Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2010 r., VI SA/Wa 1557/09

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2010 r., VI SA/Wa 1557/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Uzasadnienie

2 W dniu [...] września 2009 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga A. P. (dalej także jako skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

3 Jak wynika z akt administracyjnych zaskarżona decyzja doręczona została na adres skarżącego w dniu 23 czerwca 2009 r., natomiast skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 4 sierpnia 2009 r. Do niniejszej skargi został załączony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Sądu, w którym skarżący wskazał między innymi na doręczenie zaskarżonej decyzji na adres firmy jego żony, a nie na adres skarżącego oraz na przebywanie w tym czasie na urlopie.

4 Organ pismem z dnia 3 września 2009 r. nadesłał odpowiedź na powyższy wniosek wraz z odpowiedzią na skargę. W uzasadnieniu organ wskazał na brak podstaw do przywrócenia terminu do złożenia skargi do Sądu i wniósł o jej odrzucenie.

5 W toku postępowania sądowoadministracyjnego Sąd wzywał kilkakrotnie organ do przeprowadzenia postępowania reklamacyjnego w sprawie doręczenia stronie skarżącej zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji. Postępowanie reklamacyjne miało na celu ustalenie imienia i nazwiska osoby, która korespondencję tę odebrała oraz adresu na jaki została doręczona korespondencja zawierająca zaskarżoną decyzję. Organ przy piśmie z dnia 1 lutego 2010 r. przesłał odpowiedz Poczty Polskiej S.A., w której wskazano, że zaskarżona przesyłka pocztowa została odebrana w dniu 23 czerwca 2009 r. przez współlokatora J. M.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

7 Art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – cytowana dalej jako "p.p.s.a." wprowadził zasadę, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

8 Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl jego § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

9 W ocenie Sądu we wniosku nie podniesiono okoliczności wskazujących na brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do złożenia skargi do Sądu.

10 Skarżący jako główny argument przemawiający za uwzględnieniem jego wniosku powołał fakt odebrania zaskarżonej decyzji na inny adres, niż wskazany do korespondencji oraz spędzanie w tym czasie urlopu poza miejscem zamieszkania.

11 Jak wynika z adnotacji zawartej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji, przesyłkę doręczono w dniu 23 czerwca 2009 r. Odbiór przesyłki pokwitował J. M. współlokator.

12 Mając powyższe na uwadze nie można podzielić stanowiska strony skarżącej o doręczeniu zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji na zły adres do korespondencji. Zgodnie bowiem z art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Tak więc nie można uznać, iż w niniejszej sprawie doręczenie zawiadomienia współlokatorowi, który przyjmując przesyłkę zobowiązał się jednocześnie do oddania pisma adresatowi, nastąpiło do rąk osoby nieuprawnionej. Dlatego też, w ocenie Sądu argumentacja skarżącego, nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji dotyczącej sposobu doręczenia zaskarżonej w sprawie decyzji.

13 Odnosząc się natomiast do wskazanej we wniosku przyczyny uchybienia terminu do złożenia skargi do Sądu, to jest przebywania w okresie od 25 czerwca – 26 lipca 2009 r. na urlopie wypoczynkowym, należy wskazać, że zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. składając wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (tak Bogusław Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, str. 211). Samo uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest co prawda środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (tak NSA w wyroku z dnia 4 czerwca 2002 r. sygn. II SA/Ka 1977/00, niepubl.) Jednakże, jak podkreślił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 maja 2006 r. (sygn. III CZ 28/2006), chociaż uprawdopodobnienie jest wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, działającym na korzyść strony powołującej się na określony fakt, to jednak nie oznacza to, że może ono w każdej sytuacji opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. Zdaniem Sądu, w ocenie zachowania terminu do wniesienia skargi do Sądu uznaje się za miarodajną datę przyjęcia pisma przez dorosłego domownika, nie biorąc pod uwagę tego, czy domownik wywiązał się z obowiązku dostarczenia adresatowi pisma w odpowiednim czasie (patrz wyrok NSA z dnia 22 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 1731/98). Wobec powyższego, należy uznać, że za datę doręczenia zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji skarżącemu należy uznać dzień 23 czerwca 2009 r., to jest dzień odebrania przesyłki przez współlokatora skarżącego. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest okoliczność przebywania w części tego okresu na urlopie wypoczynkowym przez skarżącego (patrz postanowienie WSA z dnia 14 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 2384/03).

14 Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw dla przyjęcia, iż skarżący we wniosku uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

15 Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu i na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.