Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2009 r., VI SA/Wa 530/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2009 r., VI SA/Wa 530/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2009 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego T. D. kwotę 1567 (jeden tysiąc pięćset sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 13g ust. 1, 1a, ust. 2, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – udp -(tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.). art. 61 ust.1,2, 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i art. 104 § 1 k.p.a. oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [..] z dnia [...] lipca 2008 r. nałożył na skarżącego T. D. karę pieniężną w wysokości 9160 złotych za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10 ton oraz za przekroczenie szerokości pojazdu lub pojazdu z ładunkiem od wartości dopuszczalnej 2,55 m do 3,2 m szerokości pojazdu włącznie.

3 W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący, zarzucił organowi podjęcie rozstrzygnięcia w błędnie ustalonym stanie faktycznym. Zakwestionował wyniki przeprowadzonych pomiarów oraz zarzucił nieokazanie dokumentów legalizacyjnych urządzeń użytych do ich wykonania.

4 Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 ust.4 i 5 uodp oraz lp. 6 pkt 6 lit. d), l.p. 3 lit.a) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

5 W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż stosownie do treści art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. W myśl natomiast art. 13g ust. 1 uodp za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z art. 40c uodp w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalna masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...). Wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). Organ nadmienił, iż droga wojewódzka nr [...] na której przeprowadzono kontrolę nie jest w tych rozporządzeniach wymieniona zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje przepis art. 41 ust. 6 uodp, w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W przypadku potrójnych osi pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21,8 t, w myśl zapisów lp. 6 pkt 6 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których nowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 uodp), za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. Organ stwierdził, że w myśl zapisów l.p. 3 lit. a) załącznika nr 2 do uodp dopuszczalna szerokość pojazdu może wynosić maksymalnie 2,55 m.

6 Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Organ podniósł, że sporny pojazd został zważony za pomocą nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych o numerach fabrycznych [...] i [...]. Obie wagi legitymowały się ważnymi na dzień kontroli świadectwami legalizacji ponownej do odpowiednio: [...] grudnia 2009 r. i [...] lipca 2008 r. GITD podkreślił, że powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Za bezzasadne zatem uznał organ twierdzenie strony, iż dane zapisane w protokole kontroli nie są wiarygodne. Organ zaakcentował, że szerokość pojazdu również została zmierzona za pomocą legalizowanych przyrządów, nie ma więc podstawy do twierdzenia, iż wyniki pomiarów były nieprawidłowe.

7 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania T. D. ponowił zarzuty podnoszone w toku postępowania administracyjnego, a nadto zarzucił naruszenie art. 40 c) ust.1 uodp poprzez wydanie decyzji przez osobę nieuprawnioną w związku z art. 268 a) k.p.a. i przyjęcie, że przepis ten może mieć zastosowanie do delegacji w sytuacji gdy ustawa o drogach publicznych takiej możliwości nie daje.

8 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 40 c) ust. 1 uodp GITD uznał ten zarzut za bezzasadny i stwierdził, że kwestie realizacji zadań Inspekcji Transportu Drogowego uregulowane są w ustawie o transporcie drogowym.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

11 Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne.

12 Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 40 c ust. 1 uodp, przez wydanie decyzji o wymiarze kary przez osobę nieuprawnioną. W myśl powołanego przepisu, w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego lub funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej ustalonej zgodnie z art. 13 g ust.2 uodp.

13 W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na miejsce kontroli, organem pierwszej instancji był [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Tenże organ wydał w dniu [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] decyzję o nałożeniu kary. Organem wyższego stopnia (w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego) w stosunku do WITD jest Główny Inspektor Transportu Drogowego. Faktem jest, że podpisana pod decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. R. S. nie piastuje stanowiska Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jednakże zgodnie z upoważnieniem udzielonym na podstawie art. 268a) k.p.a. w dniu [...] grudnia 2007 r. Nr [...] przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego Pani R. S. zlecono do załatwiania w imieniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego sprawy z zakresu m.in. ustawy o drogach publicznych w tym wydawania decyzji administracyjnych. To upoważnienie było w niniejszej sprawie aktualne w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy. Stąd Pani R. S. w dniu [...] stycznia 2009 r. była umocowana do wydania przedmiotowej decyzji w imieniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Uwzględniając powyższe, zarzut naruszenia art. 40 c ust. 1 uodp jako niezasadny nie mógł prowadzić do uwzględnienia niniejszej skargi.

14 Uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz organu I intencji nastąpiło w rozpatrywanej sprawie na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. z uwagi na naruszenie art. 7, 77 , 107 §3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, na podstawie dokumentów zawartych w nadesłanych aktach administracyjnych brak jest podstaw do przyjęcia, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy. Jak wynika z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. pomiarów nacisku dokonano przenośnymi wagami o numerach fabrycznych 963528, CH 963334. W aktach sprawy znajduje się dowód legalizacji pierwszej z wymienionych wag natomiast nie ma dowodu legalizacji wagi [...]. Za to w aktach znajduje się dowód legalizacji wagi o numerze [...], która nie jest wymieniona w protokole kontroli. Powyższe dokumenty legalizacji ([...] oraz [...]) zostały okazane kierowcy skontrolowanego pojazdu, co wynika z adnotacji uczynionych na kopiach wymienionych dokumentów legalizacyjnych. Z powyższego wynika, że wbrew twierdzeniom organu istnieje rozbieżność zapisów protokołu kontroli w zakresie użytych wag z okazanymi dokumentami legalizacji tych urządzeń. Ani decyzja organu I instancji ani organu odwoławczego nie wyjaśnia istniejących różnic, co w aspekcie zarzutu strony o nieprawidłowych pomiarach i nieokazaniu dokumentów legalizacyjnych uzasadnia twierdzenie, że przyjęte przez organ ustalenie przekroczenia dopuszczalnych nacisków na oś nastąpiło bez dostatecznego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Podobnie ma się rzecz z nałożeniem kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnej szerokości pojazdu. Organ odwoławczy odpierając zarzuty strony dotyczące nieprawidłowo przeprowadzonych pomiarów szerokości pojazdu stwierdza, że wzmiankowanych pomiarów dokonano przy pomocy legalizowanych przyrządów. Jednocześnie ani w samym protokole kontroli ani w aktach sprawy nie znajdują się jakiekolwiek informacje dotyczące użytych mierników, a także brak jest dowodu ich legalizacji na którą to legalizację powołuje się organ w zaskarżonej decyzji.

15 W tym stanie rzeczy przyjąć należy, iż postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało z uchybieniem przepisu art. 7 k.p.a. wbrew dyspozycji art. 77§1 k.p.a. nakazującej wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Powyższe naruszenia prawa procesowego, jak już na wstępie stwierdzono, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

16 Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Przygotowanie akt sprawy i ich przesłanie jest obowiązkiem organu (art. 54 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd administracyjny ma zatem prawo do przyjęcia oceny, że przedstawione akta sprawy są pełne. W świetle tych rozwiązań nie można przyjąć, że sąd administracyjny ma prowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w celu ustalenia brakujących akt sprawy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2006 r. w sprawie I OSK 493/06 LEX nr 321155)

17 Uwzględniając powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego dnia [...] sierpnia 2008 r. na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. O niewykonywaniu uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a natomiast o kosztach postępowania obejmujących wpis oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym - na podstawie art. 200 p.p.s.a.