Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2008 r., VI SAB/Wa 102/08

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2008 r., VI SAB/Wa 102/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A. K na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego oddala skargę

Uzasadnienie

2 Pani A. K. (dalej jako skarżąca) złożyła do Ministra Sprawiedliwości wniosek z dnia 4 marca 2008 r. o powołanie na stanowisko komornika sądowego w rewirze przy Sądzie Rejonowym w B. po odwołanym komorniku S. K. prowadzącym kancelarię w B. Jako podstawę prawną niniejszego wniosku skarżąca powołała art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 133, poz. 882 ze zmianami). W uzasadnieniu swojego wniosku wskazała na ukończenie w 2004 r. studiów prawniczych oraz na złożony po odbyciu aplikacji egzamin komorniczy. Do niniejszego wniosku skarżąca załączyła szereg dokumentów potwierdzających wykształcenie oraz karierę zawodową.

3 Minister Sprawiedliwości po otrzymaniu wniosku za pośrednictwem Prezesa Sądu Apelacyjnego w B. wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych poprzez nadesłanie oryginałów lub urzędowo poświadczonych kopii dokumentów potwierdzających spełnienie kwalifikacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, to jest zaświadczenia o niekaralności, świadectwa z egzaminu komorniczego, decyzji o powołaniu na stanowisko asesora komorniczego, zaświadczeń: lekarskiego i psychologicznego wystawionych w trybie art. 10 ust. 2 ww. ustawy oraz oświadczenia, że przeciwko skarżącej nie było prowadzone postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe. Organ wyznaczył skarżącej termin 7 dni i zaznaczył jednocześnie, że niewykonanie tego wezwania skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżąca przy piśmie z dnia 27 maja 2008 r. przesłała do organu szereg dokumentów.

4 Następnie organ pismem z dnia 5 czerwca 2008 r. wezwał skarżącą do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, że przepracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej dwa lata. Niniejsze wezwanie zostało doręczone na adres skarżącej w dniu 9 czerwca 2008 r. W odpowiedzi na niniejsze wezwanie, skarżąca w piśmie z dnia 13 czerwca 2008 r. zamieściła wyjaśnienia, w których wskazała, że złożyła egzamin komorniczy w listopadzie 2006 r. Oznacza to, że do jej osoby mają zastosowanie przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, w wersji aktualnej na dzień 20 listopada 2006 r. Wszystkie wymogi stawiane przez ówcześnie obowiązujące przepisy zostały przez nią spełnione, a wymagane przez organ wykazanie, że pracowała przez okres co najmniej 2 lat w charakterze asesora komorniczego nie mają zastosowania. Wskazała jednocześnie, że warunek 2 lat asesury ma zastosowanie do osób, które ukończyły aplikację komorniczą po 28 grudnia 2007 r., bowiem to od tego momentu wprowadzono w tym zakresie zmiany obowiązujących przepisów ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Skarżąca złożyła egzamin komorniczy w listopadzie 2006 r., czyli przed wejściem w życie tych przepisów.

5 Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz przedstawione przez skarżącą wyjaśnienia, Minister Sprawiedliwości pismem z 18 czerwca 2008 r., powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Organ ten uznał bowiem, że skarżąca w zakreślonym terminie nie wykazała, że pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej dwa lata. Pismo w tej sprawie skarżąca otrzymała w dniu 24 czerwca 2008 r.

6 Następnie skarżąca pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 2 lipca 2008 r. złożyła wezwanie do Ministra Sprawiedliwości do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu wniosku wskazała, tak jak w piśmie z dnia 13 czerwca 2008 r., na obowiązujące przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Minister Sprawiedliwości odpowiadając na niniejsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia 17 lipca 2008 r. (doręczonym skarżącej w dniu 24 lipca 2008 r.) poinformował skarżącą o treści art. 10 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191 ze zmianami.) W ocenie organu, przepis ten w sposób jasny wskazuje, że kandydat ubiegający się o stanowisko komornika musi wykazać, że przepracował w charakterze asesora co najmniej dwa lata. W ocenie organu, warunek ten dotyczy również skarżącej, wobec tego wezwanie organu do wykazania przez skarżącą, że spełnia ten warunek był słuszny i zgodny z obowiązującym prawem. Wobec niewykazania spełnienia tegoż warunku, organ pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania.

7 Następnie strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Sprawiedliwości. Skarżąca zarzuciła w skardze naruszenie art. 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 12, 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. poprzez rażące naruszenie terminów załatwienia sprawy. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Ministra Sprawiedliwości do merytorycznego zakończenia jej sprawy. W terminie 14 dni od chwili uprawomocnienia się wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi ponownie wskazała na obowiązujące w dniu złożenia przez nią egzaminu komorniczego przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, które powinny mieć zastosowanie w stosunku do jej osoby.

8 W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ uznał, że zarzuty przedstawiane w skardze nie są zasadne.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

10 W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm), zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, orzekając w sprawach skarg na decyzje, postanowienia, inne akty i pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a.) a także rozpoznając skargi na bezczynność organów (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

11 W niniejszej sprawie skarżąca złożyła skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości kwestionując w ten sposób pozostawienie bez rozpoznania jej wniosku w przedmiocie powołania na komornika.

12 Podstawę rozstrzygnięcia organu stanowił art. 64 § 2 k.p.a., albowiem skarżąca w wyznaczonym jej terminie 7 dni nie usunęła braków formalnych wniosku poprzez dołączenie dokumentów potwierdzających, że skarżąca pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej dwa lata. Forma obrony skarżącej poprzez złożenie skargi na bezczynność jest dopuszczalna w świetle uchwały SN z 28 czerwca 2000 r. III ZP 11/00 (OSN 2000, Nr 19, poz. 706) jednakże nie może odnieść zamierzonego skutku prawnego, albowiem stanowisko organu pozostawiające jej wniosek bez rozpoznania jest zgodne z prawem.

13 Wymóg dwuletniej asesury, w stosunku do osób ubiegających się o powołanie na stanowisko komornika sądowego wynika z art. 10 ust. 1 pkt 10 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. komornikach sądowych i egzekucji - Dz. U. z 2006 r., Nr 167, poz. 1191 z poźn. zm.). Z kolei art. 12 ust. 1 ww. ustawy o komornikach sądowych i egzekucji stanowi, jakie dokumenty należy załączyć do wniosku o powołanie na stanowisko komornika. Wśród nich znajduje się dokument świadczący o przepracowaniu w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata. Według oceny Sądu przepis ten przewiduje, jakim wymogom powinien odpowiadać wniosek w przedmiocie powołania na stanowisko komornika. Z tego też względu organ prawidłowo wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych wniosku m.in. przez złożenie dokumentu, z którego wynikać będzie jej dwuletni staż na stanowisko asesora komorniczego w terminie 7 dni, pouczając ją o konsekwencjach prawnych niezłożenia tego dokumentu w zakreślonym terminie. Wobec tego, że skarżąca nie wywiązała się z tego obowiązku, działania organu, który pozostawił jej wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. należy uznać w pełni za uzasadnione. Tym samym skarga Pani A. K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ nie jest w bezczynności, pozostawiając jej wniosek bez rozpoznania zgodnie z przepisami prawa.

14 Z tych względów Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a orzekł, jak w wyroku.