisów o

152 odpowiedzialności podatkowej płatnika nie stosuje się w przypadku, gdy podatek (w

153 tym przypadku opłata) nie został pobrany z winy podatnika (dostawcy hurtowego), a

154 z wykładni naruszonego przepisu oraz treści dostępnego orzecznictwa

155 sądowoadministracyjnego wynika, że organ I i II instancji był zobowiązany z urzędu

156 do zweryfikowania kwestii zawinienia danego dostawcy hurtowego w zakresie braku

157 pobrania przez Spółkę ww. opłaty, a następnie jej przekazania na rachunek bankowy

158 Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Warszawie;

159 c) art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 136 ustęp 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku

160 kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018, poz. 2096), dalej – k.p.a.

161 poprzez nieuzasadnione odstąpienie – pomimo początkowego podjęcia działań w

162 tym kierunku – od prowadzenia dodatkowego postępowania w celu niezbędnego

163 uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, a następnie formalne zawiadomienie

164 – pismem z dnia 24 października 2018 roku – o zakończeniu postępowania

165 wszczętego na skutek wniesienia przez Skarżącego odwołania od decyzji nr

166 [...] Dyrektora Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa

167 w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2018 roku, jeszcze przed rzeczywistym

168 rozpatrzeniem – a nawet fizycznym zapoznaniem się – przez Dyrektora Generalnego

169 Ośrodka Wsparcia Rolnictwa pisma Skarżącej z dnia 22 października 2018 roku

170 (które zostało doręczone Organowi w dniu 26 października 2018 roku) zawierającego

171 wyjaśnienia Spółki, złożone w zakreślonym przez ten Organ terminie i na skutek

172 uprzedniego wezwania sformułowanego przez Dyrektora Generalnego Ośrodka

173 Wsparcia Rolnictwa pismem z dnia 10 października 2018 roku, a nadto wniosków

174 Spółki o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań dziesięciu świadków -

175 dostawców hurtowych, którzy nie wnieśli na rzecz Skarżącej III raty opłaty, o której

176 mowa w art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o organizacji rynku mleka

177 i przetworów mlecznych, podczas gdy Dyrektor Generalny Ośrodka Wsparcia

178 Rolnictwa winien był najpierw wstrzymać się z formalnym zakończeniem

179 postępowania przynajmniej do czasu odnotowania wpływu pisemnych wyjaśnień

180 Spółki – stanowiących odpowiedź na wezwanie sformułowane przez Organ II

181 instancji – lub uznania, że termin na wniesienie takich wyjaśnień bezpowrotnie

182 upłynął, następnie – po odnotowaniu wpływu pisma – dogłębnie (merytorycznie)

183 zapoznać się z treścią pisemnych wyjaśnień złożonych przez Skarżącą (a w tym

184 zgłoszonymi wnioskami dowodowymi), których sam zażądał, następnie rozważyć

185 ewentualne dalsze możliwe kierunki rozwoju prowadzonego przez siebie

186 postępowania administracyjnego, a w szczególności przysługujące mu dalsze środki

187 zmierzające do rzeczywistego i wyczerpującego ustalenia pełnego stanu faktycznego

188 sprawy, później skorzystać z tych środków, przeprowadzić niezbędne postępowanie

189 dowodowe, a w tym zgodne z wnioskami Skarżącej i dokonać kluczowych z punktu

190 widzenia niniejszego postępowania ustaleń, a wreszcie zakończyć prowadzone

191 postępowanie administracyjne oraz zawiadomić o tym fakcie Skarżącą, umożliwiając

192 mu przy tym czynny udział w postępowaniu oraz stwarzając możliwość

193 wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań

194 jeszcze przed wydaniem decyzji;

195 - przy czym powyższe naruszenia przepisów postępowania (pkt 2 a-c) skutkują

196 uznaniem, że postępowanie administracyjne było prowadzone przez Dyrektora

197 Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z oczywistym naruszeniem

198 treści art. 7 oraz art. 8 k.p.a. i ujętych w nich zasadach: prawdy obiektywnej (tj. stania

199 na straży praworządności, podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do

200 dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na

201 względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli) oraz zasady pogłębienia

202 zaufania (tj. prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników

203 postępowania do władzy publicznej).

204 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty

205 zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

206 W piśmie procesowym z 24 maja 2019 r. Skarżąca ponownie wskazała na

207 okoliczności przedstawione już uprzednio w skardze.

208 Organ ustosunkował się do powyższego pisma i odniósł się do kwestii

209 rozumienia podmiotu skupującego jako płatnika i związanego z tym zakresu

210 odpowiedzialności takiego podmiotu za określone działania, momentu badania winy

211 producenta związanej z postępowaniem o stwierdzenie odpowiedzialności płatnika z

212 tytułu uchybienia obowiązkowi uiszczenia opłaty naliczonej w związku z

213 przekroczeniem kwoty mlecznej w kontekście przepisów O.p. (pismo organu złożone

214 na rozprawie w dniu 3 czerwca 2019 r.)

215 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

216 Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25

217 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107

218 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów,

219 wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

220 przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.. dalej:

221 "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium

222 zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt

223 wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w

224 nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na

225 wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ

226 na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia

227 postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu

228 dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

229 Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie

230 będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą

231 prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i

232 obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu

233 administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze

234 podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną

235 w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś

236 wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz

237 całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią

238 zaskarżonego rozstrzygnięcia.

239 Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami

240 wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a , jak i z normami prawa materialnego mającymi

241 zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane

242 prawidłowo, a tym samym skarga podlega oddaleniu.

243 Na wstępie Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 lipca

244 2015 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków

245 rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1419) do postepowań w

246 sprawach indywidualnych związanych z kwotowaniem produkcji mleka,

247 rozstrzyganych w drodze decyzji oraz rozliczenia przez Agencję Rynku Rolnego roku

248 kwotowego 2014/2015 stosuje się przepisy dotychczasowe.

249 W myśl art. 54 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające

250 ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa Krajowy Ośrodek Wsparcia

251 Rolnictwa wykonuje czynności związane z kwotowaniem produkcji mleka i z

252 przekroczeniem kwot produkcyjnych na rynku mleka w roku kwotowym 2014/2015.

253 Art. 8 ust. 1 ustawy o KOWR wskazuje, że, Dyrektor Generalny i dyrektorzy

254 oddziałów terenowych Krajowego Ośrodka wydają decyzje administracyjne w

255 zakresie określonym w odrębnych przepisach. W postępowaniu administracyjnym

256 organem wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. w stosunku do: 1) dyrektorów

257 oddziałów terenowych Krajowego Ośrodka - jest Dyrektor Generalny; 2) Dyrektora

258 Generalnego - jest minister właściwy do spraw rozwoju wsi.

259 Zgodnie z zasadą określoną w art. 15 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE

260 595/2004 przed dniem 1 października każdego roku podmioty nabywające i, w

261 przypadku sprzedaży bezpośredniej, producenci odpowiedzialni za opłaty

262 wyrównawcze wpłacają do właściwego organu należną kwotę zgodnie z zasadami

263 ustanowionymi przez państwo członkowskie; podmioty nabywające są

264 odpowiedzialne za pobieranie opłat z tytułu nadwyżek w dostawach uiszczanych

265 przez producentów na podstawie art. 79 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, zgodnie

266 z art. 81 ust. 1 tego rozporządzenia.

267 Z tego przepisu wynika, że podmioty skupujące są odpowiedzialne za

268 pobieranie opłat z tytułu nadwyżek w dostawach uiszczanych przez producentów.

269 Przepis ten znalazł swoje odbicie także w ustawodawstwie krajowym – z art.

270 36 ust. 3 ustawy o organizacji rynku mleka wynika, że iż podmiot skupujący, jest

271 obowiązany przekazać opłatę na rachunek bankowy oddziału terenowego Agencji

272 właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę dostawcy hurtowego

273 w terminie określonym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia 596/2004, tj. przed 1

274 października każdego roku; podmioty odpowiedzialne za opłaty wyrównawcze

275 wpłacają do właściwego organu kwotę zgodnie z zasadami ustanowionymi przez

276 Państwo Członkowskie.

277 Zgodnie z art. 15 ust. 2 wskazanego rozporządzenia, w przypadku

278 niewywiązania się z terminu płatności określonego w ust. 1 należne sumy zostają

279 obciążone odsetkami rocznymi, w wysokości równej trzymiesięcznym stopom

280 referencyjnym obowiązującym na dzień 1 października każdego roku, zgodnie z

281 załącznikiem 2, zwiększonym o jeden punkt procentowy.

282 Według przepisu art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o organizacji rynku mleka, w

283 sprawach nieuregulowanych w ustawie do opłat stosuje się odpowiednio przepisy

284 działu III ustawy z dnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem przepisów

285 dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania na raty, z

286 zastrzeżeniem art. 15 ust. 2 rozporządzenia Komisji WE 595/2004.

287 Zgodnie zaś z przepisem art. 30 § 4 O.p. organ ma obowiązek wydania

288 decyzji o odpowiedzialności płatnika określającej wysokość niepobranego lub

289 pobranego i niewpłaconego podatku, gdy stwierdzi, ze płatnik nie wykonał

290 obowiązków, o odpowiedzialności podatkowej podatnika.

291 Ponadto, w myśl art. 53 § 1 i 4 O.p. naliczane są odsetki za zwłokę, przy czym

292 podmiot skupujący ma obowiązek samodzielnego obliczenia odsetek (art. 53 § 3

293 O.p.) i wpłacenia ich bez wezwania.

294 Zasadnie organ przyjął, że do podmiotu skupującego muszą znaleźć

295 zastosowanie przepisy dotyczące płatnika (art. 8 O.p.). Zgodnie z art. 8 O.p.

296 płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

297 osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do

298 obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie

299 organowi podatkowemu.

300 Zgodnie z art. 30 § 1 O.p. płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych

301 w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.

302 Należy zwrócić uwagę na fakt, iż zgodnie z cytowanym art. 40 ust. 1 ustawy o

303 organizacji rynku mleka przepisy ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio a nie

304 wprost, co w realiach sprawy niniejszej oznacza, że należy zbadać jakie zadania i

305 uprawnienia ma podmiot skupujący i porównać je do praw i obowiązków płatnika.

306 W ocenie Sądu, decydujące ma znaczenie fakt, iż zgodnie z art. 36 ust. 6

307 ustawy o organizacji rynku mleka wyłącznie uprawnionym do żądania wykonania, w

308 drodze egzekucji administracyjnej, obowiązku wynikającego z decyzji, o której mowa

309 w ust. 1 pkt 2, jest podmiot skupujący wskazany w tej decyzji.

310 Analizując treść art. 36 ust. 6 ustawy o organizacji rynku mleka należy

311 stwierdzić, że skoro tylko podmiot skupujący ma uprawnienie do egzekwowania

312 opłaty ustalonej w decyzji dyrektora oddziału regionalnego agencji, to winny mieć do

313 niego zastosowanie przepisy dotyczące płatnika, gdyż tylko płatnik odpowiada za

314 podatek niepobrany. To podmiot skupujący ma określone przepisami prawa

315 uprawnienia polegające, m.in. na możliwości dochodzenia należnej opłaty w drodze

316 egzekucji administracyjnej i to on został upoważniony do żądania wykonania

317 obowiązku wynikającego z decyzji o ustaleniu należnej opłaty skierowanej do

318 dostawcy hurtowego, w przypadku, gdy dostawca hurtowy nie wniesie ustalonej w

319 stosunku do niego opłaty dobrowolnie. Uprawnień tych nie posiadały organy ARR,

320 ani obecnie organy KOWR. Nadanie podmiotowi skupującemu przymiotu płatnika

321 miało na celu usprawnienie poboru opłat i zapobieżenie możliwości uchylania się od

322 ich płacenia przez dostawców hurtowych. Kluczowe znaczenie w tym względzie mają

323 cytowane art. 15 ust. 1 rozporządzenia 595/2004 oraz art. 36 ust. 6 ustawy o

324 organizacji rynku mleka. Wobec powyższego strona zobowiązana była do pobrania

325 od dostawców hurtowych opłat tytułem III raty należnej opłaty, ustalonych przez

326 Dyrektora OT ARR w Warszawie na postawie art. 36 ww. ustawy oraz § 9

327 rozporządzenia przed dniem 3 października 2017 r.

328 Zgodnie zaś z przepisem art. 30 § 4 O.p. organ ma obowiązek wydania

329 decyzji o odpowiedzialności płatnika określającej wysokość niepobranego lub

330 pobranego i niewpłaconego podatku, gdy stwierdzi, ze płatnik nie wykonał

331 obowiązków wynikających z art. 8 O.p.

332 Pozbawione podstaw prawnych i faktycznych jest twierdzenie strony, że

333 płatnik nie wykonał swoich obowiązków z powodu zawinienia samego dostawcy

334 hurtowego (podatnika). Strona w tym zakresie powołuje się na art. 30 § 5 O.p., który

335 stanowi, że przepisów § 1-4 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej

336 albo jeżeli podatek nie został pobrany z winy podatnika; w tych przypadkach organ

337 podatkowy wydaje decyzję o odpowiedzialności podatnika. Odpowiedzialność

338 podatnika można orzec w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

339 Zasadnie w zaskarżonej decyzji Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka

340 Wsparcia Rolnictwa stwierdził, iż płatnik nie ponosi odpowiedzialności tylko wówczas,

341 gdy podatek nie został pobrany z winy podatnika. Za pobranie podatku odpowiada

342 tylko płatnik. Odpowiedzialność płatnika wyłącza jedynie wina podatnika. W doktrynie

343 przyjmuje się, że działanie zawinione przez podatnika, którego skutkiem jest

344 niepobranie podatku przez płatnika, to np. sfałszowanie lub ukrycie danych

345 faktycznych rzutujących na wysokość podstawy opodatkowania albo stawki

346 podatkowej (por. Jacek Brolik, Rafał Dowgier, Leonard Etel, Cezary Kosikowski, Piotr

347 Pietrasz, Mariusz Popławski, Sławomir Presnarowicz, Wojciech Stachurski,

348 Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. V). Tym samym o winie samego podatnika

349 będzie mowa tylko wówczas, gdy płatnik nie miał żadnych instrumentów aby wykryć

350 dane, które służyłyby do ustalenia podstawy naliczenia należnej opłaty. A więc będą

351 to okoliczności zupełnie niezależne od płatnika. W sprawie natomiast niewątpliwie

352 płatnik, jako podmiot skupujący bierze czynny udział w realizacji mechanizmu

353 kwotowania produkcji mleka. Na podstawie cyt. powyżej art. 36 ustawy o organizacji

354 rynku mleka posiada dane zbiorcze dotyczące należnych opłat i ma instrumenty do

355 przymusowego wykonania decyzji nakładających należne opłaty. To, że dostawca

356 hurtowy nie uiścił płatnikowi stosownej opłaty nie zwalnia płatnika z ponoszenia

357 odpowiedzialności. Jest to jedynie okoliczność faktyczna, równoznaczna z

358 niepobraniem należnej opłaty, która to okoliczność w światle art. 30 ust. 4 O.p.

359 obliguje organ do wydania decyzji stwierdzającej odpowiedzialność płatnika.

360 Należy podkreślić, że ustalenie, czy podatnicy, od których płatnik miał pobrać

361 podatek, zapłacili ten podatek jest istotne dopiero na etapie wykonania decyzji o

362 odpowiedzialności płatnika, a nie na etapie orzekania o niej. To strona ma

363 odpowiednie instrumenty prawne do wyegzekwowania należnej opłaty i w ten sposób

364 odpowiada za swoje działania, a raczej za brak działań. Skarżąca bowiem po

365 otrzymaniu informacji wskazującej wysokość należnej opłaty (decyzja w tym zakresie

366 jest natychmiast wykonalna - art. 36 ust. 1 pkt 3 i art. 36 ust. 5 ustawy o organizacji

367 rynku mleka) winna wystąpić o przymusowe wykonanie tej decyzji w drodze

368 egzekucji administracyjnej.

369 Wobec powyższego za bezzasadny należało uznać zarzut braku ustalenia

370 dlaczego producenci mleka zobowiązani do wniesienia należnej opłaty na rzecz

371 Skarżącej nie wnieśli tej opłaty. Ustalenie, czy podatnicy (producenci mleka) wnieśli

372 na rzecz Skarżącej należną opłatę jest istotne – co już wyżej podkreślono – dopiero

373 na etapie wykonania decyzji o odpowiedzialności płatnika, a nie na etapie orzekania

374 o niej. Dlatego też zarzut Strony dotyczący zaniechania ustalenia przez organ

375 przyczyn niewniesienia należnej opłaty przez producentów mleka, należy uznać za

376 bezpodstawny. W świetle powyższego, w sprawie nie ma także znaczenia

377 przedstawiona przez pełnomocnika Strony argumentacja, że prowadzona wobec

378 niektórych dostawców egzekucja sądowa z innych tytułów nie przynosi żadnych

379 efektów. Powyższa okoliczność pozostaje bez wpływu na opłaty należne od

380 producentów mleka za przekroczenie kwot indywidualnych w roku kwotowym

381 2014/2015. Nadal bowiem za ten okres kwotowy, Skarżąca ma uprawnienia do

382 egzekwowania należnej opłaty.

383 Podsumowując Skarżąca jako podmiot skupujący, uczestniczący w realizacji

384 mechanizmu kwotowania produkcji mleka, w oparciu o cyt. powyżej § 9

385 rozporządzenia zobowiązana była do wniesienia III raty opłaty (w tym określonej w

386 drodze decyzji względem dostawców hurtowych), na rachunek bankowy do dnia 30

387 września 2017 r. Płatnik uchybił temu obowiązkowi, ponieważ nie przekazał części

388 opłaty we wskazanym powyżej terminie.

389 Mając powyższe na względzie bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia

390 przepisów prawa materialnego, gdyż wbrew twierdzeniom Strony skarżącej podmiot

391 skupujący odpowiedzialny jest nie tylko za "przekazanie" opłaty. System procesu

392 poboru należności ustanowił go bowiem płatnikiem.

393 Sąd nie podziela również stanowiska zawartego w powoływanym przez Stronę

394 nieprawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7

395 marca 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 71/19, który został wydany w innej sprawie i

396 nie wiąże w sposób określony w art. 153 p.p.s.a.

397 Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 75 § 1, art. 77 § 1

398 oraz art. 136 k.p.a., tj. zakończenia postępowania wyjaśniającego przed

399 rzeczywistym rozpatrzeniem, a nawet fizycznym zapoznaniem się przez Dyrektora

400 Generalnego KOWR z pismem Skarżącej z 22 października 2018 r., zwierającego

401 wyjaśnienia Strony, należy wskazać, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika,

402 iż organ dokładanie przeanalizował całość materiału dowodowego zgromadzonego w

403 przedmiotowej sprawie oraz zapoznał się z treścią pisma wyjaśniającego

404 przesłanego przez Stronę uznając, iż złożone przez Stronę wyjaśnienia nie

405 wymagają dalszego uzupełnienia i prowadzenia dodatkowego postępowania

406 wyjaśniającego, a zgromadzona w sprawie dokumentacja jest wystarczająca do

407 wydania rozstrzygnięcia.

408 Organy w sprawie działały na podstawie i w granicach prawa powszechnie

409 obowiązującego w dniu wydania decyzji. Nie zaniechały również obowiązku

410 prawidłowego rozważenia stanu faktycznego i prawnego rozstrzyganej sprawy oraz

411 podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu

412 faktycznego i załatwienia sprawy. Organy zebrały i w sposób wyczerpujący

413 rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonały jego prawidłowej oceny

414 w oparciu o całokształt materiału dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w

415 uzasadnieniu decyzji. W szczególności organ odwoławczy wyczerpująco opisał w

416 uzasadnieniu stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy oraz w sposób

417 szczegółowy wskazał na motywy, którymi kierował się przy podejmowaniu

418 rozstrzygnięcia. To, że rozstrzygnięcie nie zadowala stronę nie oznacza, że w

419 sprawie zostały naruszone powołane w skardze przepisy procedury administracyjnej.

420 W powyższym kontekście w ocenie Sądu organy nie dopuściły się również w

421 prowadzonym postępowaniu obrazy zasad ogólnych postępowania

422 administracyjnego, w tym wskazanych w skardze art. 8 i art. 9 k.p.a.

423 W związku z powyższym – w ocenie Sądu, a wbrew zarzutom skargi - organy

424 prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zbierając go wcześniej

425 zgodnie z wymogami przepisów postępowania, w szczególności uwzględniając treść

426 cyt. przepisów ustawy. Obowiązkiem organu jest rozpatrzenie całego materiału

427 dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy orzekające

428 odniosły się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i

429 dokonały oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia.

430 Sąd nie dopatrzył się tym samym naruszenia przez organ przepisów prawa

431 materialnego, w stopniu wpływającym na wynik sprawy, ani naruszenia innych

432 przepisów postępowania w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy.

433 Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu

434 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być

435 naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny

436 wpływ na wynik sprawy.

437 Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja

438 odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

439 Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151

440 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.