Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2018 r., VI SA/Wa 908/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2018 r., VI SA/Wa 908/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi U. w [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie

2 U. w [...] (reprezentowany przez radcę prawnego J. M.) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania przez I. M. obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy dotyczące zlecenia.

3 W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

5 Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

6 Należy na wstępie zauważyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może znaleźć zastosowanie jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Taki pogląd ugruntowany został w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W postanowieniu z 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 852/11, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA"; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Natomiast w postanowieniu z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, NSA wskazał, iż problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

7 Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzja nie tworzy po stronie skarżącej uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak np. nałożenie stosowną decyzją zobowiązania pieniężnego. Skutków takich nie wywołuje decyzja w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Skoro taka decyzja ze swej istoty nie może być wykonana, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest bezzasadne.

8 Brak przesłanki "wykonalności" zaskarżonej decyzji powoduje, że nie ma potrzeby czynienia ustaleń w zakresie obowiązku strony skarżącej do przedstawienia w sposób przekonywujący i pełny okoliczności, przemawiających za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

9 Jednocześnie Sąd wskazuje, iż kwestia prawidłowości wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego będzie przedmiotem badania na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi.

10 Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.