Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2019 r., V SA/Wa 303/18

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2019 r., V SA/Wa 303/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Protokolant - st. ref. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2013 oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi Miasta S. (dalej: Miasto, Skarżący) jest decyzja Ministra Rozwoju i Finansów (dalej: Minister lub Organ) z [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] października 2017 r. nr [...] zobowiązującą Miasto S. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2013 w wysokości 241.117 zł.

3 Rozstrzygnięcie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

4 W związku z ustaleniami audytu przeprowadzonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku wobec Miasta S. w zakresie prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi obejmującymi część oświatową subwencji ogólnej, w tym wykonywania obowiązków związanych z gromadzeniem danych stanowiących podstawę do jej naliczenia na 2013 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku - przy piśmie z dnia 24 czerwca 2017 r. - przekazał Ministrowi Rozwoju i Finansów sprawozdanie z audytu z 9 czerwca 2017 r.

5 W wyniku audytu ustalono, że Miasto S. otrzymało część oświatową

6 subwencji ogólnej na rok 2013 zawyżoną wskutek nieprawidłowości popełnionych

7 przy wprowadzaniu danych do systemu informacji oświatowej (SIO), według stanu na

8 dzień 30 września 2012 r., przez: Przedszkole Nr 1, Przedszkole Nr 3 i Przedszkole

9 Nr 5 w S..

10 Pismem z 12 września 2017 r. Miasto S. zostało powiadomione

11 przez Ministra Finansów o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w

12 sprawie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za

13 rok 2013.

14 W wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzją z [...] października 2017

15 r. nr [...] Minister Rozwoju i Finansów zobowiązał Miasto

16 S. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji

17 ogólnej za rok 2013 w wysokości 241.117 zł.

18 Miasto S. złożyło wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

19 Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr

20 [...] Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy decyzję z

21 [...] października 2017 r.

22 W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 28 ust. 5 ustawy z dnia

23 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2017

24 r., poz. 1257), Minister Edukacji Narodowej, biorąc pod uwagę zakres zadań

25 oświatowych realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego, dokonał

26 podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2013 między poszczególne

27 jednostki samorządu terytorialnego według algorytmu określonego w załączniku do

28 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie

29 sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu

30 terytorialnego w roku 2013 (Dz. U. poz. 1541). Algorytm podziału części oświatowej

31 subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na rok 2013 przewidywał

32 m.in. wagę:

33 - P31 = 4,000 dla dzieci niesłyszących, słabosłyszących, niewidomych,

34 słabowidzących, z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z upośledzeniem

35 umysłowym w stopniu lekkim, umiarkowanym, znacznym lub głębokim - objętych

36 wychowaniem i kształceniem specjalnym w przedszkolach, oddziałach

37 przedszkolnych w szkołach podstawowych, a także w innych formach wychowania

38 przedszkolnego (na podstawie orzeczeń, o których mowa wart. 71b ust. 3 ustawy z

39 dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty) oraz dla dzieci w przedszkolach i

40 oddziałach przedszkolnych w szkołach podstawowych zorganizowanych w

41 podmiotach leczniczych,

42 - P39 = 9,500 dla wychowanków ośrodków rewalidacyjno-wychowawczych oraz

43 dla dzieci z niepełnosprawnościami sprzężonymi i z autyzmem, w tym z zespołem

44 Aspergera, będących wychowankami przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w

45 szkołach podstawowych, a także innych form wychowania przedszkolnego (na

46 podstawie orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991

47 r. o systemie oświaty).

48 Podstawę do naliczania ostatecznej wysokości części oświatowej subwencji

49 ogólnej na 2013 r. dla jednostek samorządu terytorialnego, w tym dla Miasta

50 S., stanowiły zweryfikowane przez jednostki samorządu terytorialnego

51 dane zgromadzone w bazie danych oświatowych, o których mowa w ustawie z dnia

52 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. z 2011, Nr 139, poz. 814

53 ze zm.), tj. dane o liczbie uczniów/wychowanków wykazywanych w systemie

54 informacji oświatowej na dzień 30 września 2012 r. Dodatkowo w systemie informacji

55 oświatowej wykazywani byli uczniowie/dzieci na podstawie orzeczeń i opinii, o

56 których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty,

57 tj. orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego wydanych przez zespoły orzekające

58 działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym

59 poradniach specjalistycznych z uwagi na rodzaj niepełnosprawności wymagającej

60 stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy.

61 Sposób wykazywania danych o liczbie uczniów/wychowanków w systemie

62 informacji oświatowej został opisany w Instrukcji wprowadzania i przekazywania

63 danych w systemie informacji oświatowej przy użyciu programu SIO wersja 3.13 (30

64 września 2012 r.).

65 Minister wyjaśnił, że zgodnie z algorytmem określonym w załączniku do

66 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie

67 sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu

68 terytorialnego w roku 2013, wagami P31 i P39 mogły być przeliczone dzieci

69 posiadające orzeczenie, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września

70 1991 r. o systemie oświaty. W związku z tym, warunków do ujęcia w systemie

71 informacji oświatowej, a następnie uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej

72 subwencji ogólnej na rok 2013 przy ww. wagach, nie spełniały dzieci objęte

73 wychowaniem i kształceniem specjalnym, które według stanu na dzień 30 września

74 2012 r. nie posiadały orzeczeń lub opinii, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy o

75 systemie oświaty.

76 W toku postępowania administracyjnego ustalono, że w wyniku błędnych

77 danych wykazanych w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30

78 września 2012 r. przez Dyrektorów:

79 - Przedszkola nr 5 w S. - liczba dzieci przeliczonych wagą P31 została

80 zawyżona o 4 dzieci, ponadto liczba dzieci przeliczonych wagą P39 została zawyżona

81 o 1 dziecko,

82 - Przedszkola nr 3 w S. - liczba dzieci przeliczonych wagą P31 została

83 zawyżona o 2 dzieci,

84 - Przedszkola nr 1 w S. - liczba dzieci przeliczonych wagą P31 została

85 zawyżona o 3 dzieci.

86 W tej sytuacji łącznie zawyżono liczbę uczniów przeliczeniowych o 46,7001, a tym

87 samym została zawyżona o kwotę 241.117,00 zł (po zaokrągleniu do pełnych

88 złotych) część oświatowa subwencji ogólnej na rok 2013 dla Miasta S..

89 Organ podkreślił, że brak aktualnych na dzień sprawozdawczy orzeczeń

90 potwierdziło również Miasto S. w składanych wyjaśnieniach z 9 i 30

91 listopada 2017 r.

92 Miasto S. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

93 Warszawie skargę na opisaną decyzję. Wniosło o jej uchylenie w całości oraz o

94 zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów

95 zastępstwa procesowego.

96 Skarżący podniósł zarzuty naruszenia:

97 1. art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13-11-2003 r. o dochodach jednostek

98 samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1453) poprzez jego niewłaściwe

99 zastosowanie i ustalenie, że kwota 241.117 zł jest nienależnie uzyskaną kwotą

100 części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2013 w sytuacji, w której jednostka

101 samorządu terytorialnego nie otrzymała części oświatowej subwencji ogólnej w

102 kwocie wyższej od należnej, w szczególności gdy orzeczenie o potrzebie

103 kształcenia specjalnego wydawane jest wyłącznie na wniosek rodziców bądź

104 prawnych opiekunów dzieci, zaś opóźnienie w jego złożeniu nie może mieć

105 wpływu na objęcie dziecka specjalną opieką i kształceniem, tym bardziej kiedy

106 kontrolowane przedszkola prawidłowo wypełniły obowiązek kształcenia

107 specjalnego wobec uczęszczających do niej uczniów/dzieci, a środki zostały

108 wydatkowane zgodnie z przeznaczeniem,

109 2. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z [...].10.2017 r.

110 zobowiązującej Miasto S. do zwrotu nienależnej uzyskanej kwoty części

111 oświatowej subwencji ogólnej za rok 2013 w wysokości 241.117,00 zł, w sytuacji

112 gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów, które

113 nie zostały przez organ ponownie rozpoznający sprawę usunięte,

114 3. art 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia w

115 całości zebranego materiału dowodowego i odniesienia się w treści uzasadnienia

116 decyzji do istotnych okoliczności, a mianowicie wyjaśnień dyrektorów

117 kontrolowanych placówek, z których wynika, że na dzień 30.09.2012 r.

118 poszczególni uczniowie nie posiadali orzeczeń o potrzebie kształcenia

119 specjalnego, jednakże była to sytuacja czasowa spowodowana wydłużonym

120 czasem oczekiwania na badania w poradni psychologiczno-pedagogicznej i

121 końcowym uzyskaniem stosownej opinii, które następnie zostały przedłożone, a

122 całość kwoty przyznanej dotacji została przeznaczona w całości na kształcenie

123 specjalne uczniów, w sytuacji kontynuowania rozpoczętego już kształcenia, gdyż

124 taki uczeń jest znany placówce, dysponuje ona orzeczeniami z lat ubiegłych, a

125 zaniechanie specjalistycznego kształcenia na cały rok, z uwagi tylko na

126 przedstawienie stosownego orzeczenia z uchybieniem terminu, może wręcz

127 zniweczyć dotychczasowe jej rezultaty, co naruszyło art. 11 k.p.a.,

128 4. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zredagowanie

129 uzasadnienia skarżonej decyzji przez co, organ ten nie wyjaśnił zasadności

130 przesłanek jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, a uzasadnienie decyzji ma

131 stanowić uzewnętrznienie motywów, pokazanie rozumowania organu, a nie tylko

132 wykaz zebranych faktów i norm natomiast twierdzenia jakoby powołane przez

133 skarżącego orzeczenie WSA w Gliwicach z 16.02.2017 r. (I SA/Gl 1040/60) nie

134 może znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie należy uznać za polemikę

135 organu ze stanowiskiem zaprezentowanym w tym orzeczeniu.

136 W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.

137 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

138 Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

139 administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują

140 wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której

141 mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie

142 stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

143 Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o

144 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) -

145 dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji

146 publicznej i stosują środki określone w ustawie.

147 Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu,

148 czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz

149 z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji

150 publicznej.

151 Badając legalność zaskarżonej decyzji należy uznać, że skarga nie zasługuje

152 na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja

153 została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym

154 wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu

155 mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia

156 prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub

157 wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej

158 decyzji.

159 Stan faktyczny został, zdaniem Sądu, ustalony przez Organ w sposób

160 prawidłowy.

161 W sprawie zastosowanie mają przepisy prawa powszechnie obowiązującego

162 w postaci ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr

163 256 poz. 2572 ze zm.) - dalej: u.s.o., rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z

164 dnia 20 grudnia 2012 r. r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji

165 ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2013 (Dz. U. z 2012 r., poz.

166 1541) - dalej: rozporządzenie MEN z 2012 r., ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o

167 dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1453 ze zm.) -

168 dalej: u.d.j.s.t. oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania

169 administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) - dalej: k.p.a.

170 Podstawę materialnoprawną rozpoznawanej sprawy stanowi art. 37 ust. 1

171 u.d.j.s.t., z którego wynika, że w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu

172 terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister

173 właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji:

174 1) zmniejsza o odpowiednią kwotę część oświatową subwencji ogólnej w

175 zakresie subwencji na rok budżetowy oraz potrąca z kolejnej raty nienależnie

176 otrzymaną kwotę, wynikającą ze zmniejszenia tej części subwencji, a jeżeli

177 nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od jednej raty - wstrzymuje przekazywanie

178 rat, bądź gdy nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od kwoty pozostałej do

179 przekazania do końca roku budżetowego - wstrzymuje przekazywanie rat i

180 zobowiązuje do zwrotu pozostałej części nienależnej kwoty części subwencji;

181 2) zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że

182 jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie

183 subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy.

184 Minister orzekł o zwrocie nienależnie uzyskanej przez Miasto kwoty części

185 oświatowej subwencji ogólnej za 2013 rok stwierdzając, że nastąpiło nieprawidłowe

186 jej naliczenie wskutek uwzględnienia przy jej obliczaniu:

187 - w wadze P31 - 9 dzieci, które na dzień 30 września 2012 r. nie posiadały

188 aktualnego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego (orzeczenia zostały uzyskane

189 i dostarczone do przedszkola po terminie sprawozdawczym),

190 - w wadze P39 - 1 dziecka, które na dzień 30 września 2012 r. nie posiadało

191 aktualnego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego (orzeczenie zostało

192 uzyskane i dostarczone do przedszkola po terminie sprawozdawczym).

193 Podstawę do naliczania ostatecznej wysokości części oświatowej subwencji

194 ogólnej na 2013 rok dla jednostek samorządu terytorialnego, w tym dla Miasta,

195 stanowiły m.in. dane statystyczne dotyczące liczby uczniów (dzieci, młodzieży,

196 wychowanków) w roku szkolnym 2012/2013, wykazane przez dyrektorów szkół i

197 placówek oświatowych w SIO, według stanu na dzień 30 września 2012 r. i na dzień

198 10 października 2012 r., zweryfikowane przez organ prowadzący (dotujący) szkoły i

199 placówki oświatowe.

200 Zgodnie z algorytmem, określonym w załączniku do rozporządzenia MEN z

201 2012 r., wagę:

202 - P31 = 4,000 przewidziano dla dzieci niesłyszących, słabosłyszących,

203 niewidomych, słabowidzących, z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z

204 upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, umiarkowanym, znacznym lub

205 głębokim - objętych wychowaniem i kształceniem specjalnym w przedszkolach,

206 oddziałach przedszkolnych w szkołach podstawowych, a także w innych formach

207 wychowania przedszkolnego (na podstawie orzeczeń, o których mowa wart. 71b ust.

208 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty) oraz dla dzieci w

209 przedszkolach i oddziałach przedszkolnych w szkołach podstawowych

210 zorganizowanych w podmiotach leczniczych,

211 - P39 = 9,500 przewidziano dla wychowanków ośrodków rewalidacyjnowychowawczych oraz dla dzieci z niepełnosprawnościami sprzężonymi i z

212 autyzmem, w tym z zespołem Aspergera, będących wychowankami przedszkoli,

213 oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych, a także innych form

214 wychowania przedszkolnego (na podstawie orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust.

215 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty).

216 Warunków do ujęcia w SIO, a następnie uwzględnienia przy naliczeniu części

217 oświatowej subwencji ogólnej na rok 2013 przy ww. wagach, nie spełniały więc

218 dzieci, które według stanu na dzień 30 września 2012 r. nie posiadały wymaganych

219 orzeczeń o potrzebie objęcia wychowaniem i kształceniem specjalnym w

220 przedszkolach, oddziałach przedszkolnych zorganizowanych w szkołach

221 podstawowych, a także w innych formach wychowania przedszkolnego.

222 W świetle art. 71b ust. 1 u.s.o., kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i

223 młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a, wymagające stosowania specjalnej

224 organizacji nauki i metod pracy. Kształcenie to może być prowadzone w formie nauki

225 w szkołach ogólnodostępnych, szkołach lub oddziałach integracyjnych, szkołach lub

226 oddziałach specjalnych i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5 u.s.o.

227 Kształcenie to może być prowadzone w formie nauki odpowiednio w

228 przedszkolach i szkołach ogólnodostępnych, przedszkolach i szkołach lub oddziałach

229 integracyjnych, przedszkolach i szkołach lub oddziałach specjalnych, innych formach

230 wychowania przedszkolnego i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5 u.s.o. W

231 zależności od rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego,

232 dzieciom i młodzieży, o których mowa w ust. 1, organizuje się kształcenie i

233 wychowanie, które stosownie do potrzeb umożliwia naukę w dostępnym dla nich

234 zakresie, usprawnianie zaburzonych funkcji, rewalidację i resocjalizację oraz

235 zapewnia specjalistyczną pomoc i opiekę (art. 71b ust. 2 u.s.o.).

236 Jednocześnie w myśl art. 71b ust. 3 u.s.o. opinie o potrzebie wczesnego

237 wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego

238 albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i

239 indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych

240 organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami wydają zespoły orzekające

241 działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w

242 poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego

243 określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju

244 niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego.

245 Tym samym jedyną podstawą do wykazywania uczniów objętych kształceniem

246 specjalnym w SIO, według stanu na dzień 30 września 2012 r., a następnie

247 uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2013,

248 stanowiły aktualne orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w

249 tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego. Uczniowie

250 posiadający orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego na dzień sporządzania

251 sprawozdania SIO, tj. na dzień 30 września 2012 r., powinni zostać wykazani w SIO

252 zgodnie z niepełnosprawnością wskazaną w orzeczeniu wydanym na dany etap

253 edukacyjny (§ 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18

254 września 2008 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające

255 działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych - Dz. U. Nr

256 173, poz. 1072).

257 Z powyższego wynika, że żaden inny dowód poza orzeczeniem wydanym na

258 podstawie art. 71b ust. 3 u.s.o., nie uprawnia jednostki samorządu terytorialnego do

259 uzyskania zwiększonych dopłat subwencyjnych z tytułu kształcenia uczniów

260 niepełnosprawnych. Tylko uczniowie posiadający na dzień 30 września 2012 r.

261 orzeczenie poradni psychologiczno-pedagogicznej mogli być objęci odpowiednią

262 wagą przy kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2013 dla danej

263 jednostki samorządu terytorialnego.

264 Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie

265 sądów administracyjnych (por. m.in. wyroki NSA: z 8 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK

266 2092/11, z 24 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 589/12, z 8 marca 2013 r., sygn. akt II

267 GSK 2375/11, z 9 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1767/13, z 17 grudnia 2017 r.,

268 sygn. akt II GSK 3054/17, wyroki WSA w Warszawie: z 15 października 2015 r., sygn.

269 akt V SA/Wa 2975/15, z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 924/16, z 10 stycznia

270 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1708/12, z 16 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa

271 3834/15, z 7 czerwca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3331/15, z 25 maja 2016 r., sygn.

272 akt V SA/Wa 3795/15, z 3 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 12/15, z 14 listopada

273 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1142/14, z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa

274 1708/12; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej

275 Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl).

276 Trzeba też podkreślić, że przedmiotem prowadzonego przez Ministra

277 Finansów postępowania był zwrot nienależnie uzyskanej części oświatowej

278 subwencji ogólnej za rok 2013. W ramach tego postępowania badaniu i analizie

279 poddana została prawidłowość naliczenia uzyskanej przez Miasto S. na rok

280 2013 części oświatowej subwencji ogólnej, zgodnie z algorytmem podziału części

281 oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na rok 2013,

282 określonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20

283 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla

284 jednostek samorządu terytorialnego w roku 2013.

285 W szczególności badaniu podlegało czy dzieci, które zostały uwzględnione

286 przy kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej dla Miasta S. na rok

287 2012 przy wadze P31 i P39 posiadały według stanu na dzień 30 września 2013 r.

288 orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradni

289 specjalistycznych, o których mowa w art. 71 b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r.

290 o systemie oświaty, wydane z uwagi na rodzaj niepełnosprawności wymieniony w

291 opisie ww. wagi.

292 Bezspornie - na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie

293 ustalono, że dziesięcioro dzieci (3 dzieci w Przedszkolu Nr 1 w S. i 2

294 dzieci w Przedszkolu Nr 3 w S. oraz 4 dzieci w Przedszkolu Nr 5 w

295 S.) - nie posiadało orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego

296 uprawniających do wykazania w systemie informacji oświatowej wg stanu na dzień

297 30 września 2012 r., a tym samym naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej na

298 rok 2013 stosownie do opisu ww. wag.

299 Zatem w świetle ustalonego stanu faktycznego minister właściwy do spraw

300 finansów publicznych był zobligowany na mocy art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13

301 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego do wydania

302 decyzji zobowiązującej Miasto do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej

303 subwencji ogólnej za rok 2013.

304 W świetle tych rozważań potwierdzonych licznym orzecznictwem należy

305 stwierdzić, że zarzuty skargi naruszenia przez organ przepisów ustawy o dochodach

306 jednostek samorządu terytorialnego w związku z rozporządzeniem MEN z 2012 r. są

307 niezasadne, bowiem okolicznością bezsporną jest w sprawie, że przyczyną

308 wystąpienia nieprawidłowości w zakresie wykazania danych w SIO według stanu na

309 dzień 30 września 2012 r. było objęcie potrzebą kształcenia specjalnego dzieci, które

310 nie posiadały aktualnego orzeczenia stosownej poradni psychologicznopedagogicznej.

311 Należy zgodzić się z organem, że w tym zakresie obowiązuje formalna teoria

312 dowodów, wykluczająca zastępowanie aktualnych orzeczeń o potrzebie kształcenia

313 specjalnego (objęcia potrzebą wczesnego wspomagania rozwoju dzieci) innymi

314 dowodami, w tym innymi opiniami z poradni psychologiczno-pedagogicznej,

315 orzeczeniami o niepełnosprawności czy też indywidualną oceną ucznia

316 przeprowadzoną przez szkołę, opartą np. na obserwacjach własnych,

317 potwierdzonych rozmowami z uczniami i ich rodzicami, okazującymi stosowną

318 dokumentację medyczną lub też opartą na nieaktualnych opiniach lub orzeczeniach

319 wydanych w latach poprzednich (por. wyroki NSA: z 8 marca 2013 r., sygn. akt II

320 GSK 2375/11, z 12 października 2016 r., sygn. akt II GSK 696/15, z 7 grudnia 2017

321 r., sygn. akt II GSK 3 054/17).

322 Tym samym organ nie naruszył przepisów procesowych z art. 7, art. 77 § 1 w

323 związku z art. 80 k.p.a., bowiem materiał dowodowy w sprawie został zebrany w

324 sposób wyczerpujący, a dokonana jego ocena nie była dowolna. Minister, wydając

325 zaskarżoną decyzję, podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu

326 faktycznego, opierając ją na dokumentach sporządzonych przez organy administracji

327 publicznej w zakresie ich działania, w tym na ustaleniach kontroli. Jednocześnie

328 dokonał wnikliwej analizy i oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału

329 dowodowego oraz dokonał prawidłowej wykładni obowiązujących w przedmiotowej

330 materii przepisów prawa materialnego.

331 Należy zauważyć, że reguła wyrażona w art. 7 in fine k.p.a. ma zastosowanie

332 przede wszystkim w odniesieniu do decyzji podejmowanych w ramach uznania

333 administracyjnego (por. wyroki NSA: z 23 czerwca 1995 r., sygn. akt SA/Wr 2744/94,

334 z 12 października 2016 r., sygn. akt II GSK 696/15, z 15 maja 2013 r., sygn. akt II

335 GSK 432/12), natomiast decyzja wydana na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t.

336 jest decyzją związaną. Minister nie mógł odstąpić od jej wydania, uzasadniając to

337 słusznym interesem obywateli i uwzględniając okoliczności, na które powołuje się

338 Skarżący (tj. niepełnosprawność dziecka, , wydanie kolejnego orzeczenia kilka dni po

339 30 września 2013 r., wdrożenie metod specjalnego kształcenia wobec dziecka,

340 pomimo krótkotrwałego braku aktualnego orzeczenia o potrzebie kształcenia

341 specjalnego), bowiem uwzględnienie tych okoliczności i odstąpienie od wydania

342 decyzji spowodowałoby naruszenie prawa (por. wyrok NSA z dnia 12 października

343 2016 r., sygn. akt II GSK 696/15, wyroki WSA w Warszawie: z dnia 17 lutego 2017 r.,

344 sygn. akt V SA/Wa 770/16, z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 463/12, z

345 dnia 18 października 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 456/18).

346 Organ prawidłowo wskazał, że możliwość uwzględniania słusznego interesu

347 obywateli istnieje tylko w sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji uznaniowej.

348 Jeśli więc kontrolowana placówka oświatowa na dzień 30 września 2012 r. zawyżyła

349 liczbę osób posiadających orzeczenia o potrzebie objęcia wychowaniem i

350 kształceniem specjalnym (wagi P31 i P39), a faktycznie wskazane dzieci na wskazaną

351 datę nie posiadały wymaganego orzeczenia, to zasadnie organ to zweryfikował, co w

352 konsekwencji znalazło wyraz w decyzji nakazującej Miastu dokonanie zwrotu

353 nienależnie uzyskanej kwoty z tytułu subwencji ogólnej na rok 2013.

354 W tym miejscu warto zauważyć, że to na Skarżącym i jego organie, a także

355 osobach mu podległych (np. dyrektorach Przedszkoli) spoczywał określony

356 obowiązek sprawozdawczy, wynikający z prawa oświatowego, który powinien być

357 wykonywany rzetelnie. Podmioty te zobowiązane są do przedstawiania informacji

358 zgodnych z rzeczywistością. Obowiązkiem placówek szkolnych i przedszkolnych jest

359 systematyczne weryfikowanie liczby uczniów i dzieci posiadających orzeczenia o

360 potrzebie kształcenia specjalnego (objęcia potrzebą wczesnego wspomagania

361 rozwoju dzieci) oraz liczby uczniów/dzieci ogółem (por. wyrok WSA w Warszawie z 8

362 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 139/16).

363 Mając na uwadze treść art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t., zasadnie Minister orzekł

364 jak w zaskarżonej decyzji, uznając, że Miasto otrzymało nieprawidłowo ustaloną

365 część oświatową subwencji ogólnej. Przepis ten jest samoistną podstawą do żądania

366 zwrotu nienależnie otrzymanej części subwencji (por. wyrok NSA z 30 września 2014

367 r., sygn. akt II GSK 1450/13, wyrok z 23 czerwca 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa

368 1113/16).

369 W ocenie Sądu zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi

370 ustaleniami faktycznymi i prawnymi organu.

371 Tym samym organy w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie naruszyły przepisów

372 prawa materialnego.

373 Jednocześnie - mając na uwadze zarzuty skargi - Sąd uznał, że organy

374 wydając zaskarżone decyzje odniosły się do zgromadzonego materiału

375 dowodowego, jak i twierdzeń Skarżącego. Spowodowało to – zdaniem Sądu - brak

376 podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych k.p.a., jak również

377 zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który

378 mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Organy nie naruszyły też

379 dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a.

380 Należy podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145

381 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie

382 przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na

383 wynik sprawy.

384 Organ w wyczerpujący sposób zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy

385 istotny dla rozstrzygania. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy

386 przewidziane przepisami procedury administracyjnej, uzasadnienie zawiera

387 szczegółowe wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na

388 których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił

389 wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy

390 prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

391 Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ innych przepisów

392 postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do

393 uwzględnienia skargi.

394 Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja

395 odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

396 Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151

397 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.