Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2014 r., VI SA/Wa 2488/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2014 r., VI SA/Wa 2488/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. Sp. z o.o. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

2 Skarżąca – H. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika), w terminie oraz w prawidłowym trybie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...], którą nałożono na nią karę pieniężną w kwocie 12.000 złotych. Skarga została właściwie opłacona.

3 Pismem z 7 października 2014 r. (k. 61 akt) skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że Sąd zawiesił w tej sprawie postepowanie z uwagi na pytanie prawne zadane Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13. Mając to na uwadze przywołała, że w innej sprawie - o sygn. akt II SA/Go 498/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, zawieszając z tego samego powodu swoje postępowanie, wstrzymał wykonanie decyzji, która co prawda dotyczyła innego podmiotu, ale zapadła w identycznym stanie faktycznym i prawnym co niniejsza.

4 Skarżąca podniosła także, że zawieszenie niniejszego postępowania oraz trwająca niepewność co do prawa, może doprowadzić do likwidacji prowadzonej przez nią działalności. Nadto podała, że w przypadku korzystnego dla niej wyroku Trybunału Konstytucyjnego wystąpi z roszczeniami odszkodowawczymi, których następstwem będą kolejne dla niej koszty. W jej ocenie niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może pogorszyć więc jej sytuację finansową, a w konsekwencji wyrządzić znaczną i nieodwracalną szkodę.

5 Skarżąca przywołała również, że zawieszenie tej sprawy bez wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powoduje, że organ może w stosunku do niej wszcząć postępowanie egzekucyjne. Nie dość, aż do rozpoznania sprawy przez Sąd, organ zatrzyma automaty, na których gra była urządzana, co spowoduje kolejne straty finansowe dla niej.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

7 W postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak od tej zasady prawo przewiduje wyjątek w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że ww. przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie, a ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy – w niniejszej sprawie na skarżącej.

8 Zanim Sąd przystąpi do badania czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu musi ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wstrzymania. W rozpoznawanym przypadku przedmiot wniosku to decyzja nakładająca na skarżącą karę pieniężną. Sąd uznał zatem, że decyzja owa jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie.

9 Przechodząc do samego wniosku Sąd stwierdza, że o jego zasadności nie może przesądzić w żadnym razie fakt, że Sąd administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, w sprawie podobnej do niniejszej, wstrzymał wykonanie decyzji. Każda sprawa ma indywidualny charakter podmiotowo-przedmiotowy i to, że w ww. sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przyjął za zasadne wstrzymanie wykonania decyzji nie powoduje, że rozstrzygnięcie to rzutuje na czynności Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podjęte w niniejszej sprawie. Na marginesie warto podnieść, że Sąd nie zna akt owej sprawy o sygn. II SA/Go 498/14 i nie wie czy i jakie dokumenty zostały załączone do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, które przekonały ów Sąd do podjęcia takiego rozstrzygnięcia.

10 Skarżąca we wniosku przywołała również, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje, że organ będzie mógł w stosunku do niej wszcząć postępowania egzekucyjne oraz, że w jego posiadaniu - do czasu rozpoznania sprawy, pozostaną automaty do gier, co spowoduje kolejne straty finansowe. Nadto podniosła, że w razie wydania przez Trybunał Konstytucyjny korzystnego dla niej rozstrzygnięcia wstąpi na drogę odszkodowawczą, która będzie wiązała się z kolejnymi kosztami.

11 Z tymi stwierdzeniami Sąd się zgadza. Są one logiczne i stanowią następstwo wydania i niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Same jednak te wywody, nie poparte żadnymi dokumentami ukazującymi stan finansów skarżącej, nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd w oparciu jedynie o uzasadnienie rozpoznawanego wniosku nie jest w stanie ustalić, czy w tej sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ma możliwości zbadać, czy zapłata przez skarżącą kary pieniężnej nałożonej na nią zaskarżoną decyzją w kwocie 12.000 złotych istotnie spowoduje zaistnienie ww. przesłanek, warunkujących zastosowanie wobec niej ochrony tymczasowej.

12 W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że uzasadnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia wnioskodawcy powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na www.nsa.gov.pl). W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzającą majątkiem strony – a z taką mamy do czynienia w tej sprawie, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku, o kolejne sumy, grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem w tej sprawie skarżąca poza twierdzeniem, że wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zachodzą, swych twierdzeń w żadnym stopniu nie uprawdopodobniła pomimo, że jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

13 Reasumując, aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się skarżąca, muszą zostać uprawdopodobnione podnoszone we wniosku okoliczności, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża skarżącą, jako wnioskodawczynię (por. postanowienia NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl; z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795, a także z 18 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 677/14, LEX nr 1492958).

14 Sąd mając na uwadze powyższe ustalenia stwierdza, że w tej sprawie nie zostało uprawdopodobnione, że w stosunku do skarżącej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.