Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2012 r., VI SA/Wa 343/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2012 r., VI SA/Wa 343/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. W. i A. W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Komendant Policji po rozpatrzeniu odwołania A.W. i A.W. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] września 2011 r., [...]nakładającą karę pieniężną w wysokości 15 000 zł.

3 Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał w jego podstawie i uzasadnieniu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwaną k.p.a.) oraz art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) i art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125 poz. 874 ze zm.) - zwanej także u.t.d. oraz L.p. 2.9.1, 2.9.2, 2.9.3 oraz 1.8.3 załącznika do u.t.d .

4 Podstawą faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia były następujące ustalenia.

5 W dniu [...] września 2009 r. około godziny 17:15 w [...] przy ul. [...] o przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] nr rej. [...], którego kierującym był M.T. Według kontrolującego pojazd posiadał na bokach oznakowanie o treści: [...].. Na dachu pojazdu znajdował się baner, na którym widniał napis: [...] tel. [...]. W pojeździe zamontowany był taksometr elektroniczny ELITE TAXI nr fabryczny [...]. Kierujący kontrolowanym pojazdem okazał do kontroli, wypis nr [...] z licencji nr [...] wystawione na przedsiębiorstwo W. s.c. z siedzibą w [...] ul. [...], zaświadczenie o możliwości korzystania z powyższego pojazdu, umowę o współpracy, kopię raportu drogowego wystawiony przez przedsiębiorstwo W. s.c. prowadzone przez wspólników A.W. i A.W., nie okazał natomiast do kontroli zaświadczenia o zatrudnieniu oraz spełnieniu wszystkich wymagań ustawy. Na powyższą okoliczność kierowca został przesłuchany w charakterze świadka zeznając, że jest zatrudniony w firmie W. z siedzibą w [...] przy ul. [...] na stanowisku kierowcy. W jej imieniu przewozi pasażerów, jest upoważniony do wydawania paragonów fiskalnych oraz faktur VAT. Natomiast zlecenia otrzymuje drogą radiową. Pojazd został oznakowany i wyposażony przez powyższą firmę.

6 Podczas kontroli sporządzona została dokumentacja fotograficzna. Kontrola została udokumentowana w protokole kontroli nr [...] z [...] września 2009 r.

7 W sprawie tej organ I instancji Komendant Rejonowy Policji [...] prawidłowo wszczął postępowanie, które zakończył decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r., którą nałożył na A.W. i A.W. (dalej skarżący) karę 15.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczenia lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych oraz za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego zatrudnienia oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą

8 Od decyzji skarżący złożyli odwołanie, w którym zaprzeczyli wszelkim okolicznościom faktycznym w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, jak również zakwestionowali wszystkie dowody przeprowadzone przez organ jako dowody wystarczające do nałożenia kary administracyjnej za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a), b), c) oraz art. 39 u.t.d. Wnieśli o uchylenie w całości decyzji organu I instancji oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem nie zgadzali się z decyzją, jako nałożoną bezpodstawnie. Wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazali, iż wydana decyzja narazi ich na konsekwencje związane z nieuregulowaniem bieżących zobowiązań finansowych i będzie potencjalnym zagrożeniem dla funkcjonowania przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżących.

9 Ponadto w odwołaniu podnieśli, że art. 18 ust. 5 u.t.d. nie stawia dla przewozów okazjonalnych zakazów, w związku z którymi zostały nałożone kary pieniężne, podkreślając że podstawowym przedmiotem działalności skarżących jest transport drogowy rzeczy, a przewóz osób wykonują jedynie incydentalnie. Zdaniem skarżących przewóz okazjonalny polega na przewozie osób, zaś z dowodów zebranych w sprawie, nie wynika z niego fakt przewozu konkretnej osoby w momencie kontroli. Zarzucili także naruszenie art. 75 u.t.d. przez przyjęcie protokołu kontroli jako dokumentu pozwalającego na wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, zaliczenie urządzenia zamontowanego na dachu do kategorii określonej w przepisie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. wyjaśniając, że aby mieć do czynienia z urządzeniem, musi po pierwsze istnieć konstrukcja mechanizmu, a po wtóre - urządzenie winno wykonywać czynności do których jest przeznaczone.

10 Podkreślili, że urządzenie zamontowane w pojeździe było drogomierzem, a nie taksometrem, tym samym nie było niedozwolone w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a) ustawy. Ponieważ w zakresie przedstawionych zarzutów organ administracji nie przeprowadził dowodów wnioskowanych przez skarżących, zarzucili naruszenie również przepisów postępowania dowodowego.

11 Komendant Policji decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na ustalenia poczynione w toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdził, że jest niewątpliwe, iż zamontowane w pojeździe urządzenie było taksometrem. Napisy na pojeździe określały nazwę przedsiębiorstwa, a nie firmę, co zgodnie z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. jest niedopuszczalne. Natomiast urządzenie zamontowane na dachu pojazdu także było niedozwolone, gdyż upodabniało pojazd to taksówki.

12 Ocenił, że z dokumentacji zebranej w postępowaniu niezbicie wynika, iż w samochodzie poddanym kontroli zainstalowany było urządzenie elektroniczny ELITE TAXI nr fabryczny [...] i na podstawie wskazanego urządzenia i wskazań na jego wyświetlaczu, kierujący rozlicza się z pasażerem po wykonaniu usługi przewozowej. W powyższej sytuacji, organ odwoławczy zakwalifikował to urządzenie jako taksometr, zgodnie bowiem z treścią § 3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r., obowiązującego w dniu kontroli pojazdu, taksometr to przyrząd pomiarowy przeznaczony do pomiaru czasu trwania kursu pojazdu i obliczania długości przebytej drogi na podstawie sygnału dostarczonego przez nadajnik sygnału długości drogi oraz obliczania i wyświetlania opłaty za kurs na podstawie obliczonej długości lub zamierzonego czasu trwania kursu. Zdaniem Komendanta Policji, w wykonanej dokumentacji fotograficznej i przeprowadzonym postępowaniu wykazano również, iż doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Ustawodawca w ww. przepisie określił katalog elementów, które nie mogą być umieszczone na pojeździe. Istotne jest, iż elementy te zostały określone alternatywnie na co wskazuje spójnik "lub". Zatem umieszczenie również jednego z tych elementów skutkowało odpowiedzialnością administracyjną, o której mowa w ustawie o transporcie drogowym.

13 W dniu [...] grudnia 2011 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na ww. decyzję Komendanta Policji. Wnosząc o stwierdzenie nieważności, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o wstrzymanie jej wykonania, skarżący zarzucili organom Policji naruszenie:

14 1. art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 75 u.t.d., poprzez wydanie decyzji w postępowaniu nieznanym ustawie,

15 2. art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 92 ust. 2 u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej podczas gdy ustawa obliguje organ do nałożenia kary tylko podczas kontroli drogowej lub kontroli w przedsiębiorstwie,

16 3. art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 89 w zw. z art. 87 u.t.d., poprzez posłużenie się przez organy kontrolujące -celem przypisania naruszenia skarżącym - dokumentami, do których kontroli ani wykorzystania organy te uprawnień nie posiadają,

17 4. art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

18 5. art. 77 § 2 k.p.a. w zw. z art. 123 k.p.a. poprzez odmowę dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez stronę, które zostały zgłoszone w odpowiednim terminie,

19 6. art. 11 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ust. 5 u.t.d., poprzez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz okazjonalny osób, podczas gdy ani z udzielonej licencji, ani z zebranej dokumentacji nie wynika fakt przewozu jakiejkolwiek osoby.

20 7. art. 18 ust. 5 lit a) u.t.d., przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie że w samochodzie zainstalowany był taksometr, podczas gdy w samochodzie był zainstalowany drogomierz, tj. urządzenie niezabronione przez ustawę oraz urządzenie to było jedynie umieszczone , ale nie używane.

21 8. art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że na pojeździe umieszczone były oznaczenia z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy

22 9. art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż plastykowa puszka zamontowana na dachu pojazdu jest lampą lub innym urządzeniem technicznym w rozumieniu niniejszego przepisu.

23 W obszernym uzasadnieniu skarżący podnieśli m.in., że organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, ani nie zebrał, a następnie nie rozpatrzył wyczerpująco całego materiału dowodowego, czym naruszył art. 7 i 77 k.p.a. W konsekwencji, doszło do niezasadnego przypisania skarżącym zarzutu naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d., nadto wnioski dowodowe składane w toku postępowania nie tylko nie zostały dopuszczone, ale wręcz zignorowane przez organy, czym naruszyły one art. 78 § 1 i 2 k.p.a., ale także art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Sytuacja taka nie pozwoliła bowiem organowi na pełne i kompleksowe ustalenie stanu faktycznego, a w konsekwencji - wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Skarżący poddali pod wątpliwość także ustalenia organu dotyczące faktu wykonywania przewozu okazjonalnego osób w momencie kontroli, bowiem licencja im udzielona nie wskazywała rodzaju przewozu na jaki została udzielona. Żaden pasażer nie był przewożony w momencie kontroli - brak na to jakichkolwiek dowodów. Z uwagi na brak pasażera, przewóz nie miał charakteru zarobkowego przewozu osób, ani nie uzasadniał podjęcia czynności kontrolnych. Brak przewozu osób oznacza brak naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d. Ponadto, wykorzystanie przez osobę kontrolującą, a następnie przypisanie skarżącym naruszenia prawa, na podstawie paragonu fiskalnego (raportu dobowego) było niezgodne z przepisami u.t.d., bowiem funkcjonariusz Policji nie ma prawo skontrolować paragonu fiskalny (raportu dobowego). Wobec powyższego, brak wspomnianego uprawnienia do skontrolowania paragonu fiskalnego oznacza, brak dowodu na zaistnienie naruszenia, co z kolei oznacza niemożność nałożenia kary pieniężnej za te naruszenia, ani nawet przypisania odpowiedzialności temu podmiotowi, który widnieje na paragonie. Fakt wydrukowania przez kontrolującego funkcjonariusza raportu dobowego z kasy fiskalnej, a następnie oparcie na nim całego postępowania stanowiło w ocenie skarżących naruszenie art. 89 w zw. z art. 87 u.t.d. i było również rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

24 Ponadto, niezależnie od powyższych wywodów, skarżący podtrzymali stanowisko, iż w kontrolowanym samochodzie nie zainstalowano urządzenia, które spełnia cechy lampy lub innego urządzenia technicznego ani taksometru.

25 W odpowiedzi na skargę, Komendant Policji wnosił o jej oddalenie.

26 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

27 Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

28 Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga wniesiona od decyzję nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2011 r. jest niezasadna.

29 Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu skarżących o naruszeniu przez organ administracji wskazanych w skardze przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem skarżących, w momencie kontroli nie był wykonywany żaden przewóz, gdyż w pojeździe nie było pasażera. Okoliczność ta nie zmienia faktu, że kontrolowany pojazd był konstrukcyjnie przystosowany wyłącznie do przewozów osobowych, a ponadto na jego dachu znajdowało się urządzenie podobne jakim posługują się taksówki, w pojeździe znajdował taksometr. Kierujący pojazdem nie wykazał, by był w czasie kontroli na urlopie i znajdował się na drodze w celach prywatnych. Zatem brak pasażera w czasie kontroli nie uzasadniał przyjęcia, że skarżący nie wykonywali działalności objętej posiadaną licencją.

30 Sąd uznał również za nietrafne zarzuty skargi podważające prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy, co do zamontowania w kontrolowanym pojeździe taksometru (drogomierza). Fakt ten bowiem ustalony zostały w sposób jednoznaczny w wyniku czynności kontrolnych pojazdu, potwierdzonych w protokole kontroli, jak również w zeznaniach kontrolowanego M.T. Kierowca ten, przesłuchany w charakterze świadka zeznał do protokołu, że w pojeździe znajduje się urządzenie rejestrujące ELITE TAXI nr fabryczny [...]. W ocenie składu orzekającego, powyższe urządzenie jest równoważne z taksometrem, gdyż służy temu samemu celowi - umożliwia automatyczne naliczanie opłaty za przejazd. Okoliczność ta wynika to wprost z protokołu kontroli, dokumentacji fotograficznej pojazdu wykonanej przez kontrolującego, paragonu fiskalnego (raportu dobowego) oraz protokołu przesłuchania świadka - kierowcy.

31 Nadto, kwestia różnic pomiędzy taksometrem a drogomierzem (dalmierzem), która w opinii skarżących powinna zaważyć na wydanym rozstrzygnięciu, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt. II GSK 911/08 uznał, że "nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej, że kontrolowany samochód nie był wyposażony w taksometr, lecz drogomierz (dalmierz) a więc urządzenie, którego nie wymienia art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. (...) Dalmierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest licencja, której skarżący nie posiadali". Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09, a Wojewódzki Sąd Administracyjny powyższy pogląd podziela.

32 Przepis art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. zabrania umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Urządzenie umieszczone na dachu pojazdu poza napisem W. i numerem telefonu zawierało również napis "Taxi", a więc pozostaje poza wszelką wątpliwością, że odwoływało się do napisów umieszczanych na pojazdach wykonujących przewozy na podstawie uprawnienia wynikającego z art. 6 u.t.d., a takiego uprawnienia (licencji na przewozy osobowe taksówką) skarżący nie posiadali. Zatem urządzenie to upodabniało kontrolowany pojazd do taksówki co jest objęte zakazem z art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym.

33 Sąd uznał również za nietrafne zarzuty skargi podważające prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy co do zamontowania w kontrolowanym pojeździe taksometru. Fakty te bowiem ustalone zostały w sposób jednoznaczny w wyniku czynności kontrolnych pojazdu, potwierdzonych w ww. protokole kontroli z dnia [...] września 2009 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że wykonuje transport drogowy osób na rzecz firmy W. s.c. A.W., A.W., na podstawie zawartej umowy o współpracę, a do jego obowiązków należy właśnie przewóz osób. Potwierdził, że zlecenia na przewozy otrzymuje drogą radiową od ww. firmy. Osobom przewożonym wystawia paragony fiskalne w imieniu ww. firmy.

34 Sąd nie znalazł podstaw do uznania za wiarygodne stwierdzenie skarżących, iż pojazd mógł w czasie kontroli być przeznaczony, na przykład do przewozu przesyłki oraz nie uznał za udowodnione, iż skarżący wykonywali przewozy na podstawie umowy w związku z weselem, rautem itp. W kontrolowanym pojeździe nie stwierdzono by znajdowała się jakakolwiek przesyłka przewożona przez kierowcę. Nadto kierowca nie podał, by kiedykolwiek zlecono mu tego rodzaju przewóz. Stąd stwierdzenie skarżących o tym, że zasadniczo trudnią się przewozem przesyłek nie zostało przez niego wykazane żadnymi dowodami. Jednocześnie skarżący w skardze podali, że wykonują (incydentalnie) przewozy osób obsługując konferencje, wesela, rauty itp. Jednakże na te okoliczności nie przedstawili żadnych dowodów (np. faktur, umów itp.), a samo ich stwierdzenie, że "incydentalnie" przewożą osoby było już przyznaniem faktu stwierdzonego podczas kontroli.

35 Umieszczenie na kontrolowanym pojeździe napisu [...] i numerem telefonu również spełniało przesłankę z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Przepis ten zabrania umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Zauważenia wymaga, że wymieniony przepis nie dookreśla o jakiego przedsiębiorcę chodzi, czy o tego, który wykonuje przewozy, czy o innego. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, sposób oznaczania pojazdu, wskazany w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., należy do cech charakterystycznych tylko i wyłącznie dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. Konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jak taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką. Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej musi być w tym przypadku ograniczona, przede wszystkim z uwagi na dobro konsumenta.

36 Wobec powyższego za niezasadny Sąd uznał zarzut skarżących, iż na kontrolowanym pojeździe nie widniało oznaczenie skarżących, gdyż należy podkreślić, że przepis ten nie może być rozumiany w taki sposób, iż do naruszenia zawartego w nim zakazu dochodzi tylko wtedy, gdy nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe jest tożsama z firmą pod jaką przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze. W przepisie tym ustawodawca nie posłużył się bowiem pojęciem "firmy" lecz "nazwy", która może być nadana przez przedsiębiorcę wyodrębnionym składnikom majątkowym i różnić się od jego firmy. W związku z umieszczeniem przez skarżących na dachu i boku pojazdu nazwy [...], stanowiącej część firmy skarżących - "W. s.c. A.W., A.W." - która w trakcie postępowania administracyjnego uległa zmianie na "S. s.c. A.W., A.W." - Sąd uznał, że stanowiło to naruszenie zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń wymienionych w przepisie art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d.

37 Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na prawidłowo przeprowadzony dowód potwierdzający okoliczności objęte art. 18 ust. 5 u.t.d., gdyż zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zawarta w tym przepisie zasada równej mocy środków dowodowych dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 k.p.a., jeżeli tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, mogły one przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej dotyczącej naruszenia przez skarżących zakazów zawartych w art. 18 ust. 5 u.t.d. Stąd twierdzenie skarżących o nieuzasadnionym przyjęciu jako dowodu w sprawie również ustaleń wynikających z protokółu kontroli nie było trafne. Wskazywanie w tym zakresie na przepis art. 75 u.t.d., nie może wyłączać zasad dowodzenia określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego w szczególności art. 76 § 1 k.p.a. w związku z przepisami art. 67 i następne tego aktu normatywnego. Wywodzenie przez skarżących na podstawie art. 75 u.t.d. ograniczonego zakresu wykorzystywania wyników kontroli jedynie do wskazanych w tym przepisie postępowań, nie było trafne. Zauważenia bowiem wymaga, że zgodnie z art. 74 u.t.d. z przeprowadzonych czynności kontrolnych (art. 73 u.t.d.) inspektor sporządza protokół, który powinien odpowiadać wymaganiom wskazanym przez przepisy Działu II Rozdziału 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Protokół ten określa ustalenia dokonane w toku kontroli, na podstawie których organ administracji może stwierdzić czy doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, na przykład jej art. 18 (por. przykładowo wyroki NSA z dnia 17 lutego 2010 r. wydany w sprawie II GSK 378/09 i z dnia 28 kwietnia 2008 r. wydany w sprawie II GSK 50/08). W takiej sytuacji dochodzi do zastosowania art. 92 u.t.d. i w konsekwencji do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną. Innymi słowy, przyjęcie za uzasadnioną tezę skarżącego, że wyniki kontroli mogą być wykorzystane jedynie do postępowań wskazanych w art. 75 u.t.d., prowadziłoby do wniosku, iż większość przepisów ustawy o transporcie drogowym nie miałaby zastosowania. Takie rozumienie przepisu art. 75 ustawy o transporcie drogowym narusza zasadę racjonalnego ustawodawcy stojąc w niezgodzie na przykład z zakazem sformułowanym w art. 18 ust. 5 u.t.d. oraz sankcjami wskazanymi w art. 92 i w przepisach załącznika do ustawy. Dlatego przepis art. 75 u.t.d. należy odczytywać w ten sposób, że formułuje on zakres wykorzystania wyników kontroli również do wszczęcia postępowań wskazanych w tym przepisie. Przepisem określającym naganne zachowania podmiotów działających w transporcie drogowym jest norma generalna wyrażona w art. 92 ust. 1 u.t.d. - kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy - odsyłająca do przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz do innych przepisów w tym do regulacji umownych w stosunkach międzynarodowych i regulacji wspólnotowych (obecnie unijnych). Powoływanie się w związku z tym przez skarżących na ograniczenie ustawy do treści art. 75, a więc na mające wynikać z tego przepisu ograniczenie stosowania art. 92, nie można uznać za uzasadnione żadną wykładnią przepisu art. 75 u.t.d.

38 Z tych względów skład orzekający Sądu nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że ustalenia kontroli, wykorzystane do podjęcia przez organy administracji publicznej zaskarżonych decyzji, w tym zaskarżonej decyzji nr [...]Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nie miało uzasadnienia prawnego.

39 W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dokonały oceny zebranych dowodów zgodnie z wymaganiami art. 80 k.p.a. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie z zachowaniem zasad określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

40 Materiał zebrany przez organ administracji w sprawie pozwalał na podjęcie rozstrzygnięcia, gdyż wszystkie ustalenia organu potwierdziły zarzuty stawiane skarżącym. To, że ustalenia te skarżący interpretują odmiennie niż organ administracji nie może prowadzić do wniosku o ich braku lub wadliwości. Jest bowiem poza sporem, że na pojeździe znajdowało się urządzenie techniczne (określane przez skarżących jako baner), że pojazd był oznakowany w sposób wykazany ustaleniami kontroli, a w pojeździe było zamontowane urządzenie, które organ określa zgodnie z dokumentacją dotycząca tego urządzenia jako taksometr. Zatem odmienna interpretacja przez skarżących tych ustaleń, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadzała się jedynie do polemiki z organem administracji publicznej co do ich rozumienia. Innymi słowy, skarżący swoimi zarzutami zmierzali do dokonania odmiennej wykładni rozumienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 18 ust. 5 u.t.d., których rozumienie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, a to, że nie jest ono zbieżne z poglądem skarżącego, nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia skargi.

41 W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.