Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2019 r., V SA/Wa 1228/18

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2019 r., V SA/Wa 1228/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi B.w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako: "skarżąca", "strona" lub "spółka") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), z [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję

3 Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako: "MWITD", "organ I instancji") z [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej.

4 Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

5 Pismem z 5 marca 2018 r. strona złożyła wniosek o udzielnie ulgi, przez zmniejszenie kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł, nałożonej decyzją MWITD z [...] grudnia 2017 r. nr [...]. W treści wniosku strona poinformowała, że zapłata kary pieniężnej w takiej wysokości niekorzystnie wpłynie na kondycję finansową firmy, zważywszy na okoliczność zależności spółki od warunków atmosferycznych, które w ostatnim czasie nie były sprzyjające. Poza tym strona wskazała na brak możliwości dalszego rozwoju w przypadku zapłaty w całości nałożonej kary pieniężnej.

6 Wraz z wnioskiem przesłała oświadczenie o majątku, dochodach i źródłach utrzymania

7 składane jako załącznik do wniosku, kopię zeznania o wysokości osiągniętego dochodu

8 (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok

9 podatkowy od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r., kopię pisma strony do Urzędu

10 Skarbowego w N. z 12 kwietnia 2017 r., wraz z załącznikami obejmującymi,

11 wprowadzenie do sprawozdania finansowego, rachunek zysków i strat za okres od 1

12 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. bilans sporządzany na dzień 31 grudnia 2016 r.,

13 dodatkowe informacje i wyjaśnienia, sprawozdanie Zarządu z działalności skarżącej za

14 rok obrotowy rozpoczynający się od 1 stycznia 2016 r., a kończący się 31 grudnia 2016

15 r.

16 Decyzją z [...] marca 2018 r. MWITD odmówił skarżącej umorzenia należności z

17 tytułu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł.

18 W ocenie organu I instancji z dokumentacji przedstawionej w trakcie

19 prowadzenia postępowania wynika, że spółka zamknęła 2016 rok z zyskiem w

20 wysokości 121.194,37 zł, do tego posiadała zasoby pieniężne na dzień bilansowy w

21 kwocie 1.677.099,77 zł, a zatem nie ma przesłanek do uznania, że pozostaje ona w

22 trudnej sytuacji finansowej. Tym samym organ I instancji uznał, że przedłożony materiał

23 dowodowy nie wskazuje na spełnienie przez stronę przesłanek określonych w art. 189k

24 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.

25 U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), tj. ważnego interesu publicznego lub

26 ważnego interesu strony. Dodał, że strona nie przedstawiła okoliczności ani dowodów

27 wskazujących, iż brak udzielenia ulgi w spłacie należności mógłby przeciwstawić się

28 interesowi publicznemu rozumianemu jako ograniczenie ewentualnych socjalnych

29 wydatków budżetu państwa w związku z odmową udzielenia ulg.

30 Pismem z 6 kwietnia 2018 r. strona wniosła odwołanie od decyzji organu I

31 instancji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie należności z tytułu kary w kwocie 15.000

32 zł. Zdaniem skarżącej organ I instancji dokonał swobodnej oceny zgromadzonych w

33 sprawie dowodów. Wskazała, że nie posiada trwałego majątku, natomiast wypracowany

34 przez nią zysk za poprzedni rok obrotowy ma służyć zabezpieczeniu najpilniejszych

35 potrzeb, w tym wypłaty wynagrodzenia pracownikom. Obciążenie skarżącej karą

36 skutkować będzie natomiast, w jej ocenie, przestojem w podejmowaniu nowych

37 inwestycji oraz brakiem możliwości rozwoju. Zwróciła również uwagę, iż potencjalny

38 zysk spółki uzależniony jest od warunków atmosferycznych, które w dalszym ciągu są

39 niesprzyjające.

40 Decyzją z [...] maja 2018 r. GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o

41 odmowie umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł.

42 Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały

43 okoliczności uzasadniające udzielenie stronie wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia w

44 części należności publicznoprawnej. Dodał, iż nie przemawiają za tym, ani możliwości

45 finansowe dłużnika, ani też ważny interesem publiczny lub ważny interes strony.

46 Zdaniem organu II instancji MWITD prawidłowo ustalił stan majątkowy spółki.

47 GITD zauważył, że uzyskany przez spółkę dochód w 2016 roku, nie daje podstaw do

48 uznania, że strona źle prosperuje. Dodatkowo podkreślił, że subiektywne odczucie

49 skarżącej, że w przypadku spłaty kary w całości nie będzie mogła ona się dalej

50 rozwijać, podejmować nowych inwestycji nie stanowi przesłanki determinującej do

51 uznania, że udzielenie ulgi jest zasadne. Dodał, że strona nie dowiodła, że nie posiada

52 środków finansowych na spłatę kary w całości, a jedynie że spłata ta utrudni jej

53 funkcjonowanie. W ocenie GITD zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza tej

54 tezy. Ponadto stwierdził, że kara pieniężna jest pewnego rodzajem uciążliwością,

55 jednak wynika ona z nieprzestrzegania obowiązujących przepisów.

56 Pismem z 15 czerwca 2018 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu

57 Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję organu II instancji wnosząc o

58 jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji MWITD z [...] marca 2018 r.

59 Organowi odwoławczemu strona zarzuciła:

60 I. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

61 1) art. 6, art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie,

62 polegające na:

63 a) wybiórczym zebraniu materiału dowodowego w sprawie, które doprowadziło do

64 dowolnych ustaleń faktycznych, brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania

65 oraz zbadania okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, co w konsekwencji

66 doprowadziło do orzeczenia o odmowie zmniejszenia - umorzenia w części

67 należności z tytułu kary pieniężnej,

68 b) naruszeniu zasady uwzględniania słusznego interesu skarżącej, poprzez

69 zinterpretowanie wątpliwości pojawiających się w sprawie na niekorzyść skarżącej,

70 2) art. 136 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w

71 mocy decyzji z 15 marca 2018 r. w sytuacji gdy w niniejszej sprawie organ

72 obowiązany do zajęcia stanowiska winien był przeprowadzić postępowanie

73 wyjaśniające odnośnie sytuacji majątkowej skarżącej,

74 3) art. 189k§ 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji

75 doprowadziło do odmowy umorzenia w części kary pieniężnej nałożonej decyzją

76 MWITD z [...] grudnia 2017 r. w wysokości 15.000,00 zł

77 II. mający wpływ na treść rozstrzygnięcia błąd w ustaleniach faktycznych polegający

78 na przyjęciu, iż skarżąca nie udowodniła, że ze względu na ważny interes publiczny,

79 czy też ważny interes strony przysługuje jej ulga w wykonaniu administracyjnej kary

80 pieniężnej w postaci umorzenia części tej kary, co zdaniem skarżącej uprawnienie

81 to jednoznacznie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego.

82 Zdaniem skarżącej zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że spółka

83 nie posiada trwałego majątku, natomiast zysk przez nią wypracowany za poprzedni rok

84 obrotowy ma służyć zabezpieczeniu najpilniejszych potrzeb, w tym wypłaty

85 wynagrodzenia pracownikom.

86 Strona wskazała następnie, że ważny interes strony dotyczy nie tylko sytuacji

87 nadzwyczajnych, ale również normalnej sytuacji ekonomicznej podatnika, a za takie

88 sytuacje należy uznać następujące okoliczności:

89 - zależność prowadzonych prac (inwestycji) od warunków atmosferycznych,

90 - rozwój działalności gospodarczej,

91 - stworzenie dodatkowych miejsc pracy,

92 - przestój w prowadzonych pracach,

93 - brak dalszych możliwości rozwoju wskutek uiszczenia przedmiotowej kary pieniężnej,

94 która w znacznym stopniu uszczupli budżet spółki.

95 Stwierdziła ponadto, że w kwestii zaistnienia przesłanki interesu publicznego

96 rachunek ekonomiczny przemawia za zastosowaniem wnioskowanej ulgi.

97 W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując

98 argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

99 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

100 Skarga okazała się niezasadna.

101 Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji był art. 189k § 1 k.p.a., zgodnie z

102 którym organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną karę pieniężną, na

103 wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym lub

104 ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu administracyjnej kary

105 pieniężnej przez:

106 1) odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na

107 raty;

108 2) odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub

109 rozłożenie jej na raty;

110 3) umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części;

111 4) umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub części.

112 Powyższa regulacja oparta na tzw. uznaniu administracyjnym. Oznacza to, że

113 decyzja negatywna wydana na podstawie ww. przepisu nie narusza prawa zarówno

114 wtedy, gdy przypadki uzasadnione ważnym interesem strony lub interesem publicznym

115 wystąpiły, jak i wtedy, gdy nie występują. Nawet w sytuacjach wystąpienia okoliczności

116 wynikających z ważnego interesu strony lub z interesu publicznego organ nie jest

117 bezwzględnie zobowiązany umorzyć administracyjną karę pieniężną w całości lub w

118 części. Sądowa kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania

119 administracyjnego sprowadza się do stwierdzenia, czy organ uwzględnił całokształt

120 okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes strony lub ważny

121 interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej

122 oceny dowodów (por. min. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00,

123 wyrok NSA z 28 listopada 2001 r., sygn. akt SA/Sz 1292/00, wyrok WSA w Warszawie z

124 26 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2152/07, wyrok WSA w Białymstoku z 14 lutego

125 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 698/18). Ogranicza się więc do zbadania, czy postępowanie

126 przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami proceduralnymi i czy rozważono w

127 sposób przekonujący wszystkie zgłoszone przez stronę okoliczności.

128 W przedmiotowej sprawie spółka wniosła o udzielenie jej ulgi w postaci

129 zmniejszenia – umorzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł. W

130 ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji trafnie uznały, że nie

131 zachodzą żadne szczególne okoliczności uzasadniające uznanie, że spełniona została

132 przesłanka ważnego interesu strony lub ważnego interesu publicznego.

133 Sąd nie neguje, że w interesie skarżącej leży uzyskanie ulgi. Jednakże tak

134 rozumiany interes nie jest równoznaczny z przesłankami z art. 189k § 1 k.p.a.

135 Ustawodawca w przepisie tym podkreślił wyjątkowość interesu strony jako przesłanki

136 udzielenia ulgi, określając go przymiotnikiem "ważny". Stąd subiektywne

137 przeświadczenie strony, że taki właśnie jest jej interes w uzyskaniu ulgi nie jest

138 wystarczające dla uznania tej przesłanki za spełnioną, jeżeli obiektywnie istniejące

139 okoliczności faktyczne tego nie potwierdzają.

140 Ważny interes strony oraz ważny interes publiczny nie mają definicji ustawowej i

141 zasadniczy wpływ na sprecyzowanie tych pojęć ma orzecznictwo sądowe. Z uwagi na

142 to, że przepis art. 189k § 1 k.p.a. obowiązuje od 1 lipca 2016 r. brak jest jeszcze

143 ugruntowanego orzecznictwa na kanwie tej regulacji. Dlatego też posłużyć się należy

144 orzecznictwem odnoszącym się do ulg przewidzianych w art. 67a ustawy z dnia 29

145 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej jako:

146 "o.p."), w których ustawodawca także nakazał rozważać udzielenie ulgi w przypadkach

147 uzasadnionych "ważnym interesem podatnika" lub "interesem publicznym".

148 W orzecznictwie tym ważny interes podatnika definiuje się jako sytuację w której

149 z przyczyn nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie

150 uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata

151 losowa majątku (wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 850/98).

152 Dobrodziejstwo przewidziane w art. 67a § 1 o.p., ma wyjątkowy charakter,

153 zastosowanie może zatem znaleźć jedynie do nadzwyczajnych, szczególnych

154 przypadków. Organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy

155 społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a

156 podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany (wyrok NSA z dnia 21 marca 2001, sygn.

157 akt I SA/Ka 577/00).

158 Sąd podziela pogląd organów, że w sprawie niniejszej nie zachodzi przesłanka

159 ważnego interesu strony. Należy bowiem zauważyć, że z przesłanego przez stronę

160 oświadczenia o majątku, dochodach i źródłach utrzymania, wynika iż strona wśród

161 posiadanych przedmiotów wartościowych wskazała jedynie rusztowania klinowe,

162 jednakże z treści kopii zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty)

163 przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2016 wynika, że

164 przychód strony wyniósł 21.159.498,07 zł, przy kosztach uzyskania przychodu

165 20.968.634,86 zł. Tym samym dochód strony zgodnie z ww. zeznaniem za 2016 r.

166 wynosił 190.863,21 zł, a podstawą opodatkowania za 2016 r. była kwota 185.922,03 zł.

167 Powyższe, w ocenie Sądu, świadczy niewątpliwie o dobrej kondycji finansowej spółki, w

168 szczególności zestawiając obroty i zyski strony z wysokością ciążącego na niej

169 zobowiązania z tytułu administracyjnej kary pieniężnej.

170 Zdaniem Sądu przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy organy wzięły pod

171 uwagę wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a ocena tych okoliczności

172 nie wykroczyła poza ramy swobodnej oceny dowodów. Podkreślić należy, że

173 postępowanie w trybie art. 189k § 1 k.p.a. jest postępowaniem szczególnym, w którym

174 to głównie na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w

175 tym artykule. To skarżąca bowiem powinna być zainteresowana pozytywnym

176 załatwieniem kierowanego do organu wniosku, a tym samym powinna przedstawić

177 wraz z wnioskiem wszelkie możliwe dowody potwierdzające możliwość udzielenia jej

178 ulgi w spłacie zobowiązań publicznoprawnych. Skarżąca pomimo tego, że jej

179 argumentacja przedstawiona we wniosku nie odniosła skutku w postaci udzielenia ulgi,

180 zarówno w odwołaniu jak i treści skargi argumentację tę właściwie powtórzyła nie

181 przedstawiając przy tym jakiejkolwiek innych (nowych) dowodów, które mogłyby

182 świadczyć o spełnieniu przez nią przesłanek udzielenia wnioskowanej ulgi. W ocenie

183 Sądu materiał dowodowy zebrany w sprawie uznać należało zatem za kompletny i

184 wystarczający do oceny przesłanek udzielenia stronie wnioskowanej ulgi, zaś samą

185 ocenę dokonaną przez organy za pozbawioną przymiotu dowolności. Stąd też za

186 bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 i art.

187 136 k.p.a.

188 Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 7a

189 k.p.a. poprzez zinterpretowanie wątpliwości pojawiających się w sprawie na niekorzyść

190 skarżącej. Należy bowiem wyjaśnić, iż w przedmiotowej sprawie takie wątpliwości nie

191 istniały, zaś organ, wydając zaskarżoną decyzję w oparciu o uznanie administracyjne,

192 prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy powołane w treści decyzji.

193 Odnosząc się do argumentów strony przywołanych w skardze, jak również

194 prezentowanych wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji, które miałyby

195 świadczyć o spełnieniu przez nią przesłanki ważnego interesu strony, należy natomiast

196 podkreślić, że chęć rozwoju działalności nie jest przesłanką determinującą udzielenie

197 ulgi. Nie mają również znaczenia warunki atmosferyczne. Skarżąca, jako profesjonalny

198 podmiot gospodarczy (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zarejestrowana w

199 2011 roku) zna charakter swojej działalności i czynniki kształtujące jej możliwości

200 zarobkowe, a w konsekwencji kondycję finansową. Jak słusznie zauważył WSA w

201 Olsztynie "Podatnik, który prowadzi działalność gospodarczą, powinien zważać na

202 wysokość dochodów, obciążenia oraz zabezpieczyć środki na ten cel. Niemożliwe jest

203 umarzanie przez organ podatkowy kolejnych rat podatku firmie przynoszącej zyski.

204 Byłoby to bowiem kredytowanie działalności gospodarczej przez Skarb Państwa" (wyrok

205 z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 157/09). Strona powinna zatem zabezpieczać

206 się na czas ewentualnych utrudnień w prowadzeniu działalności, co zresztą uczyniła

207 przeznaczając przeważającą część zysku wypracowanego w 2016 r., tj. kwotę

208 111.312,00 zł na kapitał zapasowy (uchwała Zgromadzenia Wspólników B.

209 sp. z o.o. w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego za okres od 1 stycznia

210 2016 r. do 21 grudnia 2016 r. – k. 2 akt administracyjnych). Powyższe świadczy zaś o

211 tym, że bieżąca działalność spółki jest zabezpieczona. Dlatego też sama chęć dalszego

212 zatrudnienia i rozwoju jest możliwa, a zestawiając wysokość kary pieniężnej (15.000 zł)

213 do obrotów spółki, a w szczególności do środków przelanych na jej kapitał zapasowy

214 (111.312,00 zł) uznać należało, że nie jest to dla skarżącej kwota, która miałaby

215 załamać czy zahamować dalszą jej działalność.

216 W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że "Ważny interes

217 podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik

218 nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości

219 zarobkowania, utrata losowa majątku. Interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata

220 zaległości podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków

221 pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych"

222 (wyrok NSA w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 850/98). W

223 niniejszej sprawie, dokumenty przedłożone przez stronę świadczą o jej dobrej sytuacji

224 finansowej. Powyższe niewątpliwie wskazuje zatem zarówno na możliwość uiszczenia

225 kary pieniężnej nałożonej decyzją MWITD z [...] grudnia 2017 r. jak i na brak konieczności

226 sięgania przez stronę do środków pomocy państwa, czy też konieczności ograniczenia

227 bądź zamknięcia prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.

228 Należy przy tym zgodzić się ze skarżącą, że "pojęcia ważnego interesu

229 podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też

230 zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem

231 pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko

232 sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika".

233 Powyższe nie świadczy jednak samoczynnie o dokonaniu przez organy błędnej oceny

234 sytuacji strony w odniesieniu do przesłanek umorzenia należności, o których mowa w

235 art. 189k § 1 k.p.a. Należy bowiem raz jeszcze podkreślić, że organy, w oparciu o

236 przedstawione przez stronę dowody oraz treść złożonego wniosku, dokonały nie tylko

237 oceny wystąpienia zdarzeń nadzwyczajnych (okoliczności losowych), ale przede

238 wszystkim rzetelnej oceny sytuacji finansowej strony i w konsekwencji czego uznały, że

239 spółka nie wykazała zaistnienia zarówno przesłanki ważnego interesu strony jak i

240 interesu publicznego, co umożliwiałoby zastosowanie wobec niej ulgi w postaci

241 umorzenia należności wynikającej z administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 15.000

242 zł.

243 Uznać zatem należało, że wydana na podstawie zebranego w sprawie materiału

244 dowodowego (właściwie materiału przedstawionego przez samą stronę) decyzja nie

245 uwzględniająca żądania skarżącej nie wykracza poza granice uznania

246 administracyjnego.

247 Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z

248 dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.

249 U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).