Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2017 r., VI SA/Wa 959/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2017 r., VI SA/Wa 959/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "E." Spółka Komandytowo – Akcyjna z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi "E." Spółka Komandytowo – Akcyjna z siedzibą w P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...].

Uzasadnienie

2 "E." Spółka Komandytowo – Akcyjna z siedzibą w P. (dalej też jako "skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Skarżąca wniosła zarazem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

4 Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. - FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

5 W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała w ogóle żadnych okoliczności świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń. W szczególności skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, ani nie przedstawiła żadnych dokumentów opisujących jej sytuację finansową i pozwalających na ustalenie, czy poniesienie nałożonej na nią opłaty spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków.

6 Wskazać należy, że stosownie do utrwalonej linii orzeczniczej wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w przypadku uchylenia decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I GZ 217/11). Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia i powodujących zmniejszenie majątku zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których w sytuacji ewentualnego wygrania sporu sądowego nie można by było naprawić. W ocenie Sądu istotne znaczenie dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. ma fakt, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 681/13). Tym samym zdaniem Sądu w analizowanym przypadku nie sposób uznać wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków.

7 Jednocześnie należy odnotować, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie decyzji spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Nie przedłożyła żadnych dokumentów, świadczących chociażby o stanie środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Powyższe w ocenie Sądu nie pozwala na ustalenie, czy uiszczenie przez skarżącą nałożonej kary spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.

8 Sąd pragnie w tym miejscu zauważyć, że kwestia prawidłowości ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników będzie badana oczywiście dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi.

9 Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.