Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2019 r., V SA/Wa 370/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2019 r., V SA/Wa 370/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego W. z dnia (...)listopada 2018 r., nr (...); 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na wniosek wierzyciela - Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości wobec majątku zobowiązanego A. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

3 W uzasadnieniu wskazano, iż w toku prowadzonej egzekucji nie ujawniono żadnego

4 majątku w postaci pieniędzy, wierzytelności, praw majątkowych, nieruchomości - co

5 do których można byłoby skierować skuteczną egzekucję.

6 Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] obciążył wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego przeprowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 9 marca 2017 r. w kwocie 18.791,70 zł, z powodu braku możliwości wyegzekwowania

7 ich od zobowiązanego.

8 Na powyższe rozstrzygnięcie, wierzyciel złożył zażalenie wnioskując o

9 uchylenie zaskarżonego postanowienia. W ocenie wierzyciela, koszty postępowania

10 egzekucyjnego pozostają w rażącej dysproporcji do nakładu pracy organu

11 egzekucyjnego oraz stopnia skomplikowania prowadzonej egzekucji. Wobec braku

12 realnego zajęcia jakichkolwiek wierzytelności Spółki nie sposób przyjąć, że ustalenie

13 w ogólności opłaty egzekucyjnej z tytułu zajęcia wierzytelności było zasadne i

14 zgodne z prawidłową wykładnią art. 64 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o

15 postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018r., poz. 1314 ze zm.) –

16 dalej jako: "u.p.e.a.".

17 Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019r. Dyrektor Izby Administracji

18 Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

19 Organ podkreślił, że obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 64 §

20 1 i 6, zgodnie z art. 64 § 9 pkt 2 u.p.e.a. powstaje za zajęcie wierzytelności

21 pieniężnych lub innych praw majątkowych u dłużnika zajętej wierzytelności - z chwilą

22 doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Przepis ten nie

23 uzależnia naliczenia opłaty od tego, czy wskutek zajęcia doszło do wyegzekwowania

24 jakichkolwiek kwot.

25 W złożonej do tut. Sądu skardze strona wniosła o uchylenie w całości

26 zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej

27 instancji zarzucając:

28 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

29 a) art. 64 § 1 pkt 4 oraz art. 64 § 6 w zw. z art. 64c § 4 u.p.e.a. poprzez

30 przyjęcie przez Organ odwoławczy, że dokonane przez organ egzekucyjny

31 obciążenie Skarżącej opłatami egzekucyjnymi i opłatą manipulacyjną w maksymalnej

32 wysokości jest prawidłowe, w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia

33 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14) stwierdził niezgodność przepisów art. 64 § 1 pkt 4

34 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. z Konstytucją w zakresie, w jakim nie określają one

35 maksymalnej wysokości tych opłat;

36 b) art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 80 u.p.e.a poprzez ustalenie

37 kosztów egzekucyjnych od zajęcia rachunku bankowego, pomimo że ostatecznie nie

38 doszło w pełni do skutecznego zajęcia wierzytelności pieniężnych lub innych praw

39 majątkowych, albowiem na rachunku bankowym nie było wystarczających środków

40 (A. S.A. z ww. zajęcia przekazał jedynie kwotę 14.060,72 zł), co oznacza, że

41 organ egzekucyjny nie zajmując skutecznie wierzytelności w pełnej wysokości

42 przysługującej zobowiązanemu wobec banku nie powinien był ustalić z tego tytułu

43 kosztów w wysokości 27.402,00 zł, którymi został obciążony wierzyciel (zdaniem

44 Wierzyciela w tym przypadku koszty za zajęcie rachunku powinny być liczone: 5% x

45 14.060,72 zł czyli 703,04 zł)- w szczególności, gdy opłata 5 % kwoty egzekwowanej

46 należności nie znajduje odzwierciedlenia w faktycznie poniesionych przez organ

47 egzekucyjny nakładach, a obciążenie wierzyciela obowiązkiem poniesienia tych

48 kosztów jest sprzeczne z podstawowym celem egzekucji i stanowi w stosunku do

49 wierzyciela funkcję represyjną,

50 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na

51 wynik sprawy:

52 a) art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 77 § 1, art. 124 § 2 w zw. z art. 80

53 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez

54 nierozpoznanie sprawy w sposób wyczerpujący i wszechstronny, nierozważenie i

55 nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego, niedostateczne wyjaśnienie

56 podstaw i przesłanek utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia, przede

57 wszystkim poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia

58 okoliczności faktycznych świadczących o poziomie skomplikowania dokonanych

59 czynności egzekucyjnych oraz o poniesionym nakładzie pracy organu

60 egzekucyjnego, jak również nie uwzględnienie skutków, jakie dla możliwości

61 zastosowania uznanych za niekonstytucyjne przepisów art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 6

62 u.p.e.a. ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14);

63 b) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 64c § 7 u.p.e.a w zw. z

64 art. 18 u.p.e.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie koresponduje z treścią

65 zarzutów i jest wewnętrznie niespójne w kontekście jego weryfikacji w szczególności

66 poprzez brak odniesienia się do zasadności ustalenia procentowej wysokości opłaty

67 egzekucyjnej i manipulacyjnej przy jednoczesnym nie uwzględnieniu wysokości

68 przywołanych opłat od takich czynników jak: efektywność i skuteczność egzekucji,

69 poziom skomplikowania poszczególnych czynności, czy nakład pracy organu

70 egzekucyjnego a w konsekwencji obciążenie skarżącego maksymalną wysokością

71 kosztów bezskutecznej egzekucji;

72 c) art. 138 § 1 pkt 1 oraz 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy

73 postanowienia wydanego z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1, art. 80, 107 § 3 w

74 zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

75 d) art. 7a § 1 i art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez

76 niezastosowanie się przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie do

77 domniemania wynikającego z art. 7a § 1 k.p.a., który nakłada na organ obowiązek

78 rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści normy prawnej, na korzyść strony (tak jak na

79 przykład dokonał tego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, który w

80 postanowieniu z dnia [...] lipca 2018 r. (znak: [...] ) stwierdził,

81 że "z cyt. wyżej przepisu art. 64 § 1 pkt 4 ustawy egzekucyjnej wynika, iż opłata

82 egzekucyjna za zajęcie rachunku bankowego, mimo iż powstała, może być pobrana

83 wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych (...)

84 ponadto w wyniku zastosowanego środka egzekucyjnego nie odzyskano żadnej

85 kwoty. W tej sytuacji nie jest zasadne ani celowe w przedmiotowej sprawie

86 obciążenie wierzyciela opłatą za zajęcie rachunku bankowego" (kopia ww.

87 postanowienia w załączeniu). Ponadto Organy administracji publicznej bez

88 uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w

89 takim samym stanie faktycznym i prawnym.

90 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

91 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

92 Skarga zasługuje na uwzględnienie.

93 Przedmiotem sporu jest prawidłowość ustalenia kosztów egzekucyjnych

94 wynikających z prowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko A.

95 Sp. z o.o. z siedzibą w W. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego

96 przez wierzyciela będącego skarżącym w sprawie.

97 W ocenie Sądu stanowisko organów zajęte w wydanych postanowieniach, w

98 tym w zaskarżonym postanowieniu nie jest prawidłowe.

99 Na wstępie należy wskazać, że skarżący, odwołując się do orzecznictwa

100 sądów administracyjnych oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. SK 31/14,

101 kwestionuje możliwość obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w sytuacji,

102 gdy przeprowadzone czynności egzekucyjne tj. głównie zajęcie wierzytelności z

103 rachunku bankowego zobowiązanej, na którym nie było wystarczających środków,

104 nie pozwalały na skuteczne ich wyegzekwowanie w pełnej wysokości, jak również

105 kwestionuje wysokość określonych kosztów egzekucyjnych.

106 Odnosząc się do tego stanowiska Sąd uznaje, że organy, w związku z

107 umorzeniem postępowania przeciwko zobowiązanej miały prawo, co do zasady

108 obciążyć wierzyciela powstałymi opłatami egzekucyjnymi jak również opłatą

109 manipulacyjną, które składają się na koszty egzekucyjne.

110 Sąd nie uznaje za trafny poglądu, że naliczanie opłat egzekucyjnych jest

111 możliwe tylko wówczas, gdy z zajętego rachunku bankowego organ przeprowadzi

112 skutecznie egzekucję i podziela w tym zakresie stanowisko zajęte w tej kwestii przez:

113 WSA w Gliwicach w wyroku z 21 maja 2018 r., sygn. akt I Sa/Gl 221/18; WSA w

114 Opolu w wyroku z 21 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Op 33/18.

115 Zdaniem Sądu stanowisko takie jakie zajmuje PARP, nie znajduje

116 potwierdzenia w treści przepisów u.p.e.a., które nie uzależniają możliwości naliczenia

117 opłaty od efektywności przeprowadzonej czynności egzekucyjnej. Stosownie bowiem

118 do treści art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny w egzekucji należności

119 pieniężnych pobiera za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności

120 pieniężnych lub innych praw majątkowych - 5% kwoty egzekwowanej należności, nie

121 mniej jednak niż 4 zł 20 gr.

122 Natomiast § 9 pkt 2 ww. przepisu stanowi, że obowiązek uiszczenia opłaty za

123 zajęcie wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych u dłużnika zajętej

124 wierzytelności powstaje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności

125 zawiadomienia o zajęciu. Zgodnie z art. 80 § 1 zd. pierwsze u.p.e.a. organ

126 egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez

127 przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej

128 zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności

129 pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej

130 wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Zgodnie zaś z art. 80 § 2 u.p.e.a.

131 zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą

132 doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje

133 również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały

134 wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia.

135 Odnosząc się do treści art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. i użycie określenia

136 "egzekwowanej" a nie "wyegzekwowanej" należności wskazuje zdaniem Sądu, że

137 ustawodawca, nie uzależnił możliwości naliczenia opłaty egzekucyjnej od

138 faktycznego wyegzekwowania wierzytelności.

139 Tym niemniej Sąd podziela stanowisko strony skarżącej co do tego, że

140 wydając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji powinien uwzględnić w nim ocenę

141 odnoszącą się do konstytucyjności art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. wyrażoną przez

142 Trybunał Konstytucyjny w wyroku sygn. SK 31/14 i skutek jaki wyrok ten wywiera w

143 odniesieniu do możliwości określenia kosztów egzekucyjnych w myśl tych przepisów.

144 Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 64c § 1 u.p.e.a.

145 opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i § 6 oraz w art. 64a, wraz z wydatkami

146 poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty

147 egzekucyjne, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego. Jak wynika z § 4

148 tego przepisu, wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one

149 ściągnięte od zobowiązanego.

150 Stosownie do treści art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny w egzekucji

151 należności pieniężnych pobiera za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3

152 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych - 5% kwoty egzekwowanej

153 należności, nie mniej jednak niż 4 zł 20 gr.

154 W odniesieniu do art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. jak również art. 64 § 6 u.p.e.a

155 Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. SK 31/14 orzekł

156 m.in., że:

157 "1. Art. 64 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu

158 egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599) w zakresie, w jakim nie

159 określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest

160 niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą zakazu

161 nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest

162 niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

163 2. Art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie określa

164 maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2

165 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84

166 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

167 3. Art. 64 § 8 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie

168 przewiduje możliwości obniżenia opłaty, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 tej ustawy i

169 opłaty manipulacyjnej w razie umorzenia postępowania z uwagi na dobrowolną

170 zapłatę egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych, jest

171 niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w

172 związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3

173 Konstytucji.

174 4. Art. 64 § 1 pkt 1-5, 7, 11, 12 i art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w

175 zakresie, w jakim przepisy te nie określają maksymalnej wysokości opłat

176 egzekucyjnych i opłaty manipulacyjnej, nie są niezgodne z art. 217 Konstytucji".

177 TK w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że: "dla właściwej realizacji wyroku

178 Trybunału w rozpatrzonej sprawie konieczna będzie interwencja ustawodawcy, który

179 powinien, w granicach norm konstytucyjnych i z uwzględnieniem wniosków

180 wynikających z wyroku Trybunału, określić nie tylko maksymalną wysokość opłaty

181 egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, o

182 której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., ale także maksymalną wysokość innych opłat

183 egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne do

184 rozpatrzonych w niniejszej sprawie. Ustawodawca powinien nadto określić sposób

185 obliczania wysokości tych opłat w razie umorzenia postępowania w związku z

186 dobrowolną zapłatą egzekwowanej należności po dokonaniu czynności

187 egzekucyjnych. Trybunał Konstytucyjny, jako "ustawodawca negatywny", nie ma w

188 tym zakresie kompetencji."

189 Dodać także należy, że wyrok TK zapadł w sprawie, w której doszło do

190 umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na uregulowanie należności przez

191 zobowiązanego poza postępowaniem egzekucyjnym.

192 Należy wskazać, że w wyroku SK 31/14, nie była kwestionowana sama

193 możliwość pobierania opłaty egzekucyjnej, czy manipulacyjnej w razie

194 bezskuteczności egzekucji ani też możliwość obciążania nią wierzyciela - w sytuacji,

195 gdy nie można ich ściągnąć od zobowiązanego a jedynie fakt braku określenia górnej

196 granicy tych opłat.

197 Podkreślenia również wymaga, że w odniesieniu do charakteru wyroku SK

198 31/14 i jego skutków w zakresie dalszego stosowania zakwestionowanych przepisów

199 u.p.e.a., wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 marca 2018 r.,

200 sygn. akt II FSK 2206/17. NSA wskazał, że "Powyższy wyrok Trybunału

201 Konstytucyjnego jest bowiem wyrokiem zakresowym, co wyraźnie wynika z jego

202 sentencji. Wyrok ten - w przeciwieństwie do klasycznego wyroku uznającego

203 zaskarżony przepis za niezgodny z Konstytucją - nie powoduje utraty mocy

204 zaskarżonego przepisu. Przepis ten nadal obowiązuje w systemie prawa, nie traci

205 mocy, jednakże od chwili orzeczenia musi być traktowany jako niezgodny z

206 Konstytucją, ale tylko w granicach (w zakresie) określonych w wyroku Trybunału. W

207 pozostałym zakresie może, a nawet - musi być nadal stosowany przez adresatów

208 tego przepisu. Jednakże aby nie narazić się na zarzut naruszenia Konstytucji,

209 przepis ten musi być stosowany i interpretowany (w szczególności przez organy i

210 sądy) zgodnie ze wskazówkami zawartymi w wyroku Trybunału".

211 Organ egzekucyjny w przedmiotowej sprawie zastosował art. 64 § 1 pkt 4 i

212 64 § 6 u.p.e.a. Przepisy te jak wynika z powyższego wyroku TK, zostały uznane za

213 niekonstytucyjne w zakresie, w jakim nie określają maksymalnej wysokości opłaty za

214 dokonane czynności egzekucyjne.

215 W rezultacie ustawodawca winien określić maksymalną wysokość opłaty

216 egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a jak również opłaty

217 manipulacyjnej o jakiej mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a.

218 Dopóki jednak ustawodawca nie wprowadzi stosownych zmian, organy

219 egzekucyjne powinny każdorazowo analizować powstałe w sprawie koszty

220 egzekucyjne oraz zasadność obciążenia nimi stron postępowania zgodnie z

221 wytycznymi Trybunału Konstytucyjnego i w taki sposób, aby nie można było zarzucić

222 im naruszenia zasad określonych w tym wyroku. Tak więc ustalając wysokość

223 kosztów egzekucyjnych, które mają obciążyć wierzyciela, organy egzekucyjne

224 powinny wziąć pod uwagę rzeczywiste wydatki i koszty związane z dokonaniem w

225 toku postępowania egzekucyjnego poszczególnych czynności egzekucyjnych, przy

226 uwzględnieniu ich pracochłonności i czasochłonności, mając na względzie, aby

227 ustalone koszty nie pozostawały w oderwaniu od nakładów pracy organu.

228 Dalej Sąd wskazuje, że podziela pogląd NSA zawarty np. w ww. wyroku z

229 dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 3446/18 (CBOSA), że opłata egzekucyjna w

230 wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a, może być pobrana wówczas, gdy

231 nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych, co w rozpoznawanej sprawie

232 nie miało miejsca.

233 Zdaniem Sądu, dokonując oceny, czy koszty egzekucyjne są właściwe w

234 danej sprawie, należy brać pod uwagę nie tylko faktycznie poniesione, wydatki, ale

235 uwzględnić również fakt, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego wymaga

236 nakładu pracy i czasu.

237 Odnosząc wspomniane uwagi do zaskarżonego postanowienia, jak również

238 postanowienia organu I instancji należy stwierdzić, że nie dokonano w nich takiej

239 oceny. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne będzie zatem takie wyliczenie

240 kosztów egzekucyjnych w zakresie opłat egzekucyjnych jak i opłaty manipulacyjnej

241 ażeby okazały się one adekwatne do poniesionych wydatków jak również nakładu

242 pracy organu egzekucyjnego mając na uwadze standardy wynikające z wyroku SK

243 31/14.

244 Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz

245 art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł

246 na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia

247 Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

248 radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) zasadzając od organu odwoławczego

249 na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy w kwocie

250 100 zł, kwotę 17 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz

251 koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł.