Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2013 r., VI SA/Wa 324/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2013 r., VI SA/Wa 324/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie

Uzasadnienie

2 Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej "organem", "GITD") decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku P. O. (zwanego dalej skarżącym) o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

3 Organ działał na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej "k.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.; dalej "u.d.p.") oraz pkt 11 lit. c) załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433), art. 50 pkt 1 lit. j), art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b), art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.; dalej "u.t.d.").

4 GITD wskazał, że podstawę faktyczną wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 zł stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433), bez uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., w dniu [...] lipca 2011 r. o godzinie [...], pojazdem specjalnym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], o dopuszczalnej masie całkowitej (DMC) równej 18000 kg. Powyższe ustalono w oparciu o zapis ewidencyjny nr [...], zarejestrowany przez urządzenie kontrolne (bramownicę) o numerze identyfikacyjnym [...], zainstalowane w pasie drogowym płatnego odcinka drogi [...].

5 Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ, pojazdem samochodowym o ww. nr rej. kierował skarżący, który pismem z dnia [...] października 2011 r. został zawiadomiony o wszczęciu wobec niego postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd wykonywany po płatnej drodze krajowej. Od właściciela skontrolowanego pojazdu uzyskano informację, że nie wyposażył go w urządzenie pokładowe viaBox, ponieważ dowiedział się m.in. od pracownika infolinii viatoll o zwolnieniu pojazdów specjalnych od obowiązku uiszczania opłat elektronicznych. Jak podał ww. właściciel, dopiero w momencie otrzymania pierwszego wezwania od organu dowiedział się o obowiązku wnoszenia opłat elektronicznych za przejazd pojazdów specjalnych po płatnych odcinkach dróg krajowych. Informacja ta została zweryfikowana poprzez ponowny kontakt z infolinią prowadzoną przez operatora systemu viatoll. Po ustaleniu, że pojazdy specjalne są zobligowane do wnoszenia opłat elektronicznych, dnia [...] września 2011 r. zawarto stosowną umowę z K. Sp. z o.o. i wyposażono pojazdy użytkowane przez M. w N. w jednostki pokładowe viaBox, służące do naliczania i pobierania opłat elektronicznych.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

7 Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania Sądu, zatem rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracynego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania.

8 Uznanie to jednak nie może być dowolne. Powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomii procesowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 1015/12, Lex nr 1240473). Należy podkreślić, że przyczyny zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. mają prejudycjalny charakter w stosunku do postępowania mającego ulec zawieszeniu, co oznacza że orzeczenie które zapadnie w innym toczącym się postępowaniu stanowić będzie podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym z tych przyczyn postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zatem, postępowanie sądowoadministracyjne może być zawieszone, na podstawie wskazanego przepisu, ze względu na jego zależność (prejudycjalność) od innego postępowania wskazanego w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 maja 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 201/13, skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne w związku z powziętą wątpliwością, czy art. 13k ust. 1 u.d.p., jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

10 Wątpliwości Sądu orzekającego w niniejszej sprawie budzi kwestia nakładania kar pieniężnych na kierującego pojazdem w sytuacji, gdy świadczy on jedynie usługę przewozową w ramach łączącego go stosunku pracy lub innej formy zatrudnienia z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych,

11 zawierającym umowę z firmą K. Sp. z o.o., odpowiedzialną za obsługę krajowego systemu elektronicznego poboru opłat, działającą w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.

12 Inaczej mówiąc, kwestią sporną pozostaje zrównanie odpowiedzialności kierowcy - pracownika przedsiębiorcy z przedsiębiorcą jak również karanie jedynie kierowcy za stwierdzone naruszenia, nawet tego, który wykonuje przejazd na rzecz pracodawcy.

13 Z uwagi na tożsamość stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy i sprawy VI SA/Wa 201/13, w której zadano pytanie prawne, oraz prejudycjalny charakter rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego, wyrażający się w jego niezbędności do stwierdzenia czy zaskarżona w przedmiotowej sprawie decyzja odpowiada prawu, zasadnym jest zdaniem Sądu zawieszenie niniejszego postępowania, do czasu rozstrzygnięcia zaistniałej wątpliwości prawnej przez Trybunał Konstytucyjny.

14 W ocenie Sądu, wystąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Konstytucyjnego spełnia przesłankę zawieszenia postępowania o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a, bowiem treść tego pytania związana jest w całej rozciągłości z przedmiotem sporu w niniejszej sprawie oraz podstawą prawną kwestionowanych decyzji, w związku z czym rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania.

15 Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia