Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2019 r., V SA/Wa 302/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2019 r., V SA/Wa 302/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi, wniesionej przez Firmę Handlowo-Usługową R. Sp. j. z S. (dalej: "strona", "skarżąca") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ II instancji") z [...] grudnia 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (dalej: "Naczelnik UC-S" "organ I instancji") z [...] września 2018 r. nr

3 [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów ([...]).

4 Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

5 23 lutego 2018 r. funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego

6 w [...] przeprowadzili w miejscowości J., na drodze krajowej nr 50,

7 kontrolę samochodu ciężarowego nr rej. [...] (cysterna przystosowana do

8 przewozu paliwa). Pojazdem tym przewożony był olej napędowy grzewczy a

9 przewoźnikiem i podmiotem wysyłającym była Firma Handlowo-Usługowa R. Sp. j. z S.

10 W wyniku kontroli zgłoszenia [...], w którym

11 zadeklarowano przewóz oleju napędowego grzewczego (CN 2710) w ilości 12400

12 litrów stwierdzono, że przewoźnik nie uzupełnił zgłoszenia o prawidłowe dane

13 dotyczące numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów

14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz.

15 1907. 1935 i 1948).

16 Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. Naczelnik UC-S wszczął z urzędu

17 postępowanie w przedmiocie nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej.

18 Decyzją z [...] września 2018 r. o numerze wskazanym wyżej, Naczelnik UC-S

19 uwzględniając ustalenia opisane w protokole kontroli nr [...] z [...] lutego 2018 r., nałożył na stronę

20 karę pieniężną w

21 wysokości 5.000 zł za niewykonanie przez przewoźnika obowiązku uzupełnienia

22 zgłoszenia [...] o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 ustawy z

23 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu

24 towarów (Dz. U. z 2017 r. poz. 708), dalej: "ustawa SENT". Od powyższej decyzji

25 strona wniosła odwołanie.

26 Decyzją z [...] grudnia 2018 r. o numerze wskazanym wyżej, po rozpatrzeniu

27 odwołania Dyrektor IAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika UC-S.

28 W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że

29 ustalony stan faktyczny sprawy i ocena prawna zawarta w decyzji organu I instancji

30 nie budzi wątpliwości.

31 Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy SENT, system ten obejmuje

32 gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów z zastosowaniem

33 środków technicznych służących monitorowaniu oraz kontrolę realizacji obowiązków

34 wynikających z ustawy przez podmioty obowiązane. W ust. 2 tego artykułu

35 wskazano, że systemowi monitorowania podlega przewóz towarów objętych

36 pozycjami CN określonymi w pkt 1 lit. a- k, w tym poz. 2710 (czyli takich jak w

37 przedmiotowej sprawie jeżeli masa brutto przesyłki towarów objętych tymi pozycjami

38 przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów oraz w pkt 2-4 tego

39 przepisu.

40 Stosownie natomiast do postanowień art. 9 ww. ustawy, przesyłanie,

41 uzupełnianie i aktualizacja zgłoszenia następują za pośrednictwem Platformy Usług

42 Elektronicznych Skarbowo – Celnych (ust.1). W przypadku niedostępności rejestru

43 podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik, w zakresie swojej

44 właściwości, przesyła do wyznaczonego organu Krajowej Administracji Skarbowej

45 dokument zastępujący zgłoszenie i uzyskuje potwierdzenie przyjęcia tego dokumentu

46 ( ust.6).

47 W przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju,

48 zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy SENT, przewoźnik jest obowiązany przed

49 rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o:

50 1) dane przewoźnika obejmujące:

51 a) imię i nazwisko albo nazwę,

52 b) adres zamieszkania albo siedziby;

53 2) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą

54 którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług

55 albo podatku od wartości dodanej;

56 3) numery rejestracyjne środka transportu;

57 4) datę faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru;

58 5) planowaną datę zakończenia przewozu towaru;

59 6) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów

60 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz.

61 1907, 1935 i 1948), o ile są wymagane;

62 7) dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia

63 przewozu na terytorium kraju;

64 8) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu

65 towarowi.

66 W przedmiotowej sprawie w wyniku kontroli stwierdzono, że przewoźnik nie

67 uzupełnił danych dotyczących numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w

68 rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.

69 U. z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 1948) co oznacza naruszenie przepisów art. 5 ust. 4

70 ww. ustawy. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy, w przypadku gdy

71 przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 ww.

72 ustawy, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5 000 zł.

73 Organ wskazał, że zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 22 ust. 3 ustawy, w

74 przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem

75 publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od

76 nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26

77 ust. 3. Jak stanowi z kolei art. 26 ust. 3 organ może odstąpić od nałożenia kary

78 pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:

79 1. nie stanowi pomocy publicznej albo

80 2. stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub

81 rybołówstwie, udzielona z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy,

82 określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo

83 3. stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach

84 wydanych na podstawie ust. 4.

85 W rozpatrywanej sprawie organ wskazał, że użyte w art. 22 ust. 3 ustawy o

86 systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów pojęcia ważny

87 interes przewoźnika oraz interes publiczny, nie zostały zdefiniowane, a także z

88 uwagi na ich nieostry charakter trudno byłoby je zdefiniować, obejmują one bowiem

89 szeroki zakres sytuacji i okoliczności, które przesądzają o wystąpieniu tych

90 przesłanek. Ustawodawca określił interes przewoźnika przymiotnikiem "ważny", co

91 podkreśla jego doniosłość.

92 Podstawowym kryterium oceny zasadności udzielenia ulgi jest istnienie ważnego

93 interesu podatnika lub interesu publicznego, co oznacza, że ich treść musi być

94 ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej

95 rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny

96 interes podatnika oraz interes publiczny. Orzecznictwo sądów administracyjnych i

97 doktryna jako ważny interes podatnika definiuje sytuacje nadzwyczajne, wyjątkowe,

98 losowe, uniemożliwiające uregulowanie zaległości przez podatnika, przy

99 równoczesnym uwzględnieniu normalnej sytuacji ekonomicznej podatnika, wysokości

100 uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Ważnego interesu podatnika

101 nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie

102 umorzenia zaległości podatkowej, lecz nadzwyczajne względy, które mogły zachwiać

103 podstawami egzystencji podatnika.

104 Jeśli natomiast chodzi o interes publiczny to organ wskazał, że interes

105 publiczny należy rozumieć jako dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują

106 swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo, jest to dbałość o interes

107 Skarbu Państwa, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów

108 państwa, a więc i możliwość realizacji zadań ogólnospołecznych. W interesie

109 publicznym leży by przepisy podatkowe (celne) były przestrzegane przez

110 podatników, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości. Nie można

111 go utożsamiać wyłącznie z interesem fiskalnym Państwa. Powinien on uwzględniać

112 także potencjalne wydatki np. w dziedzinie pomocy społecznej, które mogą być

113 ponoszone przez Państwo w razie nieuwzględnienia ulgi. Odwołując się do wyroku

114 NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt sprawy II FSK 1351/11) organ podkreślił, że

115 dokonując ważenia obu wartości (tj. obciążenie karą lub skorzystanie z możliwości

116 zastosowania ulgi) organ podatkowy uwzględnia także inne dyrektywy, wspólne dla

117 całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów

118 państwa itp.

119 Organ II instancji wskazał w związku z tym, że podziela stanowisko organu I

120 instancji co do tego, że w sprawie brak jest podstaw do uznania, że zachodzi ważny

121 interes strony lub interes publiczny, który przemawiałby za odstąpieniem od

122 wymierzenia kary. Podkreślił, że strona mimo stosownego wezwania wystosowanego

123 przez Naczelnika U C-S, nie przedstawiła żadnych dokumentów i okoliczności, które

124 dotyczyłyby jej sytuacji finansowej, i które mogłyby pozwolić na ocenę tej sytuacji w

125 kontekście jej ważnego interesu jak również, że w sprawie nie występują też

126 okoliczności, które świadczyłyby o istnieniu interesu publicznego, który pozwalałby

127 organowi na odstąpienie od nałożenia kary, przy czym ocena ta została dokonana z

128 uwzględnieniem analizy orzecznictwa w tym zakresie.

129 Wskazał, że strona zarzuciła organowi I instancji, że nie odpowiedział na pytanie,

130 czy naruszenie przez nią ustawy SENT wywołało jakikolwiek utrudnienia w jej

131 realizacji i czy te wyimaginowane utrudnienia były na tyle poważne, że wymagały

132 bezwzględnego ukarania i to kwotą wyższą niż maksymalna wysokość mandatu

133 karnego za wykroczenie skarbowe, a wiec wykroczenie polegające na uszczupleniu

134 podatku.

135 Odnosząc się do tego zarzutu Dyrektor IAS podkreślił, że organy

136 podatkowe/celne są zobowiązane stosować przepisy prawa w kształcie uchwalonym

137 przez ustawodawcę. Natomiast ustawa SENT nie przewiduje możliwości

138 różnicowania odpowiedzialności podmiotów w zależności od przyczyny

139 niedopełnienia obowiązków wynikających z ustawy SENT czy stopnia zawinienia ani

140 od uszczuplenia w podatkach. Ustawodawca w art. 5 ust. 4 wyraźnie określił dane,

141 które przewoźnik jest zobowiązany wskazać w zgłoszeniu SENT przed

142 rozpoczęciem przewozu towarów. Ustawa nie przewiduje możliwości odstąpienia od

143 nałożenia kary z powodu braku winy podmiotu przy wpisaniu w zgłoszeniu danych

144 niezgodnych ze stanem faktycznym.

145 Podkreślił, że zgadza się ze stanowiskiem strony, że celem regulacji

146 ustawowej, jest walka z szarą strefą, nie zaś z podmiotami wykonującymi ciążące

147 na nich obowiązki, w tym podatkowe. Tyle tylko, że strona właśnie z powodu

148 niewykonania obowiązków z ustawy SENT została pociągnięta do

149 odpowiedzialności.

150 W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

151 Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją

152 decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

153 Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

154 A. przepisów prawa materialnego:

155 1) art. 22 ust 3 ustawy SENT, poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że

156 wymierzenie kary pieniężnej z powodu jednostkowego naruszenia przez

157 skarżącą wymogu z art. 5 ust 4 pkt. 6 Ustawy SENT nie narusza zaufania do

158 organów władzy publicznej

159 oraz :

160 B. przepisów postępowania tj.:

161 1. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia

162 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(Dz. U. nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze

163 zmianami), powoływanej dalej jako Ustawa OP poprzez odstąpienie od

164 zbadania, czy przewożony towar objęty zakwestionowanym zgłoszeniem

165 pochodził z legalnego źródła, czy skarżąca objęła zgłoszeniem towar w

166 stosunku do którego uiszczone zostały wszelkie należności, w tym podatek od

167 towarów i usług oraz podatek akcyzowy, a nadto, czy towar objęty

168 zgłoszeniem został dostarczony do podmiotu odbierającego i czy sprzedaż

169 dokonana została w sposób prawidłowy - czy udokumentowana została

170 fakturą VAT, a tym samym uznanie, że bez znaczenia jest prawidłowość

171 dokonywania przez skarżącą obrotu paliwami ciekłymi, a nałożenie kary

172 administracyjnej w wysokości 5000,00 zł. za jednorazowe niedopatrzenie

173 dodatkowo nie wpływające na sprawowanie nadzoru nad drogowym

174 przewozem towaru objętego zgłoszeniem SENT nr [...] z dnia

175 [...].02.2018 r., nie stoi w sprzeczności z celowością wprowadzenia Ustawy

SENT.

176 2. art. 121 § 1 i art. 122 ustawy OP, poprzez nadanie pejoratywnego znaczenia

177 pojęciu "interesu publicznego" i w efekcie uznanie, że okoliczności

178 towarzyszące sprawie nie są objęte "interesem publicznym"

179 3. art. 210 § 1 ust 6 ustawy OP, poprzez niewyjaśnienie powodów nie

180 zastosowania normy prawnej przewidzianej w art. 22 ust 3 Ustawy SENT w

181 odniesieniu do zgodności decyzji z interesem publicznym.

182 W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumenty stanowiące rozwinięcie

183 przedstawionych zarzutów.

184 W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS podtrzymał swoje dotychczasowe

185 stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

186 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

187 Sąd uznał, że skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona decyzja znajduje

188 oparcie w przepisach prawa materialnego, a postępowanie przeprowadzone przez

189 organ nie zostało obarczone wadami, które skutkowałyby koniecznością

190 wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę dla wydania

191 kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 9 marca

192 2017r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

193 Stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Z akt sprawy wynika, że w wyniku

194 kontroli samochodu ciężarowego o nr rej. WSCC W24 (cysterna przystosowana do

195 przewozu paliwa), przeprowadzonej przez funkcjonariuszy [...] Urzędu

196 Celno-Skarbowego w [...] [...] lutego 2017 r. w miejscowości J., na

197 drodze krajowej nr 50, stwierdzono, że podmiot wysyłający towar i przewoźnik,

198 którym była skarżąca, nie uzupełnił danych zgłoszenia SENT [...], w

199 którym zadeklarowano przewóz 12400 litrów oleju napędowego (CN 2710)

200 dotyczących numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów

201 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

202 Obowiązek uzupełnienia zgłoszenia przewozu towaru do rejestru przez

203 podmiot wysyłający towar, przed rozpoczęciem przewozu towarów rozpoczynającego

204 się na terytorium kraju, wynika z art. 5 ust. 1 ustawy SENT. W art. 5 ust. 4 pkt 1 ww.

205 ustawy określono zakres danych, o które powinno zostać uzupełnione zgłoszenie

206 przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej. Obowiązek uzupełnienia

207 dotyczy m.in. numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów

208 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy

209 SENT). Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy SENT, w przypadku gdy

210 przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 ww.

211 ustawy, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5. 000 zł.

212 W tej sytuacji zdaniem Sądu, organy zasadnie uznały, że zaistniały podstawy

213 do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy.

214 W ocenie Sądu wskazywana przez skarżącą przyczyna braku zawinienia w

215 pominięciu uzupełnienia zgłoszeń przewozu o ww. dane nie mogły – jak trafnie

216 uznały organy obu instancji - doprowadzić do odstąpienia od nałożenia kary

217 pieniężnej.

218 Należy wskazać, że przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów mają

219 charakter bezwzględnie obowiązujący. Przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony

220 fakt

221 naruszenia przepisów, natomiast nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia

222 zasad systemu monitorowania drogowego przewozu określonych w ustawie towarów

223 przez odpowiedzialne podmioty.

224 Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego

225 naczelnika urzędu celno – skarbowego, są niezależne od winy odpowiedzialnego

226 podmiotu.

227 Nie ma zatem znaczenia prawnego fakt, czy naruszenie ustawy było

228 skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. Nałożenie kary jest

229 obligatoryjne a kara przewidziana w powyższym przepisie za uchybienia o jakich jest

230 mowa w art. 5 ust. 4 ustawy SENT dotyczy uchybień formalnych przy czym

231 niewypełnienie któregokolwiek z nich, powoduje konieczność nałożenia kary

232 pieniężnej w wysokości 5000 zł. Należy zaznaczyć w związku z tym, że niezależnie

233 od celu jaki przyświecał ustawodawcy przy wprowadzeniu ustawy SENT, którym była

234 walka z tzw. "szarą strefą", okoliczność ta nie zmienia faktu, że ustawodawca nie

235 przewidział żadnych okoliczności (poza przesłankami z art. 22 ust.3 ustawy)

236 pozwalającymi na odstąpienie od nałożenia kary. W szczególności jej nałożenie nie

237 zależy od tego, czy uchybienia przewidziane treścią art. 5 ust. 4 dotyczą podmiotu,

238 który dopuścił się ich po raz pierwszy, czy też kolejny, czy jest to podmiot, który w

239 sposób rzetelny wywiązuje się z ciążących na nim obowiązków prawnych, czy też

240 nie. Kwestia odpowiedzialności powstaje w sposób obiektywny w momencie

241 stwierdzenia dopuszczenia się przez konkretny podmiot, w tym wypadku skarżącego

242 uchybienia zagrożonego wymierzeniem kary pieniężnej i nie jest uzależniona od

243 wystąpienia przesłanki winy po stronie przewoźnika, ani też jej rodzaju - umyślna, czy

244 też nie. Zaznaczenia przy tym wymaga, że ustawodawca nie przewidział też żadnej

245 gradacji kary czyli nie zastrzegł, że organ może wymierzyć karę " do 5000zł", co

246 również dowodzi, że jego zamiarem nie było pozostawienie organowi uprawnienia do

247 oceny wagi takiego potencjalnego naruszenia i związanej z nim wysokości kary

248 pieniężnej. Reasumując oznacza to, że organy nie mogą uznaniowo oceniać

249 okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, w tym również, jak podnosi

250 skarżąca, ewentualnego wystąpienia ryzyka uszczuplenia wpływów do Budżetu

251 państwa.

252 W związku z powyższym Sąd uznał, że stan faktyczny, prawidłowo ustalony

253 przez organ w zakresie przesłanek z art. 22 ust. 2 ustawy SENT, dawał podstawy do

254 zastosowania tego przepisu.

255 Z odpowiedzialności za naruszenie ww. przepisów nie zwalnia również

256 uzupełnienie zgłoszenia przewozu towarów o brakujące dane w trakcie trwania

257 kontroli prowadzonej przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Jakkolwiek

258 sam przepis art. 22 ust.2 wskazuje jedynie, że w przypadku gdy przewoźnik nie

259 uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, na

260 przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5 000 zł, to odsyła do naruszeń

261 określonych m.in. w art. 5 ust. 4, treść którego (w brzmieniu obowiązującym w

262 sprawie) stanowi, że w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1,

263 przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić

264 zgłoszenie o wskazane w tym przepisie dane.

265 Jak już wskazano możliwość odstąpienia od nałożenia na przewoźnika kary

266 pieniężnej za nieuzupełnienie zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4

267 reguluje art. 22 ust. 3 ustawy, który stanowi, że w przypadkach uzasadnionych

268 ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika

269 lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w

270 ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy. Odesłanie do art. 26 ust.

271 3 ustawy powoduje, że możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej istnieje,

272 gdy odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo gdy stanowi pomoc de minimis

273 albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem

274 warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii

275 Europejskiej, albo gdy stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w

276 przepisach rozporządzenia określającego szczegółowe warunki odstąpienia od

277 nałożenia kar pieniężnych.

278 Organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji rozważyły argumentację

279 strony poprzez pryzmat brzmienia art. 22 ust. 3 ustawy, uznając w świetle

280 okoliczności faktycznych, że dokonane ustalenia dotyczące braku wystąpienia

281 ważnego interesu strony i ważnego interesu publicznego, nie wymagają rozważenia

282 z uwzględnieniem odesłania do art. 26 ust. 3 ustawy. W ocenie Sądu strona w

283 sposób nieprawidłowy uznaje, że badanie kwestii odstąpienia przez organ od

284 wymierzenia kary, nie upoważnia go do żądania od niej wykazania danych, które

285 pozwoliłyby na zbadanie jej ważnego interesu. Strona odmawiając w piśmie z 30

286 sierpnia 2018 r. wykazania żądanych przez organ okoliczności wskazała, że

287 dyspozycja art. 22 ust. 3 ustawy SENT w części dotyczącej złożenia przez

288 przewoźnika wniosku uzasadniającego wystąpienie ważnego interesu przewoźnika

289 (własnego) ma charakter fakultatywny. Tym samym przywilej złożenia wniosku nie

290 może być zastąpiony nakazem jego złożenia. Należy wyjaśnić w związku z tym, że

291 oczywiście od strony zależy, czy wystąpi ona z wnioskiem o umorzenie kary

292 pieniężnej powołując się na swój ważny interes, który uzasadniałby odstąpienie

293 przez organ od wymierzenia kary. Tym niemniej zauważenia wymaga, że skoro treść

294 art. 22 ust. 3 przewiduje, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem

295 przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ

296 może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z

297 uwzględnieniem art. 26 ust. 3., to decyzja organu dotycząca zbadania z urzędu

298 możliwości odstąpienia od nałożenia kary pociąga konieczność zbadania tej

299 możliwości w kontekście obydwu przesłanek t.j. zarówno ważnego interesu strony

300 jak również interesu publicznego. Tym samym zwrócenie się do strony o wykazanie

301 określonych okoliczności dotyczących jej kondycji gospodarczej, i ewentualnie

302 doświadczanych trudności, nie stanowi żądania złożenia wniosku przez stronę w

303 zakresie badania kwestii odstąpienia od jej ukarania poprzez pryzmat jej ważnego

304 interesu.

305 W ocenie strony organ miał obowiązek zbadania w odniesieniu do niej

306 występowania w sprawie interesu publicznego, przy czym jak należy rozumieć,

307 strona wiązała tenże interes z brakiem powodów karania jej w związku z faktem

308 dotyczącym przesłanek jakie legły u podstaw wprowadzenia ustawy SENT oraz jej

309 prawidłowego, zgodnego z prawem dotychczasowego działania i jednostkowego

310 naruszenia ustawy.

311 W ocenie Sądu takie stanowisko jest niezasadne a badanie wystąpienia w

312 sprawie interesu publicznego w przedstawiony wyżej sposób jest nieuprawnione.

313 Niezależnie od tego Sąd wskazuje, że organy, w tym organ w zaskarżonej

314 decyzji, omówiły obydwie przesłanki oraz to jak należy je rozumieć oraz, że należy

315 je badać w konkretnej, indywidualnej sprawie i trafnie wskazały, że żadna z

316 przesłanek w sprawie nie występuje. Organ II instancji podkreślił, że w ustawie

317 SENT, brak jest definicji ważnego interesu strony i interesu publicznego, tym

318 niemniej pojęcia te funkcjonują w porządku prawnym i były przedmiotem rozważań

319 sądów administracyjnych- rozumienie tych pojęć i możliwość ich zastosowania organ

320 II instancji szeroko przedstawił w swojej decyzji str.10-13. Rozważania organu w

321 odniesieniu do tych kwestii Sąd w pełni podziela.

322 Jak już wskazywano odmowa wykazania okoliczności dotyczących danych, o

323 które zwrócił się organ do strony w piśmie z 20 sierpnia 2018 r. uniemożliwiła

324 organom zbadanie przesłanki ważnego interesu strony ale również utrudniła

325 zbadanie interesu publicznego. Należy bowiem uznać, że jakkolwiek ważny interes

326 strony i interes publiczny są to dwie różne, odrębne przesłanki, to okoliczności,

327 składające się na ważny interes strony mogą pośrednio wpływać na możliwość

328 uznania konieczności zastosowania przesłanki interesu publicznego. Dzieje się tak

329 wówczas gdy organ rozważając okoliczności sprawy dotyczące strony musi mieć na

330 uwadze, czy odmowa zastosowania ulgi w postaci odstąpienia od nałożenia kary nie

331 spowodowałaby konieczności sięgnięcia przez stronę do środków Państwa, z uwagi

332 na niemożność zaspokojenia potrzeb materialnych.

333 W świetle okoliczności faktycznych sprawy, które zdaniem Sądu zostały przez organ

334 prawidłowo ustalone należy uznać, że zaskarżona decyzja jest trafna, zatem brak

335 jest podstaw do uznania zasadności podniesionych w skardze zarzutów. Sprawa

336 została właściwie wyjaśniona, nie doszło do naruszenia ani przepisów materialnych

337 pkt A.1 skargi, ani też przepisów postępowania z pkt B 1-2 skargi . Brak jest również

338 podstaw do uznania, że doszło do naruszenia treści art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 22

339 ust. 3 ustawy SENT ponieważ uzasadnienie w pełni i w sposób wyczerpujący oraz

340 zrozumiały wskazuje na podstawy stanowiska przyjętego przez organ w zaskarżonej

341 decyzji.

342 Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko organu II instancji

343 przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w rozpoznawanej sprawie nie

344 wystąpiły przesłanki ważnego interesu skarżącej lub interesu publicznego, które

345 uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary.

346 Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona

347 decyzja odpowiada prawu na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.