Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r., VI SA/Wa 2187/17
postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r., VI SA/Wa 2187/17
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy J. B. w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania wpisu przedsiębiorcy do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej p o s t a n a w i a: odmówić J. B. prawa pomocy we wnioskowanym zakresie
Uzasadnienie
2 J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania wpisu przedsiębiorcy do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Skarga została nadana przez skarżącego w dniu 6 września 2017 r. W piśmie z dnia 8 listopada 2017 r. skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
4 Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została kompleksowo uregulowana w art. 243-263 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.). Ustawodawca ukształtował w powołanych przepisach zarówno pozytywne jak i negatywne przesłanki przyznania prawa pomocy. Odmowa przyznania prawa pomocy może nastąpić w sytuacji, gdy nie są spełnione pozytywne przesłanki, bądź w sytuacji, w której co prawda pozytywne przesłanki są spełnione, ale jednocześnie stwierdza się zaistnienie przesłanki negatywnej. Pozytywne przesłanki uregulowane zostały w art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. Negatywne przesłanki, wyłączające dopuszczalność przyznania prawa pomocy, sformułowane zostały w art. 246 § 3 i w art. 247 p.p.s.a.
5 Art. 247 p.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
6 O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2015, s. 978-979). Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez Sąd, że w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi, powoduje odmowę przyznania prawa pomocy.
7 W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi
8 z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego terminu.
9 Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja doręczona została skarżącemu
10 w dniu 1 sierpnia 2017 r. Termin przewidziany na wniesienie skargi upływał zatem
11 z dniem 31 sierpnia 2017 r. Skarga została nadana 6 września 2017 r., przyjąć zatem należało, że skarga złożona została z uchybieniem terminu.
12 Stwierdzona niedopuszczalność skargi z uwagi na art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oznacza oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje.
13 Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należało orzec jak w sentencji, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.